VII SA/Wa 258/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. nr: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego postanawia odrzucić wniosek złożony osobiście przez T. K. o przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2007 roku oddalił skargę T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. nr: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. W dniu 7 lutego 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynęła skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2007 r. T. K. reprezentowanej przez adwokat O. Z. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2008 r. w/w wniosek o przywrócenie terminu został odrzucony ze względu na niedochowanie terminu przez pełnomocnika skarżącej. W dniu 7 kwietnia 2008 r. T. K. złożyła osobiście w Sądzie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek strony przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Art. 87 § 1 i § 2 cytowanej wyżej ustawy stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4). Natomiast zgodnie z art. 88 w/w ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. W rozpoznanej sprawie należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony w terminie. W niniejszej sprawie skarżąca otrzymała wyrok wraz z uzasadnieniem w dniu 26 października 2007 r., a więc termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął z dniem 26 listopada 2007 r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika złożyła skargę kasacyjną od w/w wyroku dopiero w dniu 7 lutego 2008 r., zaś sama skarżąca złożyła skargę kasacyjną sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu jeszcze później, bowiem w dniu 7 kwietnia 2008 r. Należy zatem zauważyć, iż zarówno działanie pełnomocnika jak i tym bardziej samej skarżącej nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W swym wniosku o przywrócenie terminu skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Wskazać trzeba, iż strona ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego (por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. OZ 569/2004). Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. Nie można zatem uznać, iż powoływanie się na niekompetencję pełnomocnika, usprawiedliwia uchybienie strony polegające na niezłożeniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w terminie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).