VII SA/Wa 2581/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K V i W V na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2021 r. znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę Przedmiotem skargi K V i W V ("skarżący") jest decyzja Wojewody [...] ("Wojewoda") nr [...] z [...] października 2021 r. wydana w sprawie dotyczącej wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu [...] czerwca 2021 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło zgłoszenie skarżących dotyczące budowy boiska do tenisa ziemnego – kortu tenisowego na działce nr ewid. [...], obręb [...] położonej w [...]. Starosta [...] ("Starosta") postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2021 r. nałożył na skarżących obowiązek uzupełnienia dokumentacji dotyczącej ww. zgłoszenia poprzez doprowadzenie projektu do zgodności z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego w zakresie funkcji, przedłożenia szkiców i rysunków projektowanego obiektu oraz wyjaśnienia kwestii ogrodzenia kortu celem sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymaganej wysokości ogrodzeń, a to w zakreślonym terminie 30 dni. W piśmie z [...] lipca 2021 r. skarżący złożyli wyjaśnienia oraz przedłożyli dodatkowe dokumenty. Dalej, Starosta decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2021 r., podjętą na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – dalej: "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej: "k.p.a."), wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia wykonania budowy boiska do tenisa ziemnego – kortu tenisowego na działce nr ewid. [...] , obręb [...], położonej w [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2005 r. ("plan miejscowy"). Podał, że skarżący na niezabudowanej działce nr ewid. [...] w obrębie [...] położonej w [...] planują budowę kortu tenisowego. Działka ta jest położona pomiędzy dwoma drogami – ul. [...], i sąsiaduje z niezabudowaną nieruchomością od strony południowo-wschodniej będącej własnością osoby prywatnej oraz od strony północno-zachodniej z działką nr ewid. [...], będącą własnością skarżących, na której istnieje kort tenisowy wchodzący w skład kompleksu sportowego (kilku kortów tenisowych). Według danych ogólnodostępnych pod adresem ul. [...] n(działki nr ewid. [...]) w [...] prowadzona jest działalność gospodarcza w branży sportowo-rekreacyjnej. Działka nr ewid. [...] położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym na rysunku planu miejscowego jako MN. W zakresie struktury funkcjonalnej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala na tym terenie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z nieuciążliwymi usługami, przy czym dopuszcza funkcję usługową wbudowaną w obiekt podstawowy, o ile nie przekracza ona 15% ogólnej powierzchni użytkowej takiego obiektu. Po przeanalizowaniu dokumentacji oraz zagospodarowania terenów przyległych należy stwierdzić, że kort tenisowy nie stanowi usługi wbudowanej w obiekt podstawowy oraz nie jest uzupełniającym obiektem rekreacyjnym dla zabudowy jednorodzinnej. Na przedmiotowej działce oraz działkach bezpośrednio do niej przylegających brak jest zabudowy jednorodzinnej, dla której ten kort byłby "wbudowaną usługą" lub stanowił funkcję rekreacyjną. Ponadto zlokalizowanie przedmiotowego kortu w bezpośrednim sąsiedztwie klubu sportowego tenisa ziemnego, zlokalizowanego na działkach będących własnością skarżących, bardziej wskazuje na chęć powiększenia tej działalności niż stworzenie funkcji wypoczynkowo-rekreacyjnej dla własnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Odwołanie od ww. decyzji Starosty, w ustawowym terminie, wnieśli skarżący. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda decyzją nr [...] z [...] października 2021 r., podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 pr.bud., utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ drugiej instancji podzielił stanowisko Starosty wyrażone w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2021 r. Wskazał, że działka nr ewid. [...] objęta jest ustaleniami planu miejscowego i położona na terenie oznaczonym symbolem MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Zgodnie z § 5 ust. 2 planu miejscowego na terenach, o których mowa w ust. 1, ustala się przeznaczenie podstawowe, a w uzasadnionych przypadkach określa się przeznaczenie dopuszczalne oraz warunki jego dopuszczenia. Plan przewiduje również tereny MN/U – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług. Zgodnie natomiast z § 9 ust. 2 planu miejscowego w zakresie struktury funkcjonalnej ustala się: "zabudowę mieszkaniową jednorodzinna (MN) na zachód od ul. [...] wraz z nieuciążliwymi usługami, jako przeznaczeniem podstawowym terenu." Zgodnie zaś z § 10 ust. 1 pkt. 1 lit. b planu miejscowego, dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej: "dopuszcza się funkcje usługową wbudowaną w obiekt podstawowy, o ile nie przekracza ona 15% ogólnej powierzchni użytkowej", co stanowi jedyne dopuszczenie funkcji usługowej w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Wojewoda wskazał przy tym, że na działce objętej zgłoszeniem obecnie brak jest zabudowy jednorodzinnej, wobec czego nie jest możliwe spełnienie wymogu zawartego w § 9 ust. 2 planu miejscowego. Dodał, że planowaną budowę należy zakwalifikować do przeznaczenia dopuszczonego, a więc takiego, które nie może funkcjonować bez realizacji przeznaczenia podstawowego terenu, czyli bez realizacji funkcji mieszkaniowej na działce inwestycyjnej. Tym samym organ drugiej instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzją Wojewody złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z [...] sierpnia 2021 r. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. "107 § 1 ust. 3" k.p.a. poprzez odstąpienie od sporządzenia uzasadnienia faktycznego decyzji podczas gdy jednym z elementów formalnych decyzji administracyjnej jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne; 2) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wybiórczą i chybioną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przy zaniechaniu kierowania się w ocenie dowodów wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, dowolność w wydaniu decyzji, widoczną w szczątkowym i błędnym jej uzasadnieniu, ograniczającym się do przytoczenia przepisów prawa, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania, podczas gdy prawidłowa i wyczerpująca ocena materiału dowodowego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania powinna prowadzić do wniosku o zgodności planowanej przez skarżących inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do żadnego z zarzutów przedstawionych przez skarżących w odwołaniu z 31 sierpnia 2021 r. i pozostawienie poza rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżących, podczas gdy zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji oraz zasada przekonywania wymagają rzetelnego i wnikliwego zbadania argumentów przedstawianych przez stronę postępowania oraz ustosunkowanie się do twierdzeń przedstawionych przez strony. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 30 ust. 6 pkt 2 pr.bud. poprzez uznanie, iż przedmiotowe zgłoszenie w zakresie budowy kortu tenisowego narusza ustalenia planu miejscowego, podczas gdy postanowienia planu miejscowego nie wyłączają takiego sposobu zagospodarowania nieruchomości będącej własnością skarżących; 2) art. 4 pr.bud. w zw. z art. 4, art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") poprzez ich niezastosowanie oraz wydanie decyzji z naruszeniem przepisów wyrażających zasadę wolności zabudowy, a także nieuwzględnienie w toku postępowania słusznego interesu skarżących oraz zastosowanie nie mającej podstaw rozszerzającej wykładni obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia, złożonego przez skarżących, budowy boiska do tenisa ziemnego – kortu tenisowego na działce nr ewid. [...] , obręb [...], położonej w [...]. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowi art. 30 ust. 6 pkt 2 pr.bud., a spór w sprawie (wobec zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze) sprowadza się w istocie do ustalenia czy inwestycja objęta zgłoszeniem – tj. budowa kortu tenisowego – jest zgodna z planem miejscowym obowiązującym na obszarze inwestycji. Organ pierwszej instancji, a za nim Wojewoda, stwierdził, że inwestycja będąca przedmiotem zgłoszenia (z [...] czerwca 2021 r.), tj. budowa boiska do tenisa ziemnego – kortu tenisowego na działce nr ewid. [...], obręb [...], położonej w [...] nie jest zgodna z uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych we wsi [...] po zachodniej stronie Alei [...] część I (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.), a stanowisko to jest zdaniem Sądu prawidłowe. Przed rozwinięciem tej oceny Sąd wyjaśnia, że zgodne z art. 28 ust. 1 pr.bud. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Natomiast art. 29 pr.bud. określa budowy i roboty budowlane, których rozpoczęcie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Nie oznacza to jednak, że są one wyłączone spod reglamentacji prawnej. Większość bowiem wymienionych tam obiektów i robót budowlanych dla spełnienia warunku legalności ich wykonania podlega uproszczonej procedurze w postaci zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Zgodnie z art. 30 ust. 1b pr.bud. zgłoszenia budowy lub wykonania innych robót budowalnych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej, określając rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 2 pr.bud.). Ponadto do zgłoszenia należy dołączyć dokumenty określone w art. 30 ust. 2a pr.bud. Zgłoszenie, zgodnie z art. 30 ust. 5 pr.bud., musi być dokonane przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ natomiast – w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Niewniesienie sprzeciwu w tym terminie umożliwia stronie rozpoczęcie wskazanych w zgłoszeniu robót budowlanych. Instytucja sprzeciwu stanowi wyraz badania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności zgłoszonej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa. Przy czym gdy organ stwierdzi braki w zgłoszeniu, na podstawie art. 30 ust. 5c pr.bud. nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Po dokonaniu zgłoszenia przez inwestora organ administracji publicznej dokonuje oceny zgłoszenia, a przede wszystkim bada czy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy, czy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje oraz czy roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. W przypadku zaistnienia którejkolwiek z powyższych przesłanego, zgodnie z art. 30 ust. 6 pr.bud. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw. W niniejszej sprawy zastosowano art. 30 ust. 6 pkt 2 pr. bud. i na jego podstawie w I instancji wniesiono sprzeciw, co zdaniem Sądu uczyniono właściwie. I tak, w sprawie poza sporem pozostaje, że planowana inwestycja została zlokalizowana na działce nr ewid. [...], obręb [...], położonej w [...], która objęta jest planem miejscowym. Działka ta położona jest na terenie oznaczonym w tym planie symbolem MN; stanowi więc tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, v. § 5 ust. 1 pkt 1 planu. Zgodnie z § 5 ust. 2 planu miejscowego na terenach, o których mowa w ust. 1, ustala się przeznaczenie podstawowe, a w uzasadnionych przypadkach określa się przeznaczenie dopuszczalne oraz warunki jego dopuszczenia. Zważyć przy tym trzeba, że zgodnie z § 9 pkt 2 planu miejscowego w zakresie struktury funkcjonalnej plan ten ustala zabudowę mieszkaniową jednorodzinną [MN] na zachód od ul. [...] wraz z nieuciążliwymi usługami, jako przeznaczenie podstawowe terenu. W § 10 ust. 1 pkt 1 lit. b wskazany plan miejscowy, w zakresie struktury przestrzennej, dopuszcza funkcję usługową wbudowaną w obiekt podstawowy, o ile nie przekracza ona 15% ogólnej powierzchni użytkowej. Wymienione ustalenia planu miejscowego nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z § 9 pkt 2 tego planu na działce skarżących możliwa jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z nieuciążliwymi usługami. Przez pojęcie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej należy rozumieć wszelkie formy budynków jednorodzinnych, tzn. budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość (§ 8 pkt 11 i § 10 ust. 1 pkt 1 lit. a planu). Jednocześnie Sad zauważa, że funkcja mieszkaniowa polega na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, których realizacja nie może ograniczać się wyłącznie do powstania budynku mieszkalnego, gdyż potrzeby związane z realizacją tej funkcji to także wypoczynek czy rekreacja. Realizacja tych funkcji może przejawiać się w potrzebie budowy obiektów architektury ogrodowej, piaskownic, huśtawek - wymienionych przykładowo w art. 3 pkt 4 lit. c pr.bud. jako obiekty małej architektury, jak też innych obiektów służących rekreacji i wypoczynkowi, a objętych obowiązkiem zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, takich jak boisko do siatkówki czy kort tenisowy (por. wyrok NSA z 23 października 2008 r., sygn. akt: II OSK 1285/07). Powyższe oznacza, że działka skarżących przeznaczona jest -w świetle ww. ustaleń planu miejscowego- pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (przeznaczenie podstawowe terenu). Taka zabudowa może być uzupełniona o nieuciążliwe usługi (czy tzw. małą architekturę towarzyszącą zabudowie jednorodzinnej mieszkaniowej). Wskazane usługi nie mogą stanowić "wyłącznego" zagospodarowania terenu. Co więcej takiego zagospodarowania terenu (jako głównego przeznaczenia), nie mogą stanowić także takie obiekty jak kort tenisowy czy inne boiska. Samodzielnie nie są one "zabudową jednorodzinną mieszkaniową". Odnosząc się do okoliczności sprawy Sąd stwierdza więc, że planowana budowa kortu nie stanowi usługi wbudowanej w obiekt podstawowy – tj. zabudowę jednorodzinną mieszkaniową, a także nie stanowi uzupełniającego obiektu rekreacyjnego dla istniejącej już zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Potwierdzają to akta administracyjne; z dołączonego do zgłoszenia projektu budowy wynika bowiem, że skarżący na działce nr ewid. [...] zamierzają zrealizować wyłącznie budowę kortu tenisowego jako samodzielnego zamierzenia budowlanego. Na działce tej, jak również na działkach sąsiednich nie jest planowania inwestycja mieszkaniowa jednorodzinna, co mogłoby ewentualnie przemawiać za funkcją uzupełniającą – rekreacyjną i wypoczynkową planowanego kortu tenisowego. Z projektu nie wynika także, aby skarżący zamierzali zrealizować na przedmiotowej działce budowę budynku jednorodzinnego mieszkaniowego, gdyż projektowana powierzchnia zabudowy wynosi 58% powierzchni działki. Poza tym w ramach zamierzenia budowlanego przewidziana została nie tylko budowa kortu tenisowego, ale również urządzeń towarzyszących niezbędnych do jego funkcjonowania. To wszystko przemawia za samodzielną funkcją planowanego przedsięwzięcia, tj. boiska do tenisa ziemnego – kortu tenisowego. Dlatego też, zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że planowana inwestycja nie jest zgodna z planem miejscowym. W tych okolicznościach, Prezydent [...] zasadnie więc przyjął, że art. 30 ust. 6 pkt 2 pr.bud. nakazuje mu wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia skarżących. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednoznacznie, że przyczyny wniesienia sprzeciwu wymienione w art. 30 ust. 6 pr.bud. mają charakter bezwzględny, gdyż całkowicie wykluczają możliwość realizacji danej inwestycji na podstawie dokonanego zgłoszenia. Tym samym, zakres swobodnego uznania organu w tym przypadku został zmniejszony do minimum lub zniesiony, co również wynika z kategorycznego sformułowania art. 30 ust. 6 – "organ wnosi sprzeciw". Wyliczenie wskazane w art. 30 ust. 6 pr.bud. ma charakter wyczerpujący, a tym samym nie może być interpretowane rozszerzająco. Przy czym organ nie może dopuścić do realizacji inwestycji, która byłaby niezgoda z powszechnie obowiązującym prawem. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w pełni podziela powyższe poglądy i uznaje je za własne, tym bardziej, że stanowisko to jest konsekwentnie powtarzane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Właściwy organ związany jest bowiem przesłankami z art. 30 ust. 6 pr.bud. i ma obowiązek w każdym przypadku wnieść sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się ze skarżącymi co do naruszenia w sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 pr.bud. poprzez jego zastosowanie. Jak zostało już wyjaśnione organ ma obowiązek wnieść sprzeciw, jeżeli stwierdzi niezgodność planowanej budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka też okoliczność miała miejsce w tej sprawie. Organy zasadnie bowiem uznały, że budowa kortu tenisowego nie spełnia wymagań planu miejscowego, gdyż na działce inwestycyjnej skarżących może zostać zrealizowana zabudowa jednorodzinna mieszkaniowa wraz z nieuciążliwymi usługami. Wbrew zaś twierdzeniom skarżących w zakres pojęcia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie wchodzi budowa innych obiektów, które stanowiłyby podstawową zabudowę terenu. Obiekty takie, stosownie do ustaleń planu, mogą być realizowane, ale wyłącznie jako obiekty towarzyszące zabudowie jednorodzinnej mieszkaniowej, nie zaś jako obiekty samodzielne i wyłączne na działce, natomiast usługi – wyłącznie jako wbudowane w obiekt podstawowy do 15% ogólnej powierzchni użytkowej (v. § 10 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego). W przeciwnym zaś razie przeznaczenie mieszkaniowe tych terenów byłoby iluzoryczne. W kontekście zarzutów skarżących dotyczących wolności zabudowy i zagospodarowania terenu Sąd wyjaśnia zaś, że zgodnie z art. 4 pr.bud. każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a ponadto do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Powyższe oznacza, że warunkiem, który musi być spełniony, aby podmiot dysponujący nieruchomością mógł skorzystać z prawa zabudowy i zagospodarowania terenu jest wymóg postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Planowane zamierzenie budowlane musi być zatem zgodnie nie tylko z przepisami prawa budowlanego oraz z przepisami wykonawczymi, ale także z innymi regulacjami prawnym, w tym prawem miejscowym obowiązującym na danym terenie. Właściciel nieruchomości nie ma więc dowolnej możliwości jej zabudowy, tj. według własnego uznania. Planowana przez niego inwestycja musi bowiem odpowiadać określonym warunkom, których spełnienie oceniają organy administracji architektoniczno-budowalnej. Organy te nie są zaś władne, na etapie oceny zgłoszenia zamiaru budowy, niestosowania (lub dowolnej interpretacji) przepisów prawa miejscowych, jeśli planowana inwestycja nie jest z nimi zgoda. Z tego też względu Sąd nie podziela powyższego zarzutu skarżących. Sąd nie podziela także zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdza w tym kontekście, że decyzja Wojewody z [...] października 2021 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, wymagane k.p.a. W szczególności zawiera oznaczenie organu administracji publicznej; datę wydania; oznaczenie strony lub stron; powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne; podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wysokości wpisu od skargi, a także możliwości ubiegania się przez stronę o przyznanie prawa pomocy. Sąd zauważa jednocześnie, że art. 107 § 3 k.p.a. precyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zarówno w części faktycznej jak i prawnej, w pełni odpowiada, powyższym standardom. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał fakty mające znaczenie dla sprawy (m.in. wskazał na złożenie zgłoszenia, wydanie postanowienia o obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, złożenie wyjaśnień przez skarżących, wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji oraz wniesienie odwołania), a także zawarł pogłębioną analizę prawną wykazując motywy i zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji nie można również zarzucić naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a. Zarówno organ pierwszej instancji jak i drugiej instancji, prowadząc postępowanie administracyjne, działali na podstawie przepisów prawa, w szczególności ustawy Prawo budowlane. W toku postępowania kierowali się wszystkimi podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, a podejmowane czynności zmierzały do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Prawidłowo interpretując przepisy Prawa budowlanego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy te wykazały, że stosują również zasady praworządności, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Wyrazem tego było między innymi podjęcie przez Starostę postanowienia nr [...] z [...] czerwca 2021 r. nakładającego na skarżących obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w zgłoszeniu, a następnie prawidłowe uzasadnienie decyzji, także zaskarżonej decyzji i wyjaśnienie wszelkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Konieczne postępowanie wyjaśniające przeprowadzono rzetelnie (kierując się przepisami art. 30 pr.bud.), zaś rozstrzygnięcia w obu instancjach podjęto na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.