VII SA/Wa 2584/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r., znak: [...] Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji), działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1-3, art. 11g ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 poz. 687 ze zm., zwana dalej: specustawą drogową) oraz art. 104 i art 107 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej Burmistrzowi [...] (dalej: inwestor, wnioskodawca), w tym zatwierdził projekt budowlany dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej ulicy [...] na odcinku między ulicą [...] i [...] w [...], na działkach (enumeratywnie wyliczonych w decyzji): - mieszczących się w liniach rozgraniczających teren niezbędny do realizacji drogi gminnej, - znajdujących się poza liniami rozgraniczającymi teren niezbędny do realizacji drogi gminnej, na których przewidziano przebudowę istniejącej sieci uzbrojenia, - położonych poza liniami rozgraniczającymi teren niezbędny do realizacji drogi gminnej, na których przewidziano przebudowę drogi innej kategorii. Jednocześnie na potrzeby ww. inwestycji Starosta zatwierdził podziały nieruchomości przedstawione na mapach, opracowanych w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawierają operaty techniczne wpisane do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu - operatu technicznego: [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...] z dnia [...] maja 2015 r., stanowiących załącznik nr 1 arkusz 1-2. Podziałem nieruchomości objęto działki ewidencyjne położone w obrębie [...] w jednostce ewidencyjnej [...] miasto o numerach: [...] oraz działkę, położoną w obrębie [...] [...] w jednostce ewidencyjnej [...], obszar wiejski o numerze [...]. Starosta spośród ww. działek wskazał w decyzji te, które przeszły na własność Gminy [...] z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, za odszkodowaniem (ustalonym odrębną decyzją), oznaczone numerami: [...]oraz [...]. Jednocześnie organ I instancji wskazał numery działek, na których ustalił obowiązek dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu (dotyczącej przebudowy linii telefonicznych i sieci energetycznej) i zezwolił na wykonanie tego obowiązku, wskazał działki, na których ustalił obowiązek dokonania przebudowy drogi innej kategorii (włączenie drogi gminnej do drogi wojewódzkiej Al. [...]) i zezwolił na wykonanie tego obowiązku. Zamierzenie inwestycyjne odzwierciedla projekt budowlany, zawierający część graficzną i opisową, sporządzony przez uprawnionych projektantów o różnych wymaganych specjalnościach. Starosta określił w decyzji warunki powiązania planowanej budowy ulicy [...] z innymi drogami publicznymi, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz ochrony dóbr kultury, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Określił też termin wydania nieruchomości na 120 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że wnioskiem z dnia 18 września 2015 r. Burmistrz [...], będący zarządcą drogi, wystąpił o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie ulicy [...] (drogi gminnej) na odcinku między ulicą [...] i [...] w [...]. W toku postępowania w dniu 27 listopada 2015 r. do Starostwa wpłynęło pismo S. R. z uwagami co do zasadności podziału działek o numerach ewidencyjnych: [...] i [...]/. Zastrzeżenia zostały uznane za bezzasadne, o czym wskazano w piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej załączono m.in. opinię Zarządu Województwa [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., pisma do Zarządu Powiatu [...] oraz Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. i oświadczenia o niewydaniu przez te organy opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się o ich wyrażenie, pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 maja 2015 r. Rozpatrując wniosek inwestora stwierdzono, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i będące członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 290, zwana dalej: P.b.) o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor uzyskał niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Od powyżej decyzji odwołania wnieśli: H. K., S. R., B. R., Z. R., W. R., M. R., A. R., A. R., D. G., I. R., R. K., M. G., P. R., S. R. oraz R. R. (dalej: odwołujący się), którzy wskazali, że nie wiedzieli o toczącym się postępowaniu podziałowym w stosunku do nieruchomości nr [...] i [...]. Nie wyrazili zgody na poszerzenie ulicy [...] w [...] w sposób wskazany na załączniku graficznym, dołączonym do decyzji. Podnieśli, że sposób ścięcia narożnika jest niczym nieuzasadnioną wizją architekta, a poszerzenie ulicy [...] na wysokości działki nr [...] jest niemożliwe do przyjęcia bez wizji w terenie. Na tej działce stoi bowiem stodoła, która po usunięciu parkanu będzie narażona na zagrożenie pożarowe. Wojewoda [...] w toku postępowania odwoławczego wydał dwa postanowienia z dnia [...] lutego 2016 r. i [...] lutego 2016 r., wzywające inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 11g ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, stwierdził, że decyzja organu I instancji wymaga korekty merytoryczno-reformatoryjnej, dlatego w punkcie I uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 1 zapis w części dotyczącej lokalizacji projektowanej inwestycji od słów: "na działkach mieszczących się w liniach rozgraniczających teren niezbędny do realizacji drogi gminnej (...) do końca strony, a w miejsce uchylonego fragmentu decyzji orzekł: "Działki usytuowania obiektu: - w projektowanym pasie drogowym, do przejęcia pod inwestycję (tłustym drukiem – numery działek przeznaczone pod przejęcie na rzecz Gminy [...] dla inwestycji, w nawiasach – numery działek po podziale): - ew. nr: [...] w jednostce ew. [...] – miasto, - ew. nr [...]([...]) obręb [...] [...] w jednostce ew. [...] - obszar wiejski, - w projektowanym pasie drogowym, do przejęcia pod inwestycję na rzecz Gminy [...] w całości: - ew. nr: [...]obręb [...] w jednostce ew. [...] – miasto, - pod przebudowę urządzeń infrastruktury technicznej i dróg innej kategorii, niewchodzące w skład projektowanego pasa drogowego (tłustym drukiem – numery działek po podziale przeznaczone pod przebudowę): - ew. nr: [...] obręb [...] w jednostce ew. [...] – miasto, - ew. nr [...] obręb [...] w jednostce ew. [...] – miasto". Wojewoda w uzasadnieniu tej zmiany wskazał, że na podstawie wyjaśnień inwestora ustalono ostatecznie, iż działka nr [...] nie podlega podziałowi, znajduje się poza projektowanym pasem drogowym, wskazana została natomiast do czasowego ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Dlatego koniecznym było orzeczenie co do nowego zapisu w taki sposób, iż działkę ew. nr [...] z obrębu [...] usunięto z wykazu działek będących w projektowanych liniach rozgraniczających drogę gminną - ulicę [...], a dopisanie jej do działek zlokalizowanych poza projektowanymi liniami rozgraniczającymi teren niezbędnych do realizacji drogi gminnej, przewidzianych do przebudowy sieci oraz innych dróg publicznych. Wojewoda w punkcie II decyzji uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji Starosty zapis, znajdujący się na stronie 4, poczynając od słów: "Ustalam obowiązek dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia (...)" do słów: "dotyczy przebudowy linii telefonicznych i sieci energetycznej" i orzekł w tym zakresie o nowym zapisie, dotyczącym ustalenia obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu i zezwolenia na wykonanie powyższego obowiązku na poniższych nieruchomościach (w tabeli wskazano 24 pozycje działek ze wskazaniem numerów przed podziałem i po podziale oraz rodzaju przebudowywanego urządzenia z obrębu [...] w jednostce ew. [...] – miasto: [...] – przebudowa sieci teletechnicznej, nr [...] – przebudowa sieci elektroenergetycznej, z obrębu [...] w jednostce ew. [...] – miasto działka nr [...] – przebudowa sieci telekomunikacyjnej). W punkcie III decyzji Wojewoda uchylił część sentencji decyzji Starosty, zawartej na stronie 4, poczynając od słów: "Ustalam obowiązek dokonania przebudowy drogi innej kategorii" (...) do słów: "sposób korzystania z wyżej wymienionych nieruchomości". W to miejsce orzeczono o nowym zapisie: "Ustalam obowiązek dokonania przebudowy innych dróg publicznych i zezwalam na wykonanie powyższego obowiązku na poniższych nieruchomościach: (sporządzono wykaz tabelaryczny 3 działek) z obrębu [...] w jednostce ew. [...] – miasto, działki nr: [...] – przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] (Al. [...]), [...] – przebudowa drogi gminnej (ul. [...]), z obrębu [...] w jednostce ew. [...] – miasto, działka nr [...] – przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] (Al. [...]). Działki przeznaczone pod przebudowę urządzeń infrastruktury technicznej i przebudowywanych dróg innych kategorii nie wchodzą w skład projektowanego pasa drogowego, jednakże przedmiotową decyzją ograniczam na rzecz inwestora sposób korzystania z ww. nieruchomości." Wojewoda uzasadnił powyższą zmianę tym, że w decyzji Starosty nie określono w sposób jednoznaczny robót budowlanych odnoszących się do poszczególnych działek. Analizując rysunek projektu zagospodarowania terenu Wojewoda wskazał, że również na działce nr 93 przewidziana jest przebudowa sieci teletechnicznej i elektroenergetycznej. Organ odwoławczy w punkcie IV decyzji zrewidował na stronie 7 decyzji Starosty błędną podstawę prawną dotyczącą terminu wydania nieruchomości, wskazując art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, zamiast art. 16 ust. 1 tej ustawy. W odniesieniu do punktu decyzji organu I instancji, dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego, Wojewoda w punkcie V decyzji uznał za konieczne uchylenie części tego projektu w Tomie nr 1 "Projekt zagospodarowania terenu" w zakresie wykazu działek, objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, znajdujący się na stronie 1 – strona tytułowa, stanowiącej integralną część zaskarżonej decyzji jako załącznik nr 3, i zatwierdzenie w tym zakresie, w miejsce uchylenia, nowej strony tytułowej, która stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, będącej jej integralną częścią. W związku z faktem, że na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu zmianie uległy linie rozgraniczające teren inwestycji (inwestor wycofał wniosek w zakresie działki nr [...]) oraz z uwagi na fakt korekty w zakresie nieruchomości czasowo zajętych, doprowadzenie zjazdów indywidualnych do zgodności z prawem, należało ponadto uchylić część projektu budowlanego w Tomie nr 1 "Projekt zagospodarowania terenu" w zakresie rysunku nr 1, znajdującego się na stronie 9,stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji jako załącznik nr 3 i w to miejsce zatwierdzić nowy rysunek, który stanowi załącznik nr 2 do niniejszej decyzji, będącej jej integralną częścią (punkt VI decyzji Wojewody). W pozostałej części organ odwoławczy zaskarżoną odwołaniem decyzję utrzymał w mocy (punkt VII decyzji Wojewody). Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W projekcie budowlanym zawężono chodnik tak, by nie było konieczności wyburzania istniejącego budynku gospodarczego (stodoły), zlokalizowanego na działce ew. nr [...] z obrębu [...] [...]. Organ odwoławczy podniósł także okoliczność, że nie ma przepisów mówiących o konieczności odsuwania się "pasa drogowego" od ścian istniejących budynków, nie ma również przepisów przeciwpożarowych, nakazujących odsunięcie pasa drogowego, chodnika od ściany budynku. Ponadto ścięcia narożników działek mają umożliwić budowę skrzyżowania i zapewnić widoczność poruszającym się po drodze pojazdom. Ich wielkość zależy też od klasy drogi. Ponieważ ul. [...] jest drogą klasy zbiorczej (Z) niezbędne są większe ścięcia, a przy ul. [...] mniejsze, gdyż jest to droga klasy lokalnej (L). Ścięcie narożnika przy skrzyżowaniu ul. [...] z ul. [...] zostało wykonane w taki sposób, aby zmieścić projektowany chodnik oraz zapewnić widoczność wymaganą przepisami, szczególnie że to skrzyżowanie znajduje się na łuku drogi (ul [...]). Wojewoda zauważył, że organy orzekające w tej sprawie nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, bowiem to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wojewoda ocenił jako zgodny z prawem przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany, uwzględniający ustalenia geodety dotyczące podziału działek po obu stronach drogi. Nadmienił również, że przebieg istniejącej sieci wodociągowej nie ma negatywnego wpływu na projekt budowlany dla planowanej inwestycji, tj. budowy drogi - ul. [...]. Projektowane linie rozgraniczające spowodują, że istniejący wodociąg znajdzie się w pasie drogowym (w projektowanym chodniku), a nie na działce prywatnej, jak to ma miejsce obecnie. Poza tym droga została zaprojektowana z minimalną, ale racjonalną szerokością tak, by jak najmniej ingerować w działki sąsiednie, a jednocześnie by zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. R. (dalej: skarżąca), do której przyłączył się uczestnik postępowania A. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i zarzucając w piśmie z dnia 28 marca 2017 r. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego dostępnego materiału dowodowego, stronnicze prowadzenie postępowania przez organy obu instancji, a w konsekwencji powielenie przez organ II instancji argumentacji Starosty, bez odniesienia się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu, w szczególności do zarzutu dotyczącego podziału działki nr [...] w [...], skutkującego jednostronnym poszerzeniem ulicy, poszerzenia ul. [...] na wysokości działki nr [...], gdzie posadowiona jest czynna stodoła, która będzie musiała ulec rozbiórce, okoliczności dotyczących umiejscowienia w ulicy ogrodzenia na działkach o numerach: [...] oraz położenia wodociągu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą orzekania przez organy w przedmiotowej sprawie była powołana na wstępie specustawa drogowa, która określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 260, zwana dalej: u.d.p.), a także organy właściwe w tych sprawach. Specustawa drogowa stanowi narzędzie prawne uproszczenia procedur tworzenia i rozbudowy dróg publicznych w miejscach, gdzie istnieje społeczne oczekiwanie ich budowy lub rozbudowy. Ustawa ta ma z jednej strony pogodzić społeczne oczekiwania budowy drogi z konstytucyjnie przyznaną ochroną własności. Szczególność powyższej specustawy polega przede wszystkim na tym, że ze względu na specyficzny charakter inwestycji drogowej, jako inwestycji liniowej przebiegającej najczęściej przez wiele nieruchomości, ustawodawca połączył kilka odrębnych procedur, rozstrzygnięć administracyjnych w jedną procedurę, kończącą się decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowiącej podstawę rozpoczęcia robót budowlanych w zakresie budowy drogi publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 specustawy drogowej, jedynie inwestycja dotycząca drogi stanowiącej drogę publiczną w rozumieniu u.d.p. może być prowadzona na zasadach i warunkach przewidzianych w tej ustawie. Podkreślenia wymaga zatem, że pojęcie "drogi publicznej" definiuje art. 1 u.d.p., który wskazuje, że jest to droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Ustawa o drogach publicznych dzieli drogi te na kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne (art. 2 ust. 1 u.d.p.). Planowana droga – ulica [...] jest drogą gminną, a więc ma status drogi publicznej, tym samym jej budowa może być prowadzona na podstawie przepisów specustawy drogowej. Jak wynika z akt administracyjnych, organ odwoławczy prawidłowo dokonał oceny zgodności postępowania Starosty z procedurą i wskazał, że przed złożeniem wniosku do Starostwa Powiatowego w [...] inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 i ust. 2 specustawy drogowej, uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie. Zgodnie z art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, do wniosku załączył mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, istniejące uzbrojenie terenu w skali 1:500, analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W myśl art. 11d ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Stosownie do treści art. 20 ust. 4 P.b., do projektu dołączono oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 P.b. oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Następnie, po sprawdzeniu kompletności wniosku pod względem formalnym, na podstawie art. 11d ust. 5 specustawy drogowej Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie wysłano wnioskodawcy, właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony Starosta zawiadomił w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Starostwa (5-19 listopada 2015 r.), w urzędzie właściwym ze względu na przebieg drogi, tj. Urzędzie Miejskim w [...] (5-20 listopada 2015 r.), na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w [...] (5-20 listopada 2015 r.) i w prasie lokalnej "[...]" z dnia 5 listopada 2015 r. W zawiadomieniach wskazano miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z dokumentacją oraz składać ewentualne i wnioski. W przedmiotowej sprawie skarżąca skorzystała z możliwości złożenia zastrzeżeń w odniesieniu do zasadności podziału działek nr [...], na które w toku postępowania administracyjnego uzyskała pisemną odpowiedź. Inwestor wyjaśnił m.in. kwestie dotyczące zasadności podziału działek skarżących, w tym projektowanego przebiegu drogi gminnej - ulicy [...]. Po wydaniu decyzji Starosta, zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, zawiadomił strony o wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie w analogiczny jak wyżej sposób. Zawiadomienie o wydaniu decyzji wysłano wnioskodawcy, właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń: w Starostwie (17-31 grudnia 2015 r.), Urzędzie Miejskim w [...] (17 grudnia 2015 r. – 7 stycznia 2016 r.), na stronie internetowej tego Urzędu oraz w prasie lokalnej "[...]" z dnia 17 grudnia 2015 r. W zawiadomieniach wskazano również miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że strony były właściwie i skutecznie zawiadomione oraz miały możliwość zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenia się w trakcie trwania postępowania. Zatem należy uznać, że postępowanie pod względem zgodności ze specustawą drogową było przeprowadzone w sposób właściwy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołujących się. Jak wynika ze skargi, skarżąca (ani jej pełnomocnik ustanowiony z urzędu) nie sprecyzowała zarzutów co do zaskarżonej decyzji, wydaje się więc, że w dalszym ciągu podtrzymuje dotychczasowe zarzuty, które powtórzył uczestnik postępowania A. R. w piśmie procesowym, nazwanym "uzupełnienie skargi". Wbrew zarzutom skarżącej i uczestnika, Wojewoda w zaskarżonej decyzji w sposób wyraźny ustosunkował się do zastrzeżeń właścicieli działek o numerach: [...]. Wypada w tym miejscu powtórzyć, że kwestionowany podział ww. działek, sposób ścięcia narożnika i poszerzenie ulicy [...] na wysokości działki nr [...], ma swoje uzasadnienie zarówno w zasadach bezpieczeństwa ruchu drogowego, jak i uwzględnieniu własności prywatnej oraz dobra ogółu mieszkańców, korzystających z drogi. To inwestor (w przedmiotowej sprawie Burmistrz [...]) dokonał samodzielnie wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i technicznych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli. Jak wynika z wyjaśnień inwestora, w przypadku ulicy [...] w [...] nie było możliwości zaprojektowania 8 m pasa drogowego; jezdnia ma szerokość 5,5 m, natomiast w miejscu zakrętu (wzdłuż działki nr [...] i nr [...]) konieczne było jej poszerzenie do 6,5 m, zgodnie z § 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, z którego wynika, że szerokość każdego pasa ruchu powinna być zwiększona na łuku kołowym w planie. Tak więc droga została zaprojektowana w ten sposób, aby z jednej strony jak najmniej ingerować w działki sąsiednie, a z drugiej strony by zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego, poszerzenie ulicy [...] zostało zaprojektowane z obu stron w ten sposób, aby nie byli bardziej poszkodowani mieszkańcy żadnej ze stron. Działki o numerach: [...], znajdujące się po przeciwnej stronie ulicy [...] względem działek nr [...], również uległy podziałowi, a projekt sporządzono tak, aby zminimalizować powierzchnię działek prywatnych przejmowanych pod drogę na własność gminy. W projekcie zawężono chodnik, aby nie było konieczności wyburzania stodoły, o której mowa zarówno w odwołaniu, jak i w piśmie nazwanym "uzupełnienie skargi". Nie ma jednak możliwości zaprojektowania drogi w ten sposób, aby przy skrzyżowaniu nie zachodziła konieczność rozbiórki istniejących ogrodzeń i przestawienia ich w nowej lokalizacji (z obu stron drogi). Ulica [...], jako droga gminna, została włączona do drogi wojewódzkiej nr [...]. Ścięcia narożników działek mają właśnie umożliwić budowę skrzyżowania i zapewnić widoczność poruszającym się pojazdom, a wielkość tych skrzyżowań zależy od rodzaju drogi. Ten mechanizm został dokładnie omówiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (strona 15-17), a sposób zaprojektowania skrzyżowania pozytywnie zaopiniowany przez [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] oraz Marszałka Województwa [...]. Nie ma więc technicznych możliwości, aby zmniejszyć skrzyżowanie na wysokości działek o numerach: [...]. Poza tym Wojewoda wyjaśnił wątpliwości skarżącej co do położenia sieci wodociągowej, która w projekcie budowlanym dla przedmiotowej inwestycji drogowej znajdzie się w pasie drogowym, tj. w projektowanym chodniku, a nie na działce prywatnej, jak to ma miejsce obecnie. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w sposób racjonalny uzasadnił swoje stanowisko, zgodnie z art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron), art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania) i art. 107 § 3 k.p.a. (wymogi dotyczące prawidłowego uzasadnienia decyzji). W świetle powyższego, zarzuty skarżącej i uczestnika postępowania są subiektywne i stanowią jedynie polemikę z prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem w przedmiotowej sprawie. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. uznając, iż stanowiący podstawę orzekania w niniejszej sprawie materiał dowodowy był kompletny, a organy dopełniły wszelkich czynności w celu wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zakwalifikowania go pod określoną normę prawa materialnego, dając temu wyraz w prawidłowo sporządzonej zaskarżonej decyzji, której uzasadnienie jest zgodne z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.