VII SA/Wa 2585/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać kuratorowi K. M. wynagrodzenie w kwocie 120,00 (sto dwadzieścia) złotych, które wyłożyć tymczasowo ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pokrycie kosztów związanych z ustanowieniem kuratora dla uczestnika postępowania S. S. Z wnioskiem o ustanowienie kuratora w niniejszej sprawie wystąpił skarżący J. K. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 79 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej ppsa), ustanowił dla uczestnika postępowania S. S., którego miejsce pobytu nie jest znane, kuratora w osobie K. M. - pracownika Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie w powyższym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał skarżącego do wpłaty zaliczki na pokrycie kosztów związanych z ustanowieniem kuratora w kwocie 120 złotych. Skarżący nie uiścił wymaganej zaliczki. W dniu 9 września 2014 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 211 ppsa koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Stosownie zaś do treści art. 213 pkt 1 ppsa do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie. Do ustalenia wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla uczestników nieznanych z miejsca pobytu w postępowaniu sądowoadministracyjnym zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1476). W myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych. Ponadto kuratorowi przysługuje zwrot wydatków poniesionych przez niego w związku z wykonywaniem czynności w danej sprawie (§ 2 ust. 1). Z kolei w myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 złotych. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zasadne jest przyznanie kuratorowi K. M. wynagrodzenia w kwocie 120,00 złotych. Należy wskazać, że zgodnie z art. 237 § 1 ppsa strona, która wniosła o podjęcie czynności połączonej z wydatkami, obowiązana jest wpłacić zaliczkę na ich pokrycie. Według art. 238 § 1 ppsa, w razie niewpłacenia zaliczki przez strony stosownie do art. 237, kwotę potrzebną na pokrycie wydatków wykłada się tymczasowo z części budżetu sądu administracyjnego. Wyłożona kwota jest należnością budżetu państwa, którą zwraca strona zobowiązana do wpłacenia zaliczki. Ponieważ skarżący nie uiścił żądanej zaliczki, wynagrodzenie dla kuratora zostanie pokryte tymczasowo ze środków budżetowych sądu administracyjnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 213 pkt 1 ppsa w związku z § 1 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., oraz art. 238 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.