VII SA/Wa 2586/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie: nakazu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W. Z. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] nakazującą W. Z. doprowadzenie budowy budynku mieszkalnego dwurodzinnego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...] dz. nr ew. [...] z obrębu [...] do stanu zgodnego z prawem poprzez: - dostosowanie wysokości budynku do przepisów obowiązującego "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów [...] i [...]" zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1998r., gdzie działka o nr ew. [...] z obr.[...] znajduje się w obszarze funkcjonalnym o symbolu 04-07MN-1000 i w rozdziale 2, pkt 15: MN- Nieprzekraczalna wysokość zabudowy - ca 10 m, licząc od powierzchni terenu do kalenicy dachu budynku, pkt 14: MN-Nieprzekraczalna wysokość zabudowy - ca 2,5 kondygnacji, - doprowadzenie ściany zewnętrznej, elewacyjnej zachodniej budynku usytuowanej 3,15 m od granicy działki do stanu spełniającego wymagania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), § 12, w zakresie zachowania odległości od granicy nieruchomości, poprzez likwidacje bądź zamurowanie materiałami przepuszczającymi światło, cegłą szklaną, luksferami lub innymi materiałami o klasie odporności ogniowej El 60 albo zamontowaniu żaluzji przeciw pożarowych samoczynnie zamykanych w momencie pożaru w budynku, spełniających wymogi określone w § 232 ust. 1 i 6 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie prawa procesowego, w tym art. 7, art. 77, art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wskazał, że spełnił wszystkie wymagania żądane przez organy nadzoru budowlanego i przedłożył projekt budowlany zamienny. W opinii skarżącego niewłaściwie policzono wysokość budynku, co spowodowało zmianę jego kategorii i niemożliwość zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem skarżący ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku, bez wskazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku same zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji. Nie można ich uznać za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż nie spełniają przesłanek o których mowa art. 61 § 3 p.p.s.a. Zarzuty postawione decyzji będą wzięte pod uwagę na etapie merytorycznego rozstrzygania sprawy, a nie w momencie rozpatrywania wpadkowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż zniweczyłoby to cel sądowej kontroli decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.