VII SA/Wa 2586/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2018 r. znak [...] w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017r., poz. 1257), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz.U. z 2018r. poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia G. S. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. w przedmiocie uznania za niezasadny zarzutu nieistnienia obowiązku zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Organ egzekucyjny - Prezydent [...] doręczył zobowiązanemu G. S. odpis tytułu wykonawczego: - nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017r., obejmujący należność za nieuiszczenie opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu o nr rej. [...] w dniu 21 lipca 2016r. w kwocie 50 zł, oraz w dniu 27 lipca 2016r. w kwocie 50 zł ; - nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017r., obejmujący należności za nieuiszczenie opłaty dodatkowej w kwocie 50 zł za parkowanie pojazdu o nr rej. [...] w dniu 7 lipca 2016r. Następnie w dniu 8 marca 2018r. G. S. wniósł do Prezydenta [...] zarzut nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi. Zaznaczył, że jest inwalidą I grupy i ma prawo do bezpłatnego parkowania w miejscu wyznaczonym, jak też na wolnym miejscu poza miejscami dla inwalidów. Postanowieniem z [...] kwietnia 2018r. Prezydent [...], działając na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 z późn. zm., dalej: "u.p.e.a"), uznał za niezadany zgłoszony przez G. S. zarzut nieistnienia obowiązku. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Prezydent [...] wskazał, że kontrolerzy Zarządu Dróg Miejskich w dniach 7, 21, 27 lipca 2016r. podczas kontroli wnoszenia opłat za postój pojazdów w obszarze Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w W. (SPPN, zarejestrowali pojazd należący do skarżącego - bez ważnego dowodu wniesienia opłaty za postój (brak biletu). Wystawiono dokumenty opłat dodatkowych (po 50 złotych) informujące o obowiązku uiszczenia opłaty, które zostały umieszczone pod wycieraczką na przedniej szybie pojazdu zgodnie z przepisem § 4 ust. 2 Załącznika Nr 2 do Uchwały Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat. Organ wskazał, że jedynym dokumentem uprawniającym do korzystania przez osoby niepełnosprawne z wyznaczonych dla tych osób miejsc parkingowych jest karta parkingowa, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, wydawana przez przewodniczącego powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. W Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego postój na takich miejscach objęty jest zerową stawką opłaty. Natomiast do zerowej stawki opłaty w każdym ogólnodostępnym miejscu postojowym w SPPN, uprawnia Karta N+ wydawana przez Zarząd Dróg Miejskich. Karta N+ winna być wykładana w pojeździe wraz z Kartą Parkingową dla Osoby Niepełnosprawnej. Powoływane przez skarżącego dokumenty wystawione przez Wojskowe Biuro Emerytalne nie uprawniają do stawki zerowej w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego. Na ww. postanowienie G. S. złożył zażalenie, zarzucając organowi błędne ustalenie, że będąc inwalidą wojskowym I grupy nie ma prawa do bezpłatnego parkowania w SPPN. Wniósł o zmianę postanowienia, poprzez uwzględnienie zarzutu nieistnienia obowiązku, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu ww. zażalenia – utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się m.in. na przepisy ustawy o drogach publicznych oraz na zasady i tryb wydawania kart parkingowych. W ocenie organu zarzut nieistnienia obowiązku, podniesiony przez zobowiązanego był całkowicie chybiony. Warunkiem skorzystania z uprawnień z tytułu posiadanego inwalidztwa, do parkowania w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego objętej zerową stawką, jest posiadanie karty parkingowej, wydanej przez przewodniczącego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności - gdy pojazd zaparkowany będzie w miejscu wyznaczonym dla pojazdów oznaczonych kartą parkingową, a na każdym ogólnodostępnym miejscu postojowym - posiadanie karty N+ wydawanej przez Zarząd Dróg Miejskich i ich wyłożenie za przednią szybą pojazdu samochodowego,. G. S. takich kart nie posiadał. Wobec powyższego parkując pojazd w SPPN był zobowiązany do uiszczenia stosownej opłaty parkingowej. Samo inwalidztwo I grupy nie zwalnia z obowiązku uiszczenia opłat. Nie jest wystarczające do uzyskania karty parkingowej zaliczenie do określonego stopnia niepełnosprawności (inwalidztwa), o kartę może wnioskować osoba mająca dodatkowo znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Kolegium zaznaczyło również, że opłata dodatkowa nie jest karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu, w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty. G. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2018 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: - błędne ustalenie, że jako inwalida wojskowy I grupy nie ma prawa do bezpłatnego parkowania w strefie płatnego parkowania w W.; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i nieuwzględnienie zażalenia; - naruszenie art. 33 § 1 (brak wskazanego pkt) u.p.e.a., przez jego "niezasadne niezastosowanie"’ i odmowę stwierdzenia nieistnienia obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności odniesienia się do zarzutu, że orzeczenie o zaliczeniu do I grupy inwalidów jest wystarczające do posiadania prawa do bezpłatnego parkowania; - naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., poprzez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały zgodnie z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] odnoszące się do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, wobec wystawionych w stosunku do niego dwóch tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. Wskazane tytuły wykonawcze dotyczyły egzekucji opłat dodatkowych jakie skarżący miał uiścić w związku z parkowaniem pojazdu w strefie płatnego parkowania w W. W art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 z późn. zm.), obok przesłanek mogących stanowić podstawę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej takich jak wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie - wskazano nieistnienie obowiązku. W zarzucie tym chodzi o nieistnienie obowiązku z każdej przyczyny, która czyni egzekucję bezzasadną. Przyczyna bezzasadności egzekucji może istnieć w dniu jej wszczęcia, może też wystąpić po jej wszczęciu. Instytucja zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym służy ochronie zobowiązanego, a ochrona ta wyraża się w tym, że organ bada, czy egzekucja prowadzona jest zasadnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Istota egzekucji nie stoi na przeszkodzie zbadaniu zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w dacie wszczęcia egzekucji. Po tych uwagach wstępnych wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017r. poz. 2222 ze zm., u.d.p.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej akt prawa miejscowego. Na podstawie art. 13b ust. 1 u.d.p., opłatę o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania (art. 13b ust. 3 u.d.p.). Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Nadto może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 u.d.p). Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7u.d.p.). Stosownie zaś do art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych "za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., pobiera się opłatę dodatkową". Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13f ust. 3 u.d.p.). W myśl art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych "opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Zasady i tryb wydawania kart parkingowych określa art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2017r., poz. 1260, dalej: ,,p.r.d"), oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 1438). Zgodnie z art. 8 ust. 1 p.r.d. "osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą, może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, o których mowa w art. 7 ust. 2". Kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego, a jeśli pojazd nie posiada przedniej szyby - w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu, w sposób eksponujący widoczne zabezpieczenia karty oraz umożliwiający odczytanie jej numeru i daty ważności. Stosownie do art. 8 ust. 3a pkt 1 ww. ustawy w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 czerwca 2014r. - kartę parkingową wydaje się na wniosek osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Kartę parkingową ww. osobie wydaje za opłatą, przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm), na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności: orzeczenia o niepełnosprawności, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień - wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (art. 8 ust. 4 p.r.d.). Podstawą prawną do pobierania opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego na terenie Miasta [...] (SPPN), w tym opłaty dodatkowej jest Uchwała Rady [...] Nr [...] z [...] czerwca 2008r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2008r., Nr [...], poz. [...] ze zm.) w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat. Wysokość opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w SPPN, stosownie do § 8 ust. 1 Uchwały - została ustalona w kwocie 50 zł. Sposób pobierania opłat, postępowanie reklamacyjne i odwoławcze oraz tryb wydawania dokumentów związanych z zastosowaniem zerowej stawki opłaty za parkowanie i opłaty abonamentowej za parkowanie określa regulamin funkcjonowania strefy płatnego parkowania niestrzeżonego (SPPN), stanowiący załącznik nr 2 do uchwały (§ 8 ust. 2 Uchwały). Zgodnie z § 2 ust. 4 Regulaminu, parkowanie pojazdu samochodowego w SPPN wymaga uiszczenia opłaty i wyłożenia za przednią szybą wewnątrz pojazdu, w sposób umożliwiający jego odczytanie z zewnątrz, ważnego biletu kontrolnego, ważnego abonamentu, identyfikatora "K" lub dokumentu potwierdzającego uprawnienie do parkowania ze stawką zerową. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo wskazały, że warunkiem skorzystania z uprawnień z tytułu posiadanego inwalidztwa do parkowania w SPPN objętej zerową stawką, gdy pojazd jest zaparkowany w miejscu wyznaczonym dla pojazdów oznaczonych kartą parkingową było posiadanie karty parkingowej, wydanej przez przewodniczącego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, a na każdym ogólnodostępnym miejscu postojowym - posiadanie karty N+ wydawanej przez Zarząd Dróg Miejskich i wyłożenie ich za przednią szybą pojazdu samochodowego. Skarżący G. S. karty parkingowej nie posiadał. Tym samym parkując pojazd w SPPN zobowiązany był do uiszczenia stosownej opłaty parkingowej. Obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie powstaje z mocy prawa (ustawy o drogach publicznych). Zasadnie organy obu instancji stwierdziły również, że samo inwalidztwo I grupy, na które powołuje się skarżący nie zwalniało go z obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu, skoro nie posiadał kart parkingowej. Zaliczenie do określonego stopnia niepełnosprawności (inwalidztwa) nie jest jedynym warunkiem uzyskania karty parkingowej. O taką kartę może wnioskować osoba mająca dodatkowo znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Zarówno [...], jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przedstawiły uzasadnienie faktyczne oraz wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia, tym samym nie doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ani przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty skargi są bezzasadne. Dlatego, wobec braku podstaw do podważenia zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę Sąd oddalił.