VII SA/Wa 2587/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M T na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M T kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi M T ("skarżący") jest postanowienie Wojewody [...] ("Wojewoda") z [...] września 2018 r., nr [...], utrzymujące w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., "k.p.a.") postanowienie Starosty [...]z [...] czerwca 2015 r., znak: [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem złożonym w dniu 8 stycznia 2015 r. M T wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty [...]z [...] czerwca 2014 r. zatwierdzającą -z wniosku [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...]- projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę (budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...]obręb [...] przy ul. [...] w [...] ) oraz o jej uchylenie i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W złożonym podaniu M T powołując się na przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazał, że jest współwłaścicielem nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji oraz, że organ wydający decyzję ostateczną nie zawiadomił o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami w sprawie, nie zapewnił stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a wydanej decyzji nie doręczył stronom. Skarżący wskazał nadto na szereg wad materialnoprawnych decyzji z [...] czerwca 2014 r. W toku postępowania M T na wezwanie organu pierwszej instancji dodatkowo wskazał (v. pismo z 26 stycznia 2015 r.), że znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. "zostały opatrzone jego sfałszowanymi podpisami", o czym zawiadomił właściwą prokuraturę. W piśmie z 10 lutego 2015 r., odpowiadając na wezwanie organu, Spółka [...] wskazała datę rozpoczęcia inwestycji i umieszczenia tablicy informacyjnej, a także opisała charakter kontaktów w tym czasie ze skarżącym. Postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., znak: [...] , Starosta [...] na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżący dowiedział się o decyzji Starosty [...]z [...] czerwca 2014 r. na przełomie lipca i sierpnia 2014 r., a zatem nie został zachowany, określony w art. 148 § 2 k.p.a. termin jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie postępowania. M T złożył zażalenie na to postanowienie, wskazując, że o decyzji Starosty [...]z [...] czerwca 2014 r. nr jw. dowiedział się w dniu 19 grudnia 2014 r., występując wówczas do organu o wydanie mu tejże decyzji. Wojewoda, po rozpatrzeniu tego zażalenia, postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r. i przekazał sprawę do po ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na skutek skargi Spółki [...] , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 października 2016 r., sygn. VII SA/Wa 2507/15, uchylił ww. postanowienie Wojewody. Wskazany wyrok uprawomocnił się, a tym samym zażalenie M T na postanowienie Starosty [...]z [...] czerwca 20015 r. zostało ponownie rozpatrzone przez Wojewodę [...] wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] września 2018 r. nr [...]. Utrzymując w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. Wojewoda wskazał, że wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie w Prokuraturze Rejonowej w [...] dotyczące sfałszowania podpisów na zwrotnych potwierdzeniach odbioru zostało zakończone umorzeniem postępowania, a tym samym postępowanie prowadzone przed organem I instancji odbyło się zgodnie z przepisami prawa. Wojewoda [...] wskazał, że z przeprowadzonego postępowania wynika, że M T dowiedział się o decyzji Starosty [...] nr [...] na przełomie lipca i sierpnia 2014 r., co wynika z zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania i decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższe orzeczenie Wojewody Mazowieckiego [...]wniósł M T. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a nadto o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu M T zarzucił naruszenie art. 7, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego, wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego podczas, gdy dokładne wyjaśnienie sprawy i prawidłowa ocena materiału dowodowego doprowadziłoby do stwierdzenia, że postępowanie przygotowawcze w sprawie sfałszowania podpisów dowiodło, że podpis M T na potwierdzeniu odbioru został sfałszowany, co potwierdza, że nie brał on udziału w sprawie, a samo postępowanie przygotowawcze zostało umorzone ze względu na niewykrycie sprawcy. Nadto skarżący wskazał, że nie odebrał decyzji w dacie wskazanej na potwierdzeniu odbioru. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 15 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dlaczego organ uznał, że nie doszło do niezawinionego niebrania przez M T udziału w sprawie i poprzestanie na ustaleniach organu I instancji w tej sprawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia podczas, gdy skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody [...] z [...] września 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r. o odmowie wznowienia -z wniosku skarżącego- postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Podstawę prawną tego orzeczenia stanowił art. 149 § 3 k.p.a., a przyczyną jego zastosowania było stwierdzenie, że podanie o wznowienie zostało wniesione po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Dokonując takiej oceny Wojewoda przyjął, że wnioskodawca (a zarazem skarżący), M T, dowiedział się o decyzji ostatecznej na przełomie lipca i sierpnia 2014 r., a świadczyć o tym mają zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu, argumentacji tej nie sposób zaakceptować. Przed rozwinięciem tej oceny Sąd zauważa, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. Nie jest więc to kolejna instancja zwykłego postępowania, a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczone przesłankami wymienionymi m. in. w ww. art. 145 § 1 k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna (jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy). Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, że wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Co istotne, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest etapowe. W pierwszej fazie organ bada jedynie, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także - czy zachowano termin do jego złożenia określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stąd też, w przypadku przedłożenia organowi wniosku o wznowienie postępowania, organ ten zobligowany jest m. in. do ustalenia w fazie wstępnej postępowania, czy spełniona została przesłanka natury formalnej, dotycząca terminu złożenia wniosku. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia pomimo uchybienia ww. terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Kierując się powyższym, a przy tym mając na uwadze akta sprawy, jak również zapadły w tej sprawie (na wcześniejszym jej etapie) wyrok tut. Sądu z 21 października 2016 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2507/15, Sąd stwierdza, że organy obu instancji w wydanych postanowieniach wadliwie zarzuciły skarżącemu niedotrzymanie terminu z art. 148 k.p.a. Organ I instancji dokonując takiej oceny wziął pod uwagę datę rozpoczęcia inwestycji objętej ostateczną decyzją, datę umieszczenia tablicy informacyjnej na placu budowy oraz złożone przez inwestora w dniu 30 lipca 2014 r. w Komisariacie Policji w [...]pismo informujące o możliwości przedłużenia robót do godzin nocnych. Organ II instancji wskazał zaś na to, że skarżący o decyzji ostatecznej dowiedział się na przełomie lipca i sierpnia 2014 r. a potwierdzają to zwrotne potwierdzenia odbioru, w tym kwestionowanej decyzji. Nie podzielając takiej argumentacji (o czym szerzej poniżej) Sąd raz jeszcze zauważa, że w świetle art. 148 § 2 k.p.a., w sytuacji określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia dowiedzenia się o decyzji. Termin ten rozpoczyna się więc w dacie powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Przy czym, powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1927/11). Ważne jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i jej treści (rozstrzygnięciu), niezależnie od źródła, z którego informacja ta pochodzi. Chodzi o to, by strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji i najważniejszym jej elemencie jakim jest rozstrzygnięcie. Przy czym, w kontekście ww. art. 148 § 2 k.p.a. istotny jest dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień, w którym na przykład strona dowiedziała się o realizacji inwestycji. Dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest bowiem równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Nadto, bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. powinien być liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym miała taką możliwość (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2053/15). I tak, w niniejszej sprawie nie można uznać za organem II instancji, że skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji w chwili jej otrzymania, albowiem skarżący (jak wykazało późniejsze postępowanie przed organem ścigania) nie otrzymał (skierowanej do niego) decyzji. Jak wynika bowiem z prawomocnego postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z [...] października 2016 r. o sygn. [...] k. 23-25 akt sąd.; v. również akta adm. organu II instancji) doszło do sfałszowania podpisu m.in. M T na zwrotnym potwierdzeniem odbioru przedmiotowej decyzji (ustalono nieautentyczny podpis). Oceny tej nie zmienia okoliczność, że postępowanie karne zostało umorzone na etapie postępowania przygotowawczego; nastąpiło to bowiem na skutek niewykrycia sprawcy, a nie z uwagi na brak popełnienia czynu zabronionego. Bez znaczenia przy tym jest okoliczność, że w omawianym postanowieniu Prokurator stwierdził, że nie doszło do sfałszowania podpisu skarżącego na potwierdzeniu odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Istotnym bowiem dla zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest dzień, w którym strona powzięła wiadomość o decyzji, a nie o wszczęciu postępowania. Tym samym nie można się zgodzić z organem II instancji, że M To wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 30 czerwca 2014 r., na co wskazywałoby zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji, skoro jego podpis na tym potwierdzeniu został sfałszowany. Z tego też powodu argumentację organu wskazującą jedynie na powyższe (opartą jednocześnie na wadliwej ocenie ww. postanowienia Prokuratora, którym to Wojewoda również dysponował) należało uznać za całkowicie błędną, dowolną, niepoprzedzoną wyczerpującą analizą zgromadzonych dowodów. Nadto, Sąd stwierdza, że w sprawie nie można także podzielić stanowiska organu I instancji, który to wskazując na niezachowanie terminu z art. 148 k.p.a. podał okoliczności dotyczące przystąpienia do robót na podstawie kwestionowanej decyzji ostatecznej. Te zaś wobec treści art. 148 § 2 k.p.a., nie mogą mieć znaczenia prawnego w sprawie, tj. wpływu na zachowaniem weryfikowanego w tym postępowaniu ustawowego terminu. Sąd podziela bowiem stanowisko NSA zawarte w wyroku z 18 stycznia 2012 r. o sygn. akt II OSK 2071/10, że rozpoczęcie robót budowlanych i wywieszenie przez inwestora tablicy informacyjnej tylko wtedy świadczy o powzięciu przez stronę wiadomości o decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy strona nie kwestionuje wywieszenia tablicy informującej o udzielonym pozwoleniu na budowę i zapoznania się z informacjami zawartymi na tej tablicy. Jak wskazał NSA w ww. wyroku, powiązanie umieszczenia tablicy informacyjnej z przepisem art. 148 § 2 k.p.a. jest takie, że do strony musi dotrzeć wiadomość o wydaniu decyzji i udzielonym w niej pozwoleniu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja; nie ma natomiast, w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 108, poz. 953), podstaw do domniemania, że dzień wywieszenia tablicy informacyjnej jest dniem dowiedzenia się o decyzji, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że żaden z organów orzekając w sprawie nie dokonał prawidłowych ustaleń. Sąd dostrzega przy tym, że skarżący twierdził w toku postępowania, że o decyzji ostatecznej dowiedział się w dniu 19 grudnia 2014 r., kiedy to wystąpił do organu o doręczenie decyzji (v. zażalenie M T na postanowienie Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r.). Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że M T podniósł, że o decyzji Starosty [...] i jej treści dowiedział się 22 grudnia 2014 r., podczas przeglądania akt. Analizując akta administracyjne nie można dopatrzeć się udokumentowania żadnej z tych czynności. W aktach nie ma wniosku M T o wydanie mu decyzji, nie ma również notatki poświadczającej zapoznanie się skarżącego z aktami sprawy. Jedyną przesłanką pozwalającą stwierdzić, kiedy skarżący dowiedział się o decyzji pozostaje jego oświadczenie zawarte w piśmie procesowym złożonym w toku postępowania. W ocenie Sądu, nie można tym samym uznać, że okoliczności sprawy oraz zebrany materiał dowodowy w obecnym kształcie pozwalają na skonstatowanie uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania i tym samym podstawy do wydania z tej przyczyny postanowienia odmownego z art. 149 § 3 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie jawi się na obecnym etapie jako co najmniej przedwczesne. Sąd zauważa przy tym, że dochowanie terminu ustawowego uregulowanego w art. 148 k.p.a. powinien wykazać wnioskodawca, aczkolwiek nie zwalnia to organu od podjęcia niezbędnych czynności wyjaśniających. Wszak również na tym etapie działa zasada prawdy obiektywnej oraz pozostałe kodeksowe zasady ogólne, które implikują aktywną rolę organu. Jeżeli wnioskodawca twierdzi, że w określonym momencie dowiedział się o relewantnym zdarzeniu (przyczynie wznowienia, wydaniu decyzji), to na ogół kluczowe staje się pytanie, czy nie nastąpiło to wcześniej. Właściwie tylko pozytywną odpowiedź na to pytanie można wykazać "zwykłymi" środami dowodowymi, odpowiedzi negatywnej - tj. tego, że ktoś odnośnej wiedzy wcześniej nie miał - w zasadzie udowodnić się nie da. Powoduje to, że przy weryfikacji dochowania terminu z art. 148 k.p.a. szczególnego znaczenia nabiera kompleksowa ocena wszystkich okoliczności sprawy oraz twierdzeń wnioskodawcy co do daty i okoliczności pozyskania istotnych informacji. Zanegowanie tych twierdzeń nie zawsze może zasadzać się na konstatacji o ich niewykazaniu; często musi bazować na miarodajnym ustaleniu przez organ, że wnioskodawca miał owe informacje wcześniej. W niniejszej sprawie, wbrew wnioskom wskazanym w orzeczeniach organów, nic nie wskazuje na to by wnioskodawca o wydaniu decyzji, w związku z którą domaga się wznowienia postępowania, dowiedział się przed datą, którą wskazał w zażaleniu na postanowienie Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r. Okoliczność ta wymaga jednak sprawdzenia/zbadania przez organ. W ponownym postępowaniu w sprawie organ II instancji obowiązany więc będzie dokonać weryfikacji twierdzeń skarżącego, a następnie (na podstawie uzyskanych dowodów i informacji) rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności wznowienia postępowania. W konsekwencji, organ ten ponownie orzekając w sprawie winien w szczególności ustalić, kiedy M T złożył wniosek o przesłanie mu decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. lub kiedy zapoznał się z aktami sprawy (i wskazaną decyzją); w razie zaś niemożności ustalenia tych okoliczności Wojewoda winien ustalić datę, w której M T dowiedział się o tej decyzji na podstawie składanego w warunkach odpowiedzialności karnej oświadczenia strony z art. 75 § 2 k.p.a. Zatem, w ocenie Sądu, ustalenia faktyczne, które legły u podstaw stwierdzenia, że wniosek o wznowienie postępowania jest spóźniony, zostały poczynione z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, ustalenia te, w przypadku organu I instancji, czynione były w kontekście wadliwie interpretowanego art. 148 § 2 k.p.a. Przy czym, choć analizując sprawę Sąd dostrzegł także wady postanowienia organu I instancji (na które to również wskazał), to jednak orzeczenie tego organu pozostawił w obrocie prawnym uwzględniając wyrok tut. Sądu z 21 października 2016 r. zapadły w niniejszej sprawie, a wskazujący na brak konieczności zastosowania na etapie II instancji art. 138 § 2 k.p.a. W wyroku tym Sąd przyjął bowiem, że postępowanie dowodowe może być uzupełnione na etapie II instancji i nie doprowadzi to do naruszenia zasady dwuinstancyjności, a sprzyjać będzie szybkości postępowania. Zdaniem Sądu, obecny stan sprawy nie uczynił tego poglądu nieaktualnym. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia organu II instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 ww. ustawy uwzględniając wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego.