VII SA/Wa 259/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. M. na działanie Szefa Kancelarii Sejmu postanawia: odmówić M.M. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. M. M. w skardze z dnia 3 stycznia 2012 r. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści wniosku złożonego na urzędowym formularzu wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona. Skarżący posiada dom o powierzchni 220 m2 i działkę o powierzchni 888 m2. M. M. wraz z żoną utrzymują się z dochodów w łącznej wysokości 14.234,00 zł miesięcznie, uzyskiwanych z tytułu emerytury oraz wynagrodzeń za pracę. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Podkreślenia wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie można natomiast uznać, aby taka sytuacja zachodziła w przypadku M. M.. Jak wynika z treści wniosku M. M. wraz z żoną utrzymują się z dochodów w wysokości 14.234,00 zł miesięcznie, przy czym nie mają oni innych osób na utrzymaniu. Sytuacji finansowej skarżącego nie można więc w żadnym razie określić jako uniemożliwiającej zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie przez M. M. nie spowoduje uszczerbku w utrzymaniu koniecznym skarżącego i rodziny, brak jest zatem powodów dla przerzucenia kosztów sądowych w sprawie prowadzonej przez skarżącego na współobywateli, a do tego sprowadza się przyznanie stronie prawa pomocy. Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.