VII SA/Wa 2591/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi U. C. i M. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2011r. znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) marca 2011 r. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku M. C. oraz U. C. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty (...) z dnia (...) maja 2010 r., nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. S. pozwolenia na rozbudowę z nadbudową budynku mieszkalnego w miejscowości L. przy ul. (...) na terenie działki nr (...), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) maja 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku o stwierdzenie nieważności wnioskodawczynie podnosiły, iż kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa budowlanego oraz przepisów pożarowych, powołując przy tym § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1138). W tym kontekście Wojewoda (...) stwierdził, że obowiązujące w czasie orzekania przez organ architektoniczno-budowlany, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.) zawierają w § 12 ust. 1 generalną zasadę dotyczącą usytuowania na działce budowlanej budynku, zgodnie z którą jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Wyjątki od tej zasady zawierają dalsze przepisy § 12, w tym ust. 3 pkt 3, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271- 273 dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Zgodnie zaś z § 12 ust. 5 pkt 1 omawianego rozporządzenia, odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Z projektu budowlanego stanowiącego załącznik do kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, iż zaprojektowana rozbudowa od strony północnej zlokalizowana została w odległości 3,5 m od granicy z działką wnioskodawczyń nr (...) ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, częściowo z pustaków szklanych, zaś od strony południowej w odległości 4 m od granicy z działką nr (...), przy czym w odległości 4 m od granicy z tą działką zaprojektowano otwór okienny i drzwiowy oraz schody zewnętrzne (projekt zagospodarowania terenu, elewacje: północna i południowa - rys. nr 13 i nr 12). Natomiast nadbudowę o jedną kondygnację zaprojektowano, od strony północnej przy granicy z działką wnioskodawczyń nr (...) - ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych oraz w odległości 3,5 m od granicy z tą działką - ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, częściowo z pustaków szklanych; zaś od strony południowej od granicy z działką nr (...) w odległości 3 m - ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, częściowo z pustaków szklanych oraz w odległości 4 m - ścianą z otworami okiennymi i balkonem (projekt zagospodarowania terenu, elewacje północna i południowa - rys. nr 13 i nr 12). W tych warunkach nie można uznać, aby oceniania decyzja została wydana z rażącym naruszeniem obowiązujących w dniu orzekania przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie można podzielić też twierdzenia stron o rażącym naruszeniu przy wydawaniu ocenianej decyzji przepisów przeciwpożarowych, szczególnie powołanego we wniosku rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1138). Rozporządzenie to, zostało wydane na podstawie delegacji art. 13 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229 ze zm.), określa czynności, obowiązki, sposoby, warunki i wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz zabezpieczenia przeciwpożarowego budynków i innych obiektów oraz terenów, ale nie na etapie ich projektowania. Natomiast na podstawie delegacji art. 6 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy wydane zostało w tym zakresie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). Rozporządzenie to nie wymaga jednak w przepisach § 4 określających zakres i zasady uzgadniania projektu budowlanego, uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych projektu budowlanego rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego, w takim zakresie, jaki zatwierdzony został przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę. Zaprojektowana w ramach planowanej nadbudowy od strony działki nr (...) ściana nie posiada żadnych otworów, zaś w zaleceniach dotyczących ochrony przeciwpożarowej wskazano między innymi na zastosowanie okładzin elewacyjnych - płyt ze styropianu samogasnącego EPS 70 (opis techniczny do projektu). Skoro z powołanego rozporządzenia nie wynikał obowiązek uzgodnienia projektu z właściwym rzeczoznawcą, zatem rozwiązania i koncepcje przyjęte przez projektanta, jako osobę pełniącą samodzielną funkcję techniczną w budownictwie o kwalifikacjach potwierdzonych stosownym zaświadczeniem (art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane), należy uznać za wystarczające. Nadto z treści art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane wynika, iż to projektant ponosi odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie koncepcji i rozwiązań z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W tych warunkach nie można uznać, iż oceniana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem obowiązujących w dniu orzekania przepisów przeciwpożarowych. Mając na uwadze podniesioną we wniosku kwestię zacieniania okien istniejących w budynku na działce należącej do wnioskodawczyń oraz zacieniania terenu ich działki, organ wskazał, iż zaprojektowana wysokość budynku 7,44 m (przekroje A-A i B-B - rys. nr 5 i nr 6) jest zgodna z wysokością 8 m ustaloną w decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia (...) lutego 2010r., o warunkach zabudowy dla rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego z podpiwniczeniem, posadowionego na terenie działki oznaczonej nr (...) przy granicy z działką nr (...), położonej przy drodze publicznej gminnej (ul. (...)) w obrębie ewidencyjnym nr (...) miasta L. Przedmiotowa wysokość mieści się we wskaźnikach i parametrach wysokościowych, które istnieją na analizowanym obszarze (załącznik nr 2 do decyzji, pkt 1 ppkt 1.6 lit. "b"). W parametrach tych mieści się również zaprojektowana geometria i kształt dachu (niski, dwuspadowy, o kącie nachylenia 28 °). Teren działki sąsiedniej nr (...) jest wyższy od poziomu terenu działki nr (...) o minimum 0,5 m, a więc różnica pomiędzy wysokością istniejącego budynku dwukondygnacyjnego z dachem płaskim (stropodachem) na działce nr (...), a wysokością budynku parterowego po nadbudowie o jedną kondygnację z dachem dwuspadowym niskim na działce nr (...), będzie nieznaczna - około 1 m. Nadbudowa nie spowoduje zacieniania, ani braku możliwości zagospodarowania działki wnioskodawczyń. Uniemożliwienie zagospodarowania części działki wzdłuż granicy z działką inwestora nr (...) nastąpiło bowiem w chwili usytuowania na nieruchomości stron nr (...) budynku mieszkalnego ścianą z otworami okiennymi w odległości 3 m od granicy z działką nr (...), na której budynek inwestora już istniał (decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia (...).09.1970 r., znak: [...], wraz z planem sytuacyjnym). Budynek wnioskodawczyń jest również usytuowany w granicy z sąsiednią działką nr (...). Nadto jako wolno stojący posiada od każdej z pozostałych stron swobodny dostęp światła naturalnego. Z uwagi na powyższe okoliczności oraz istniejące relacje przestrzenne w zabudowie, inwestor miał prawo do zagospodarowania swej nieruchomości w podobny sposób, jak na działce sąsiedniej. Nadto kwestionowany przez wnioskodawczynie taras nie był objęty zakresem ocenianej decyzji, zaś projektowane zadaszenie nad wejściem w odległości 1,5 m od granicy z działką wnioskodawczyń (rzuty parteru i poddasza - rys. nr 3 i nr 4, elewacja wschodnia - rys. nr 13), jest zgodne z przepisem § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarówno budynek jak i taras, których legalność strony kwestionują, widnieją na mapach znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym (np. mapy stanowiące załączniki do decyzji o warunkach zabudowy). Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że decyzja Starosty (...) z dnia (...) maja 2010 r., nie jest obarczona wadliwością, o której mowa art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Odwołanie od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) marca 2011 r. wniosły M. C. oraz U. C. Podniosły w nim, że ściana północna budynku inwestora znajduje się w odległości 3m od ściany ich budynku mieszkalnego (pobudowanego w 1970r.), w którym istnieją otwory okienne (co było zgodne z pozwoleniem i projektem budowlanym). Nadbudowa i rozbudowa budynku sąsiada narusza § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż pozbawia okna pomieszczeń mieszkalnych w ich budynku naturalnego oświetlenia. Poziom wejścia do budynku inwestora znajduje się powyżej poziomu gruntu. Automatycznie cała wysokość budynku będzie wyższa o różnicę między rzeczywistym poziomem gruntu, a wejściem do budynku, skutkiem czego budynek sąsiada będzie wyższy o prawie dwa metry. Nadbudowana ściana, powinna zostać wykonana w całości z materiałów ognioodpornych, by nie stwarzać zagrożenia pożarowego. Tymczasem zbudowana jest zaledwie z dwóch połówek pustaka, między którymi znajduje się cienki styropian. Projekt budowlany nie zawiera ponadto opinii straży pożarnej o tym, że planowana nadbudowa i rozbudowa nie stwarza zagrożenia pożarowego. Takiej opinii nie ma, ponieważ budynek usytuowany 3m od ściany ich budynku z otworami okiennymi stwarza bardzo duże zagrożenie pożarowe. Ponadto budynek sąsiada posiada w ścianie wschodniej (od ul. (...)) taras o wymiarach 3,32 x 3,70 m., który został wybudowany samowolnie . Projekt inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego przewiduje w ścianie południowej okna, drzwi oraz balkon. Będzie to niezgodne z przepisami prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) września 2011r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania M. C. i U. C. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...).03.2011r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...).05.2010r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. S. pozwolenia na rozbudowę z nadbudową budynku mieszkalnego w miejscowości L. przy ul. (...), na działce nr ew. (...) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, nr 156, poz. 1118 z późn. zm. wg stanu na dzień wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdzał zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z dnia (...).02.2010r., Burmistrz Miasta L. ustalił warunki zabudowy dla spornej inwestycji, która przewidywała rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku o ok. 30 m 2 o pomieszczenia mieszkalne, którego powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki nie mogła przekroczyć 15%, z zachowaniem co najmniej 25% powierzchni działki wolnej od zabudowy (teren biologicznie czynny), natomiast wysokość elewacji frontowej do gzymsu miała wynosić ok. 5 m, a wysokość w kalenicy budynku podlegającego kwestionowanej przebudowie nie mogła przekroczyć 8 m przy dwuspadowej geometrii dachu o kącie nachylenia połaci dachowej do 28%. Ponadto w/w decyzja nie przewidywała zmiany szerokości elewacji frontowej oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy. Z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją z dnia (...).05.2010r., wynika, że powierzchnia projektowanej rozbudowy wynosić będzie ok. 27,3 m (5.68 x 4.8m), a powierzchnia całego budynku 109.25 m2 tj. stanowić będzie poniżej 15% powierzchni działki inwestycyjnej - 875 nr (15% od 875 nr = 131 m2), ponadto powierzchnia wolna od zabudowy (biologicznie czynna) będzie wynosić więcej niż 25% tej działki. Jednocześnie szerokość elewacji frontowej w wyniku realizacji omawianego przedsięwzięcia nie uległa zmianie, a nieprzekraczalna linia zabudowy nie została przekroczona, natomiast wysokość budynku to 7.96 m, a kąt nachylenia dwuspadowego dachu nie przekroczył 28°. Wprawdzie wysokość elewacji frontowej do gzymsu zgodnie z projektem budynku wynosić ma ok. 5.96 m tj. powyżej wysokości dopuszczalnej w decyzji z dnia (...).02.2010., ale jednocześnie powyższe naruszenie, mając na uwadze ocenę skutków społeczno - gospodarczych, a w szczególności fakt, że kalenica budynku nie przekroczyła dopuszczalnej wysokości 8m, w ocenie organu odwoławczego nie wywołała skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, a więc nie można jej było uznać jako rażącej. Projektowana inwestycja (rozbudowa i nadbudowa) nie narusza § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, 690 z późn. zm.) dotyczących usytuowania budynku na działce. W szczególności w północnej ścianie budynku usytuowanej w granicy z działką o nr ew. (...) nie zaprojektowano otworów okiennych ani drzwiowych. Z pisma odwołujących się z dnia (...).07.2011r. wynikało, że w elewacji południowej ich budynku mieszkalnego (zlokalizowanego na działce o nr ew. (...)), w odległości ok. 3 -3.5 m od granicy umieszczone są otwory okienne w łazience oraz na klatce schodowej (parter) i w pokoju (piętro). Zatem wyłącznie na piętrze budynku (wnioskodawczyń) zlokalizowanego na działce o nr ew. (...) w południowej elewacji znajdują się otwory okienne do pomieszczeń, o których mowa w przepisie § 13 w/w rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. (dotyczącym umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi). Organ podkreślił, że w/w otwory okienne w budynku skarżących są umieszczone w mniejszej odległości od granicy niż dopuszczalna (tj. mniej niż 4 m). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że organ wydający pozwolenie na budowę nie posiadał informacji, że w elewacji południowej budynku zlokalizowanego na działce nr ew. (...), oddalonej o ok. 3 - 3.5 m od spornej inwestycji znajdowały się okna do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt łudzi. W związku z tym powyższa kwestia mogłaby ewentualnie stanowić przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty (...) z dnia (...).05.2010r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. jako nowa okoliczność nieznana organowi wydającemu decyzję, a nie przesłanka do stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się natomiast do podnoszonego w odwołaniu zarzutu, dotyczącego samowolnego wybudowania poszczególnych elementów w ramach wykonywania inwestycji, które nie zostały ujęte w projekcie zatwierdzonym kwestionowaną decyzją Starosty (...) z dnia (...).05.2010r., organ stwierdził, że nie ma to wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Do analizowania tych kwestii właściwy jest bowiem powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Analiza decyzji Starosty (...) z dnia (...).05.2010r., prowadziła organ odwoławczy do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Decyzja wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna. Jak wskazano weryfikowana decyzja nie wypełnia także przesłanki rażącego naruszenia prawa. M. J. i U. C. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2011r. W jej uzasadnieniu wskazały, że budynek mieszkalny sąsiada - w chwili wydawania kwestionowanej decyzji o nadbudowie i rozbudowie był samowolą budowlaną, którą inwestor próbował od wielu lat zalegalizować. Twierdzenie Głównego Inspektowa Nadzoru Budowlanego, jakoby organ wydający pozwolenie na budowę nie posiadał informacji, że w elewacji południowej budynku zlokalizowanego na działce (...), oddalonej o 3m od spornej inwestycji znajdowały się okna do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jest nieprawdziwe. Ściana północna budynku mieszkalnego sąsiada znajduje się w granicy z ich posesją, jednocześnie w odległości 3m od ściany ich budynku mieszkalnego pobudowanego w 1970r., w której znajdują się 3 otwory okienne (zgodnie z pozwoleniem i projektem budowlanym). Nadbudowa i rozbudowa budynku sąsiada narusza § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż pozbawia okna pomieszczeń mieszkalnych w ich budynku naturalnego oświetlenia. Zaciemniona zostanie również w znacznym stopniu działka, której szerokość nie przekracza 12m. Rośnie tam wiele krzewów (np. agrest, porzeczki), drzew owocowych, które zostaną zacienione i uschną. Projekt budowlany zakłada wejście do budynku, które znajduje się powyżej poziomu gruntu, automatycznie cała wysokość budynku będzie wyższa o różnicę między rzeczywistym poziomem gruntu, a wejściem. Dlatego po dobudowaniu budynek sąsiada będzie wyższy od ich budynku mieszkalnego o prawie dwa metry. Kwestionowana decyzja narusza przepisy ochrony przeciwpożarowej zawarte w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Nadbudowana ściana w budynku mieszkalnym zgodnie z przepisami pożarowymi, powinna zostać wykonana w całości z materiałów ognioodpornych, by nie stwarzać zagrożenia pożarowego. Tymczasem ściana zbudowana jest zaledwie z dwóch połówek pustaka, między którymi znajduje się cienki styropian. Projekt budowlany nie zawiera opinii straży pożarnej o tym, że planowana nadbudowa i rozbudowa nie stwarza zagrożenia pożarowego. Projekt nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego przewiduje budowę balkonu na piętrze w ścianie wschodniej, ok. 1 metra od granicy z ich posesją. Takie usytuowanie balkonu w nieprzepisowej odległości od granicy działki jest niezgodne z prawem budowlanym, rażąco narusza prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie jest zasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Z uwagi na okoliczność, że instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 Kpa, może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 Kpa przesłanek. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Należy wskazać, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę. aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt VI! SA/Wa 513/05, LEX nr 199041 oraz wyrok SN z dnia 20 czerwca 1995r., sygn. akt III A.R.N 22/95, OSNP 1995/24/297). Należy wskazać, że z projektu budowlanego stanowiącego załącznik do ocenianej decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, iż zaprojektowana rozbudowa od strony północnej zlokalizowana została w odległości 3,5 m od granicy z działką stron nr (...) ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, częściowo z pustaków szklanych, zaś od strony południowej w odległości 4 m od granicy z działką nr (...), przy czym w odległości 4 m od granicy z tą działką zaprojektowano otwór okienny i drzwiowy oraz schody zewnętrzne (projekt zagospodarowania terenu, elewacje: północna i południowa - rys. nr 13 i nr 12). Natomiast nadbudowę zaprojektowano o jedną kondygnację, od strony północnej przy granicy z działką skarżących nr (...) - ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych oraz w odległości 3,5 m od granicy z tą działką - ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, częściowo z pustaków szklanych; zaś od strony południowej od granicy z działką nr (...) w odległości 3 m - ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, częściowo z pustaków szklanych oraz w odległości 4 m - ścianą z otworami okiennymi i balkonem (projekt zagospodarowania terenu, elewacje północna i południowa - rys. nr 13 i nr 12). Biorąc pod uwagę te odległości nie można uznać, aby oceniania decyzja została wydana z rażącym naruszeniem obowiązujących w dniu orzekania przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.). Nie można podzielić też twierdzenia skarżących o rażącym naruszeniu przy wydawaniu ocenianej decyzji przepisów przeciwpożarowych, w tym powołanego we wniosku rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1138). Słusznie organ I instancji wskazał, że rozporządzenie to, wydane zostało na podstawie delegacji art. 13 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229 ze zm.) i nie ma zastosowania na etapie projektowania budynków. Zastosowanie miało natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). Rozporządzenie to nie wymaga jednak w przepisach § 4 określających zakres i zasady uzgadniania projektu budowlanego, uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych projektu budowlanego rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego, w takim zakresie, jaki zatwierdzony został przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę. Projektowana nadbudowa od strony działki nr (...) nie posiada żadnych otworów, zaś w zaleceniach dotyczących ochrony przeciwpożarowej wskazano między innymi na zastosowanie okładzin elewacyjnych - płyt ze styropianu samogasnącego EPS 70 (opis techniczny do projektu, pkt 8.0). Odnosząc się do kwestii zacieniania okien istniejących w budynku skarżących oraz zacieniania ich działki, wskazać trzeba, iż przewidziana w projkcie wysokość budynku - 7,44 m, jest zgodna z wysokością 8 m ustaloną w decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia (...) lutego 2010r., o warunkach zabudowy. Zgodność ta dotyczy również geometrii i kształtu dachu (niski, dwuspadowy, o kącie nachylenia 28 °). Z materiału dowodowego wynika, że teren działki skrzących - nr (...) jest wyższy od poziomu terenu działki inwestora nr (...) o minimum 0,5 m, zatem różnica pomiędzy wysokością istniejącego budynku na działce nr (...), a wysokością kwestionowanego budynku po nadbudowie o jedną kondygnację, będzie nieznaczna - około 1 m. Nie można podzielić zarzutu stron, iż nadbudowa spowoduje zacienienie działki, a nawet uniemożliwi jej zagospodarowanie. Przepisy dotyczące zacienienia (wskazane w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. ) nie mają bowiem zastosowania w odniesieniu do gruntu (działki), a jedynie w odniesieniu do pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na pobyt ludzi. Odnosząc się do kwestii, nielegalności budynku jako takiego oraz usytuowanego od strony wschodniej tarasu, to zarzuty te nie są i nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania nadzwyczajnego. Sprawy te należą do kompetencji właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Natomiast projektowane zadaszenie nad wejściem w odległości 1,5 m od granicy z działką stron (rzuty parteru i poddasza - rys. nr 3 i nr 4, elewacja wschodnia - rys. nr 13), jest zgodne z przepisem § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż słusznie organy nadzoru uznały, że decyzja Starosty (...) z dnia (...) maja 2010 r., nie jest obarczona wadliwością, o której mowa art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Tym samym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.