VII SA/Wa 2597/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala VII SA/Wa 2597/12 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania przez Robotniczą Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" budowy sześciu miejsc parkingowych na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że wobec tego, iż zgłaszająca zamiar wykonania robót budowlanych Spółdzielnia nie wykazała swojego prawa do dysponowania nieruchomością do działki objętej zgłoszeniem, oświadczając jedynie, iż przysługuje jej roszczenie o ustanowienie wieczystego użytkowania działki – decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]". Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane i art. 7 i 77 kpa. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, iż organ nie uwzględnił przy rozstrzyganiu sprawy porozumienia z dnia 19.10.1995 r. dotyczącego zakresu roszczeń spółdzielni o ustanowienie użytkowania wieczystego, które to porozumienie stanowiło – w ocenie skarżącej dowód na to, że spółdzielnia z woli właściciela gruntu posiada tytuł do korzystania z działki. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że przy stosowaniu prawa oraz przy wykładni przepisu art. 3 pkt 11, organ winien mieć na uwadze kontekst i szczególną sytuację spółdzielni, która dodatkowo za zgodą właściciela gruntu wybudowała budynki mieszkalne i zarządza nimi, za zgodą właściciela. Art. 3 pkt. 11 nie wymienia tylko prawnorzeczowych tytułów prawnych, ale wszystkie formy władania nieruchomością, za zgodą właściciela. Taką zgodą jest wskazane porozumienie oraz stan faktyczny w sprawie, gdzie właściciel nieruchomości znosi korzystanie z niej przez Spółdzielnię. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiada przepisom prawa. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, tj. Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. zgłaszająca sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonywania przez Robotniczą Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" sześciu miejsc parkingowych na działce o nr. ew. [...] przy ul [...] w W. Nie ulega wątpliwości, że budowa 6-ciu miejsc parkingowych zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, przy czym dla skuteczności zgłoszenia inwestor ma obowiązek dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, na której ma zamiar dokonać budowy na cele budowlane o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 w/w ustawy. W tej sytuacji w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo oceniły, ze inwestor – skarżąca Spółdzielnia nie wykazała się prawem do dysponowania działką na której planowała usytuowanie miejsc parkingowych na cele budowlane – co uzasadniało wniesienie sprzeciwu do zamiaru ich wykonania. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W ocenie Sądu, żadnego z tych tytułów skarżąca Spółdzielnia nie wykazała. Jak wynik z w/w przepisu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmuje szeroki zakres uprawnień, od prawa własności i użytkowania wieczystego, przez zarząd, ograniczone prawa rzeczowe (zwłaszcza użytkowanie i służebności gruntowe), do uprawnień wynikających z różnego rodzaju umów. Prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o jakim mowa w w/w przepisie nie stanowi roszczenia o oddanie nieruchomości w wieczyste użytkowanie, Anie też faktyczne władanie nieruchomością. Władanie jest stanem faktycznym, który nie zawsze wynika z przysługującego prawa do nieruchomości a dotyczy to sytuacji gdy władający nie ma uregulowanego na swoją rzecz, tytułu prawnego do gruntu. Skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa nie przedstawiła też uprawnienia wynikającego z umowy zawartej z legalnym właścicielem, czy też użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Oświadczenie o którym mowa wyżej jest środkiem dowodowym mającym wykazać prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i w razie wątpliwości podlega badaniu przez organ. Obowiązkiem organy jest więc w takiej sytuacji ustalenie istnienia tytułu prawnego inwestora w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przy uwzględnieniu twierdzeń inwestora przytaczanych przez niego dowodów i innych okoliczności mających znaczenie prawne. W ocenie Sądu organy obu instancji przeprowadziły prawidłowo postępowania i zasadnie oceniły, że skarżąca Spółdzielnia nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele niniejszej inwestycji. Okoliczność tą potwierdza, także sama skarżąca Spółdzielnia. Nie powołuje się na prawo, a mówi o władaniu, faktycznym zarządzie oraz o roszczeniach związanych z prawem do gruntu. Należy podkreślić, że skarżąca Spółdzielnia nie wykazuje, że dysponuje prawem w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawo budowlane. Z tych względów Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.