VII SA/Wa 2604/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku robót budowlanych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] października 2016 r., znak: [...] nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], stwierdzającej wykonanie obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] stycznia 2014 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] prowadził postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...], powstałego na skutek wykonanych robót budowlanych. Organ powiatowy decyzją nr [...] z [...] stycznia 2014 r. nakazał [...] jako inwestorowi budynku przy ul. [...] w [...], obowiązek wykonania robót budowlanych w w/w budynku, zgodnie z ekspertyzą stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z maja 2012 r. poprzez wzmocnienie podłoża pod posadzki metodą iniekcji. Decyzją nr [...] z [...] marca 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzję organu powiatowego. Wyrokiem z 30 grudnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 912/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję organu wojewódzkiego. Następnie, w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych na przedmiotowej nieruchomości [...] września 2015 r., stwierdzono niewykonanie obowiązków nałożonych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] nr [...] z [...] stycznia 2014 r. [...] 14 stycznia 2016 r. przedłożył do akt organu I instancji m.in. protokół przekazania odbioru prac iniekcyjnych wykonanych we wszystkich pomieszczeniach parteru budynku łącznie z garażem. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2016 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego jego decyzją nr [...] z [...] stycznia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] maja 2016 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] nr [...] z [...] lutego 2016 r., ze względu na stwierdzenie wykonania nałożonego obowiązku bez przeprowadzenia stosownej kontroli. Upoważniony przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] 24 czerwca 2016 r przeprowadził czynności kontrolne w trakcie, których stwierdził wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] nr [...] z [...] stycznia 2014 r.: wykonano wzmocnienie podłoża pod posadzkami metodą iniekcji. Otwory powstałe w podłodze na poziomie parteru w wyniku wykonania iniekcji (35 szt. w rozstawie 1,30 m) zostały wypełnione zaprawą. [...] oświadczył, że zaniechano naprawy ścian działowych na parterze, uszkodzenia schodów i łazienki na I piętrze wraz z sufitem na parterze oraz nie usunięto uszkodzeń gresu na poziomie parteru powstałych podczas wykonywania wzmocnień podłoża metodą iniekcji. Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając podjęte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie podkreślił, że [...] jako inwestorowi budynku przy ul. [...] w [...] nakazano wykonanie robót budowlanych w w/w budynku, zgodnie z ekspertyzą stanu technicznego z maja 2012 r. poprzez wzmocnienie podłoża pod posadzkami metodą iniekcji. To rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] marca 2014 r. oraz prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z 30 grudnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 912/14. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane: "Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Wykonanie przez adresata ostatecznej decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakładającej określony obowiązek obliguje organ nadzoru budowlanego do zastosowania trybu wynikającego z art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, co w tym przypadku oznacza stwierdzenie wykonania tego obowiązku (użycie przez ustawodawcę trybu oznajmującego: "wydaje decyzję"), nie pozostawiając mu w tym względzie żadnej swobody. Decyzja wydawana na tej podstawie nie jest więc decyzją uznaniową, lecz wynikającą wprost z przepisów ustawy. Inaczej mówiąc, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do jej podjęcia w każdym przypadku stwierdzenia wykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane . Zakres robót w niniejszej sprawie, wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu podłoża pod posadzkami metodą iniekcji, został ostatecznie zaakceptowany w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 912/14. W zaistniałych w sprawie okolicznościach organ powiatowy zobowiązany był zatem do zbadania, czy inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek określony w prawomocnej decyzji, nie zaś do egzekwowania od wykonawcy innego zakresu robót. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, stwierdził, że organ pierwszej instancji zastosował się do wskazań zawartych w jego wcześniejszej decyzji - nr [...] z [...] maja 2016 r. Upoważniony przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] 24 czerwca 2016 r. przeprowadził oględziny na przedmiotowej nieruchomości celem sprawdzenia wykonania obowiązku. Stwierdził wykonanie nałożonego obowiązku - "wykonano wzmocnienie podłoża w poziomie parteru (gres szkliwiony o wymiarze 39,5 x 39,5 cm). Otwory po iniekcji zostały zaprawione zaprawą - 35 szt. otworów w rozstawie około 1,30 m. W dniu oględzin nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, a także aby teren po wykonanych robotach był nieuporządkowany. Nie stwierdzono także żadnych szkód powstałych na skutek wykonanych robót". Organ drugiej instancji podkreślił, że w zakresie nakazanych robót budowlanych nie wskazano, oczekiwanej obecnie prze odwołującego się, naprawy ścian działowych, łazienek oraz sufitów. Roszczenia odszkodowawcze, których źródłem jest działanie innych osób, nie podlegają rozstrzygnięciu przed organami administracji publicznej. Strony mogą dochodzić swych praw na drodze postępowania cywilnego, przed sądem powszechnym. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że nie było rzeczą niniejszego postępowania, jak chciałby odwołujący się dokonanie cyt. "kompleksowej naprawy budynku i nałożenia obowiązku wykonania robót na inwestora z powodu błędów konstrukcyjnych jakie miały miejsce w budynku mieszkalnym w zabudowie bliźniaczej położonym przy ul. [...] w [...]". Organy nadzoru budowlanego badają czy wykonano nakazaną iniekcję posadzki i czy osiągnięty został cel techniczny. Kwestie estetyki wykonanych robót w ocenie organu podlegają rozpatrzeniu jedynie na gruncie prawa cywilnego. Z punktu widzenia prawa budowlanego obowiązek wzmocnienia posadzki metodą iniekcji został wykonany. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł [...] o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji uchylenie jej, naprawienie budynku mieszkalnego przy ulicy [...] w [...] zgodnie z wykonaną przez rzeczoznawcę budowlanego ekspertyzą techniczną z maja 2012 r. w oparciu o badania geotechniczne Firmy [...]. Skarżący podniósł, że wzmocnienia uszkodziły w wielu miejscach gres podłogowy i spowodowały szkody, które nie zostały naprawione lub usunięte przez wykonawcę i sprawcę tego przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał, że naprawa ma dotyczyć doprowadzenia budynku do stanu pierwotnego. Skarżący oświadczył, że do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skierował wniosek z 17 października 2016 r., o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z którym powinno dojść także do wymiany instalacji wodnych pod podłogą na parterze w WC i łazience na pierwszym piętrze, poprawy uszkodzonych ścian działowych na porterze oraz zniszczonych schodów i popękanego sufitu. Oświadczył, że zarówno inwestor [...] jak i organ pierwszej instancji ponoszą odpowiedzialność za stan obecny budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Przed rozprawą sądową skarżący w formie pism procesowych podtrzymał i rozwinął argumentację przedstawioną w skardze. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Stanowisko skarżącego, zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na sądową ocenę zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że postępowanie nieważnościowe zainicjowane wnioskiem skarżącego opisanym w skardze a dotyczącym żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zostało zakończone decyzją ostateczną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2017 r., znak [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2017 r., znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r., nr [...], znak [...]. Tym samym rozpoznanie sprawy niniejszej nie pozostawało w konflikcie z tym postępowaniem w rozumieniu art. 56 p.p.s.a. W kontrolowanych przez Sąd w sprawie niniejszej orzeczeniach organy obu instancji orzekły zgodnie z przepisem art. art. 51 ustawy Prawo budowlane. Uprawniony organ, dysponujący wykwalifikowanymi w zakresie budownictwa pracownikami, dokonał pozytywnej oceny wykonania obowiązku nałożonego na inwestora, szczegółowo powyżej opisanym, stosownym orzeczeniem. Ustalenie to, stanowiło wiążącą okoliczność jak chodzi o wydanie rozstrzygnięcia stwierdzającego wykonanie obowiązku. Wykonanie przez adresata ostatecznej decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakładającej określony obowiązek obliguje organ nadzoru budowlanego do zastosowania trybu wynikającego z art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do stwierdzenia wykonania tego obowiązku. Słusznie wskazał organ drugiej instancji, że decyzja wydawana na tej podstawie nie jest decyzją uznaniową, lecz wynikającą wprost z przepisów ustawy. Organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do jej podjęcia w każdym przypadku stwierdzenia wykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Podkreślmy - zakres nałożonego na inwestora obowiązku został określony w ww. postanowieniu, które było przedmiotem także sądowej oceny, co zostało szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wbrew stanowisku skarżącego, przywołane przez niego w załączniku do pisma procesowego, rozstrzygniecie podjęte w decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017r., pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Nie dotyczy przedmiotowego postpowania oraz przedmiotowego obiektu. W przypadku ujawniania się innych wad budowlanych, niż objęte wykonanym przez inwestora nakazem, skarżący może oczywiście dochodzić interwencji organu nadzoru budowlanego w odrębnym, kolejnym postępowaniu. Kwestie odszkodowawcze zawsze, poza ich pozasądowym ugodowym rozstrzygnięciem, pozostają wyłącznie w kognicji sądów powszechnych. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).