VII SA/Wa 2608/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej skargę oddala. W dniu 28 lipca 2010 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek B.B. o wstrzymanie egzekucji administracyjnej dotyczącej rozbiórki samowolnie pobudowanego punktu małej gastronomii konstrukcji drewnianej na działce położonej przy ul. [...] w [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak: [...] odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych w ww. sprawie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych niepieniężnych organu nadzoru budowlanego określone w art. 27 ust. 2 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazała, iż lokalizacja przewidzianego do rozbiórki obiektu - punktu małej gastronomii konstrukcji drewnianej - powoduje uciążliwość i zagrożenie pożarowe dla współwłaścicieli posesji przy ul. [...] w [...]. Dodał, iż nakaz rozbiórki ww. samowolnie pobudowanego obiektu został orzeczony decyzją kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] - zatem za wystarczający uznał czas, jaki miała zobowiązana by wywiązać się z nałożonego obowiązku czy też ewentualnego uzyskania w organie administracji architektoniczno-budowlanej pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przeznaczonego na usługi handlowe. Przy piśmie z dnia 28 września 2010 r. B.B. wniosła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, za pośrednictwem Wojewody [...] odwołanie od ww. decyzji, które wraz z aktami sprawy Podlaski Urząd Wojewódzki w [...] przekazał do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji przy korespondencji z dnia 4 października 2010 r. zaznaczając, iż powyższe odwołanie wniesione zostało po terminie. Przy piśmie z dnia 12 października 2010 r. B. B. skierowała do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz doprecyzowała swoje odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przywrócił B. B. termin do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] znak : [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że jako uzasadnienie swoje wniosku o wstrzymanie egzekucji administracyjnej B. B. wskazała, iż przystąpiła do prac projektowych obiektu budowlanego na działce nr [...] z przeznaczeniem na usługi handlowe z częścią mieszkalną i prace powyższe mają zostać ukończone w 2011 r. Z uwagi na konieczność zgromadzenia koniecznych środków B.B. zwróciła się do Wojewody [...] z prośbą o pozostawienie w dalszym użytkowaniu obecnego baru przynoszącego korzyści, które będą przeznaczone na budowę nowego obiektu. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] przychylił się do złożonego poprzednio przez zobowiązaną wniosku o wstrzymanie egzekucji administracyjnej i wstrzymał egzekucje w okresie od dnia 11 sierpnia 2009 r. do dnia 31 lipca 2010 r. Organ dodał, iż w sprawie ww. egzekucji administracyjnej wielokrotnie do Wojewody [...] występowali współwłaściciele posesji przy ul. [...] w [...] wskazując, iż przedmiotowy budynek znajduje się w bezpośredniej odległości od ich domu mieszkalnego (1,6 m.) zamieszkiwanego przez ich niepełnosprawną siostrę - co stwarza duże zagrożenie przeciwpożarowe (skarżony budynek jest drewnianym obiektem z kuchnią gazową i kominkiem opalanym drewnem, nie spełniającym warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych niepieniężnych organu nadzoru budowlanego określone w art. 27 ust. 2 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, iż lokalizacja przewidzianego do rozbiórki obiektu - punktu małej gastronomii konstrukcji drewnianej - powoduje uciążliwość i zagrożenie pożarowe dla współwłaścicieli posesji przy ul. [...] w [...]. Nakaz rozbiórki ww. samowolnie pobudowanego obiektu został orzeczony decyzją kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] - zatem za wystarczający organ uznał także czas, jaki miała zobowiązana by wywiązać się z nałożonego obowiązku czy też ewentualnego uzyskania w organie administracji architektoniczno-budowlanej pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przeznaczonego na usługi handlowe. Organ wskazał, iż pozostałe kwestie podniesione w skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołaniu uzupełnionym pismem z dnia 12 października 2010 r. - nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania administracyjnego, gdyż sprawy powyższe pozostają poza kompetencją ministra właściwego do spraw administracji publicznej. Niniejsze postępowanie dotyczy bowiem wyłącznie zbadania prawidłowości wydania przez Wojewodę [...] decyzji na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie w sprawie wstrzymania egzekucji administracyjnej, nie odnosi się natomiast do kwestii wynikających z decyzji organów nadzoru budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. B. wnosząc o zawieszenie wstrzymania egzekucji rozbiórki grilbaru na okres trzech lat. Skarżąca wskazała, że w tym okresie zakończy budowę budynku usługowego przy ulicy [...] i przystąpi do budowy budynku usługowego na działce nr [...]. Oświadczyła, że w chwili obecnej brakujące środki na sfinalizowanie zabudowy działki nr [...] są uzyskiwane z użytkowanego przez nią grilbaru, stanowiącego przedmiot postępowania odwoławczego. Oświadczyła, że grilbar przynosi niewielkie dochody, a niezakończona budowa na ul. [...] generuje straty, dlatego też nie jest w stanie z prowadzonej działalności odłożyć odpowiedniej ilości środków finansowych do zrealizowania lokalu. Skarżąca zarzuciła, iż organ wydając zaskarżone rozstrzygniecie pominął, iż adresatem decyzji o rozbiórce był jej mąż, który umarł w 1996 r., ponieważ to on prowadził działalność gospodarczą. Wskazała, iż organ nie odniósł się w ogóle do poruszanej przez nią kwestii wygaśnięcia decyzji o rozbiórce wraz ze śmiercią jej męża. Zaznaczyła, ze decyzja o rozbiórce została wydana 18 lat temu, a ona dowiedziała się o niej jako spadkobierczyni po mężu dopiero w 2010 r. Zarzuciła, iż organ zaniechał doszukiwania się prawdy dowiedzionej. Oświadczyła, że posiada w swoich aktach opinię Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...], w której stwierdzono, że budynek grilbaru nie stwarza żadnego zagrożenia. Dodała, iż posiada też protokół z konrtoli PSSE [...] z 2011 roku, w którym stwierdzono, iż budynek ten spełnia wymogi sanitarne i nadaje się do użytkowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Badając zaskarżoną decyzję pod kątem przesłanek wyżej wymienionych Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Artykuł 27 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie ( Dz. U. Nr 31, poz. 206 ) stanowi : 1. Wojewoda może, w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymać egzekucję administracyjną. 2. Wstrzymanie egzekucji administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4, może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na czas określony, i może dotyczyć czynności każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną. Z przepisu tego wynika, że wstrzymanie egzekucji jest uprawnieniem wojewody, decyzja w tym przedmiocie ma więc charakter uznaniowy. Po drugie rozstrzygnięcie takie może być podjęte jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Organ I instancji szczegółowo wyjaśnił dlaczego nie skorzystał z prawa do wstrzymania egzekucji. Między innymi podniósł, że już raz skarżąca korzystała z tego dobrodziejstwa. Podkreślić należy, że pierwsze upomnienie wzywające B.B. do dobrowolnego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] wystosowano 9 lutego 2009 r. Wobec tego, co najmniej od tej daty skarżąca miała świadomość konieczności dokonania rozbiórki obiektu gastronomicznego. Poza tym skarżąca w kolejnych pismach składanych w toku postępowania administracyjnego wskazywała inne terminy, coraz bardziej odległe, wykonania określonego wyżej obowiązku. Przy czym nie do zaakceptowania jest stanowisko skarżącej domagające się wstrzymania egzekucji do czasu wybudowania nowego obiektu, do którego przeniesie działalność gospodarczą. Nie ma przecież pewności, że obiekt ten w ogóle powstanie. Odmowa wstrzymania egzekucji uzasadniona jest również uciążliwością obiektu związaną ze sposobem jego użytkowania, a także względami bezpieczeństwa. Potwierdzają to liczne pisma składane przez okolicznych mieszkańców. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżącej o wygaśnięciu decyzji nakazującej rozbiórkę w związku ze śmiercią męża, do którego była decyzja skierowana. Podstawa umorzenia wskazana w art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wiąże się ze śmiercią zobowiązanego, która nastąpiła w toku postępowania egzekucyjnego, jeżeli obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego, czyli gdy ma on charakter osobisty i nie może być wykonany przez inną osobę niż zobowiązany. Natomiast gdy ten sam obowiązek może być wykonany również przez inny podmiot, następuje zawieszenie postępowania (art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). W przedmiotowej sprawie obowiązek polegający na rozebraniu samowolnie pobudowanego punktu małej gastronomi z pewnością nie ma charakteru osobistego i może być wykonany przez B.B. Nie zachodziła również potrzeba zawieszenia postępowania skoro skarżąca wykazała, że jest spadkobierczynią po zmarłym mężu i własność nieruchomości z przedmiotowym punktem gastronomicznym przeszła na jej rzecz. W związku z tym prawidłowo organy kierują do niej egzekucję dotyczącą obowiązku nałożonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...]. Wobec tego skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.