VII SA/Wa 2609/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S. A. w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] października 2013r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia stosowania bezprawnych praktyk naruszających zbiorowe interesy pasażerów w transporcie kolejowym i nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: oddalić wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka [...] wniosła skargę na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję własną wymienionego organu z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], którą: -w pkt 1 stwierdzono stosowanie przez [...] S.A z siedzibą w [...] bezprawnych praktyk naruszających zbiorowe interesy pasażerów w transporcie kolejowym, polegających na nieprawidłowym realizowaniu obowiązku udzielania pasażerom informacji o ruchu pociągów na stacjach kolejowych [...], [...], [...] oraz [...], co jest niezgodne z pkt 4.2.12.1 Załącznika I do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 454/2011 z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie technicznej specyfikacji interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu "Aplikacje telematyczne dla przewozów pasażerskich" transeuropejskiego systemu kolei ( DZ. Urz. UE L nr 123 z 12 maja 2011), -w pkt 2 stwierdzono stosowanie przez [...] S.A. z siedzibą w [...] bezprawnych praktyk naruszających zbiorowe interesy pasażerów w transporcie kolejowym, polegających na przekazywaniu informacji głosowych niespójnych z informacjami zamieszonymi na wyświetlaczach na stacji [...] oraz [...], co jest niezgodne z art. 21 ust. 1 Rozporządzenia ( WE) Nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym ( Dz. Urz. UE L nr 315 z dnia 3 grudnia 2007), zwanego dalej "rozporządzeniem 1371"w związku z pkt 4.1.2.11.1. Załącznika do decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2007r. dotyczącej technicznej specyfikacji interoperacyjności w zakresie aspektu "Osoby o ograniczonej możliwości poruszania się "transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych i transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości ( DZ. Urz. UE L nr 64 z dnia 7 marca 2008 ze zm.), -w pkt 3 nakazano usunięcie nieprawidłowości, o których mowa w pkt 1 i 2 poprzez zaniechanie stosowania bezprawnych praktyk naruszających zbiorowe interesy pasażerów w transporcie kolejowym w terminie 90 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, -a w pkt 4, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca podniosła, że Prezes UTK wszczął już postępowanie administracyjne zmierzające do nałożenia kary na zarządcę, w wyniku nie wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. W ocenie strony skarżącej może powstać szkoda w wyniku nałożenia na nią kary finansowej. Skarżąca wskazała, że Prezes UTK może nałożyć w drodze decyzji karę pieniężną w wysokości do 2 % rocznego przychodu przedsiębiorcy osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. Strona podała, że zważając, na przychód osiągnięty przez zarządcę w 2012 r. w wysokości [....]] złotych, maksymalna kara jaką mógłby nałożyć organ na skarżącą wynosi [...] złotych. Powyższa kara, przy stracie w wysokości [...] złotych jaką poniosła [...] w 2012 roku, zdaniem strony skarżącej byłaby bez wątpienia znaczną szkodą. W odpowiedzi na skargę, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego podniósł, iż skarżąca nie wskazała żadnej okoliczności, która uzasadniałaby jej wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Podał przy tym, iż w jego ocenie nie zachodzą w sprawie przesłanki zastosowania przepisu art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie przytoczonego przepisu sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przy czym, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (v. postanowienie z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 452/12, lex nr 1240678), "sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien więc zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepublikowane). W doktrynie prawa najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonaniu się o zgodności danych faktów z rzeczywistością (zob. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221.). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.)". Podnieść też w tym miejscu trzeba, iż przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (tak w: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 322/13). Rozpoznając wniosek w niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem skarżąca Spółka nie przywołała żadnych okoliczności wskazujących na to, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodować może skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja nie zawiera orzeczenia o karze pieniężnej, a wobec tego wykonanie jej nie wiąże się z dolegliwościami finansowymi. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy orzeczenie własne, którym stwierdził w dwóch punktach stosowanie przez Spółkę bezprawnych praktyk naruszających zbiorowe interesy pasażerów, a w kolejnym – nakazał ich usunięcie. Samo więc wykonanie decyzji nie może spowodować dla skarżącej "znacznej szkody", na którą to powołano się w uzasadnieniu wniosku. Dopiero nie przystąpienie do jej wykonania może narazić Spółkę na karę finansową. W świetle przepisów art. 66 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.), kara ta nie musi być jednak tak dotkliwa, jak twierdzi skarżąca w skardze. Nadto, to dopiero wykonanie decyzji wymierzającej taką karę pieniężną, mogłoby wywołać "znaczną szkodę" w rozumieniu ww. art. 61 § 3. Reasumując, skarżąca Spółka nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się z możliwością zaistnienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.