VII SA/Wa 261/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 r. sprawy ze skargi Apteki [...] sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na prowadzenie apteki skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w K. po rozpatrzeniu wniosku Apteka [...] Spółka Jawna w L. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej [...] w L. przy ul. [...] odmówił zezwolenia na prowadzenie wnioskowanej apteki. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postawę do takiego rozstrzygnięcia stanowi opinia Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z dniu [...] lipca 2007 r. o przydatności lokalu przeznaczonego na aptekę ogólnodostępną w L. przy ul. [...], w której stwierdzono, iż lokal nie spełnia wymogów stawianych lokalowi na aptekę ogólnodostępną, gdyż posiada powierzchnię podstawową mniejszą niż 80 m., co stanowi ustawowy wymóg, nie przedstawia wydzielonej całości, z uwagi na usytuowanie pomieszczenia archiwum w piwnicy, do którego jedyny dostęp jest poprzez ogólnodostępną lokatorską klatkę schodową. Część powierzchni magazynu II – około 4 m. pełni funkcję komunikacji do śluzy z recepturą, zmywalni i magazynu I. Powoduje to zmniejszenie wymaganej powierzchni do około 70 m. Ponadto brak jest nieograniczonego dostępu do apteki dla osób niepełnosprawnych. W odwołaniu od powyższej decyzji Apteka [...] Spółka Jawna w L. zarzuciła organowi obrazę prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo Farmaceutyczne (Dz. U. Nr 53, poz. 533 ze zm.) oraz obrazę przepisów prawa procesowego ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Decyzją z dnia [...] września 2007 r. znak [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotem postępowania nie było badanie zapewnienia dostępu do apteki dla osób niepełnosprawnych, albowiem strona wykazała, iż został wykonany podjazd, który umożliwia niepełnosprawnym dostęp do apteki. Zebrany materiał dowodowy świadczy, iż lokal przedstawiony przez stronę nie spełnia wymogów określonych w obowiązujących przepisach. Oceniając przydatność lokalu na aptekę trzeba mieć na względzie regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakim powinny odpowiadać lokal apteki. Przepis par. 3 ust. 3 ww rozporządzenia wymaga aby lokal apteki stanowił organizacyjnie i funkcjonalnie wydzieloną całość, tak aby każde z pomieszczeń wchodzących w skład apteki było dostępne bez konieczności wychodzenia na zewnątrz. Powyższe oznacza, ze jeżeli pomieszczenia apteki usytuowane są na różnych kondygnacjach tego samego budynku, powinny być względem siebie położone w taki sposób, aby ciągi komunikacyjne pomiędzy nimi nie były wykorzystywane w innym celu. Pomieszczenie archiwum może być usytuowane na innym poziomie, ale powinno być połączone z innymi pomieszczeniami ciągiem komunikacyjnym, z którego nie będą korzystały osoby nie będące pracownikami apteki. Odnosząc się do zarzutu strony, iż przedmiotowy lokal był już użytkowany jako lokal apteki, wskazano, iż z pomieszczeń dotychczasowej apteki wyodrębniono jeden lokal, zmniejszono zatem jej powierzchnię. Ponadto w czasie wydawania zgody na prowadzenie dotychczasowej apteki w 1995 r. obowiązywały inne przepisy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wskazała, iż zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w szczególności art. 97 ust. 1-3 i 5, 101 pkt 1 Prawa farmaceutycznego oraz prawa procesowego, tj. art. 6,7,77, 106 par. 1, 107 par. 1 i 3 kpa. Wskazano, iż strona posiada opinie prawne wydane przez kompetentne osoby, które stanowią, iż dostępność lokalu bez wychodzenia na zewnątrz, należy rozumieć jako dostępność bez wychodzenia z budynku, a nie jak błędnie podał organ w uzasadnieniu decyzji - na zewnątrz lokalu. Za takim stanowiskiem przemawia ustawa o własności lokali, w której samodzielnym lokalem użytkowym jest zespół izb, a częściami składowymi lokalu są i inne pomieszczenia, w szczególności garaż, czy piwnica. Lokal apteki ma zapewnić realizację zadań apteki. Usytuowanie archiwum w piwnicy, do której schodzi się sporadycznie, nie przeszkadza w realizacji zadań apteki. Wskazano również na: – błędną interpretację zapewnienia dostępu osobom niepełnosprawnym do lokalu. Zaniżenie wyliczenia powierzchni podstawowej apteki przez pomniejszenie powierzchni podstawowej w pomieszczeniu archiwum o powierzchnię komunikacyjną, – błędne przyjęcie, iż nie można łączyć funkcji socjalnej pomieszczenia w ramach pomieszczenia administracyjno – szkoleniowego, – oparcie się organów wyłącznie na opinii Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z dniu [...] lipca 2007 r. pominięcie zaś w całości innych dokumentów. W odpowiedzi na skargę podtrzymano dotychczasową argumentację i wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy trzeba stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy lokal znajdujący się w L. przy ul. [...] spełnia wymogi stawiane lokalowi do prowadzenia w nim apteki ogólnodostępnej. Zgodnie z art. 97 Prawa farmaceutycznego: "apteka ogólnodostępna może stanowić odrębny budynek lub może być usytuowana w obiekcie o innym przeznaczeniu, pod warunkiem wydzielenia od innych lokali obiektu i innej działalności. Lokal apteki ogólnodostępnej obejmuje powierzchnię podstawową i powierzchnię pomocniczą. Izba ekspedycyjna wchodząca w skład powierzchni podstawowej musi stwarzać warunki zapewniające dostęp osób niepełnosprawnych. Powierzchnia podstawowa apteki ogólnodostępnej nie może być mniejsza niż 80 m2". Z powyższego wynika, iż lokal apteki musi być wydzielony od innych lokali obiektu oraz jego powierzchnia podstawowa nie może być mniejsza niż 80 m2. W skład powierzchni podstawowej lokalu apteki ogólnodostępnej wchodzi archiwum zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 26 września 2002 r. w sprawie wykazu pomieszczeń wchodzących w skład powierzchni podstawowej i pomocniczej apteki. (Dz. U. Nr 161, poz. 1338 ). Warunki zawarte w ustawie Prawo farmaceutyczne co do wymogów stawianym lokalowi precyzuje Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakim powinien odpowiadać lokal apteki (Dz. U. Nr 171, poz. 1395), w którym to akcie w par. 3 ust. 3 wskazano, iż "dopuszcza się usytuowanie pozostałych pomieszczeń apteki na innych kondygnacjach, pod warunkiem, że lokal apteki stanowić będzie organizacyjnie i funkcjonalnie wydzieloną całość, tak aby każde z pomieszczeń wchodzących w skład apteki było dostępne bez konieczności wychodzenia na zewnątrz." W niniejszej sprawie archiwum apteki zostało umieszczone w piwnicy budynku, do którego trzeba przejść z innych pomieszczeń apteki przez korytarz ogólnodostępny. Bez pomieszczenia archiwum lokal nie spełni wymogu aby powierzchnia podstawowa apteki była nie mniejsza niż 80 m2, co jest wymogiem ustawowym z art. 97 Prawa farmaceutycznego. Analizując treść par. 3 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakim powinien odpowiadać lokal apteki należy wskazać, iż nie budzi wątpliwości, że istotą tego uregulowania było określenie lokalu apteki jako całości organizacyjno - funkcjonalnej, tak aby każde z pomieszczeń wchodzących w skład apteki było dostępne bez konieczności wychodzenia na zewnątrz lokalu apteki. Dopuszczenie innego rozwiązania oznaczałoby brak całości organizacyjno - funkcjonalnej lokalu apteki, gdyż możliwe by było rozdzielenie na dowolną odległość w ramach jednego obiektu pomieszczeń apteki, np. izby ekspedycyjnej od izby recepturowej, czy magazynu produktów leczniczych. Ustawodawca dokonując tego rozwiązania wziął pod uwagę wszystkie pomieszczenia wchodzące w skład pomieszczeń podstawowych apteki możliwe do usytuowania we wszystkich obiektach, a nie tylko pomieszczenie archiwum w obiekcie w L. przy ul. [...]. Zatem nie ma znaczenia dla interpretacji niniejszego przepisu, iż w niniejszej sprawie chodzi o pomieszczenie archiwum w piwnicy, do której chodzi się sporadycznie, przez krótki i ocieplany korytarz. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać za zasadną decyzję, w której organ odmówił zezwolenia na prowadzenie wnioskowanej apteki w L. przy ul. [...]. Powyższego nie mogą zmienić też pozostałe zarzuty zawarte w skardze. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo i wyczerpująco rozpatrzyły i oceniły cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), nie uchybiły zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.