VII SA/Wa 262/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowa uchylenia decyzji administracyjnej Skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Wojewoda [...] - we wznowionym postępowaniu - odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2004 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 1995 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę zakładu produkcyjno-handlowego na działce nr [...] przy ul. S. [...] w N. Powodem odmowy uchylenia własnej decyzji było to, iż wnioskodawczyni B. S. przedstawiła, jako nowe okoliczności i dowody znane wcześniej organom prowadzącym postępowanie zwykłe: decyzję z dnia [...] kwietnia 1992 r. zatwierdzającą projekt podziału działki nr [...], oświadczenie notarialne z dnia [...] października 1992 r. oraz pochodzącą z tego roku opinię w sprawie ustanowienia drogi koniecznej na działkach powstałych w wyniku podziału działki nr [...] i mapę podziałową. Z dokumentów tych wnioskodawczyni wyprowadziła wnioski przedstawione Wojewodzie jako nowe okoliczności, w szczególności, iż inwestor nie dysponował prawem do gruntu na cele budowlane, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie dotyczyła działki, dla której udzielono pozwolenia budowlanego, a na skutek zabudowy skarżąca utraciła możliwość wykorzystania dojazdu do działki [...]. W ocenie Wojewody dowodów tych nie można było zakwalifikować jednak jako nowe dowody, nie znane organowi podejmującemu decyzję, gdyż dwa pierwsze dokumenty znajdowały się w aktach sprawy toczącej się we wcześniejszym postępowaniu, zakończonym decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2002 r. W aktach sprawy, oprócz wspomnianych dokumentów, znajduje się też odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2002 r., sygn. akt [...], uchylający zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2002 r., stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 1995 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd odniósł się do podnoszonych obecnie, we wznowionym postępowaniu, kwestii podziału działki i jej skutków dla postępowania budowlanego, wskazując, że błędne oznaczenie w pozwoleniu budowlanym numeru działki po dokonanym podziale, nie oznacza, że inwestor nie dysponował prawem do gruntu i że w takim razie nie istnieją podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia budowlanego. Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. została zaskarżona do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego B. S. złożyła odwołanie, podnosząc wcześniej omówione kwestie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2005 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wywiódł, że Wojewoda nie wziął pod uwagę, że warunkiem wznowienia postępowania jest złożenie wniosku w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Z akt sprawy wynika zaś, że wniosek został złożony w dniu 26 stycznia 2005 r., a dowody i okoliczności opisane we wniosku znane były skarżącej już w czasie formułowania przez nią pisma z dnia 27 marca 2001 r., najpóźniej zaś w dacie otrzymania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2002 r, tj. w dniu 5 lutego 2002 r. Wnioskodawczyni nie mogła więc, w oparciu o podnoszone powtórnie okoliczności, złożyć skutecznego wniosku już po upływie miesiąca od tej ostatniej daty, a tym bardziej dopiero w dniu 26 stycznia 2005 r. Z tych względów postępowanie w ogóle nie powinno być wznowione, wobec czego należało umorzyć postępowanie przed organem I instancji. B. S. złożyła skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd, rozpoznając skargę, ocenił, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Przede wszystkim należy podkreślić, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie wznowieniowego postępowania, które jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W pierwszej fazie postępowania Wojewoda [...] nie zbadał jednak, czy podanie o wznowienie postępowania spełnia wszystkie wymagania formalne, w szczególności czy zostało złożone w terminie określonym w art. 148 k.p.a. W ocenie Sądu postanowienie o wznowieniu postępowania wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 148 § 1 k.p.a., bo bez zbadania czy nie upłynął jednomiesięczny termin umożliwiający dalsze postępowanie w sprawie. Skutkiem opisanej wadliwości, w drugiej fazie postępowania wznowieniowego, która w okolicznościach kontrolowanej przez Sąd sprawy w ogóle nie powinna mieć miejsca, organ odniósł się do argumentów wnioskodawczyni merytorycznie. Organ II instancji usunął zaś błąd organu I instancji, umarzając postępowanie przed organem I instancji, co z kolei skutkowało tym, iż nie było ani podstaw prawnych ani potrzeby dokonania analizy przyczyn wznowienia postępowania i odnoszenia się do argumentacji merytorycznej podnoszonej przez skarżącą. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kończąca sprawę prawidłowo odniosła się do opisanych wyżej okoliczności, a ponieważ nie było możliwości uchylenia postanowienia o wznowieniu postępowania, należało umorzyć postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.