VII SA/Wa 262/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B. T. i W.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2016 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. i B. T. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r., nr [...] znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzją nr [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał właścicielom budynku mieszkalnego zlokalizowanego w miejscowości [...] ul. [...] (działka o nr ewd. [...]) tj. Gminie [...] A. C., M. C., A. P., K.S., B.T., W. T.wykonanie robót budowlanych celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, wykazanych w protokole okresowej kontroli stanu technicznego budynku z [...] maja 2015 r. wykonanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia zawodowe, protokole przewodów kominowych i wentylacyjnych sporządzonym przez mistrza kominiarskiego z [...] sierpnia 2015 r. oraz inwentaryzacji prawidłowości podłączeń przewodów kominowych i wentylacyjnych z [...] lutego 2016 r. wykonanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia zawodowe wraz z wykazem robót koniecznych do przeprowadzenia aby obiekt mógł być bezpiecznie użytkowany, tj.: 1) wymienić od strony podwórka rynny i rury spustowe na nowe oraz dokonać regulacji od strony ulicy [...], 2) wykonać remont elewacji od strony podwórka, 3) wykonać remont pomieszczeń piwnicznych. Właścicielowi lokalu nr [...] tj. A. P. nakazano: 4) zdemontować wentylację typu Z odprowadzoną na klatkę schodową i wykonać prawidłową wentylację nawiewno - wywiewną w pomieszczeniu kuchni, 5) wykonać prawidłowe podłączenie pieca kaflowego oraz trzonu kuchennego do przewodu kominowego oraz zakazano: 6) użytkowania przewodu kominowego, do którego podłączone są dwa urządzenia tj. trzon kuchenny oraz piec kaflowy lokalu nr [...] budynku mieszkalnego w miejscowości [...] ul. [...]. Współwłaścicielom lokalu mieszkalnego nr [...] tj. A. C. i M. C. nakazano: 7) wykonanie prawidłowej wentylacji nawiewno-wywiewnej w pomieszczeniu gdzie zainstalowane jest urządzenie grzewcze, 8) odłączyć okap mechaniczny w kuchni, 9) zamontować drzwiczki spadkowe w przewodzie kominowym (obecnie zabudowane płytami w łazience), 10) zamontować wkład żaroodporny w nieszczelnym przewodzie kominowym, do którego jest podłączone urządzenie grzewcze oraz zakazano: 11) użytkowania przewodu kominowego, do którego podłączone jest urządzenie tj. piec c.o. na opał stały lokalu nr [...] budynku mieszkalnego w miejscowości [...] ul. [...]. Współwłaścicielom lokalu mieszkalnego nr [...] tj. W. T. i B. T. nakazano: 12) wykonanie prawidłowej wentylacji nawiewno - wywiewnej w pomieszczeniu kuchni. Właścicielowi lokalu nr [...] tj. K. S. nakazano: 13) wykonanie prawidłowej wentylacji nawiewno-wywiewnej w pomieszczeniu gdzie zainstalowane jest urządzenie grzewcze, 14) zamontowanie wkładu żaroodpornego w nieszczelnym przewodzie kominowym, do którego jest podłączone urządzenie grzewcze - piec c.o. etażowy oraz zakazano: 15) użytkowania przewodu kominowego, do którego podłączone jest urządzenie tj. piec c.o. etażowy na opał stały lokalu nr [...] budynku mieszkalnego w miejscowości [...] ul. [...]. Właścicielowi lokalu nr [...] tj. Gminie [...], reprezentowanej przez Burmistrza, nakazano: 16) wykonanie prawidłowej wentylacji nawiewno-wywiewnej w pomieszczeniu gdzie zainstalowane jest urządzenie grzewcze, 17) wykonanie prawidłowego podłączenia pieca kaflowego oraz trzonu kuchennego do przewodu kominowego oraz zakazano: 18) użytkowania przewodu kominowego, do którego podłączone jest urządzenie tj. piec przenośny z podkową na opał stały oraz piec pokojowy kaflowy w lokalu nr [...] budynku mieszkalnego w miejscowości [...] ul. [...]. W decyzji określono terminy dla wykonania poszczególnych obowiązków. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] października 2016 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z [...] lutego 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że rozpoznając odwołanie od opisanej powyżej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego miał na uwadze specyfikę nadzwyczajnego trybu postępowania nieważnościowego przewidzianego w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a.. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Weryfikując decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie decyzją z [...] października 2016 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z [...] lutego 2016 r. Analiza akt sprawy nie wykazała, aby ww. decyzja ta była obarczona, którąkolwiek z wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. . Na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że organ powiatowy prowadził postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w miejscowości [...], ul. [...]. Budynek pozostaje we współwłasności wścieli wyodrębnionych lokali, w tym W. i B. W przewodzie kominowym ww. budynku nastąpił pożar sadzy. Inspektorzy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...], na wezwanie Straży Pożarnej, dokonali [...] stycznia 2016 r. kontroli stanu technicznego przewodów kominowych i wentylacyjnych, podczas której stwierdzono, że nie można ustalić dokonanych podłączeń do przedmiotowego komina. Przedstawiciel firmy PPU [...] Sp. z o.o. zarządzającej obiektem przedłożył [...] stycznia 2016 r. w siedzibie powiatowego organu nadzoru budowlanego następujące dokumenty: inwentaryzację prawidłowości podłączeń Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z [...] stycznia 2016 r. sporządzoną prze Mistrza Kominiarskiego L. K., protokół nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych, również sporządzony przez L.K., książkę obiektu budowlanego, protokół zadnia [...] listopada 2014 r. z przeprowadzanego raz na 5 lat przeglądu technicznego budynku sporządzonego przez technika budowlanego A. G., oraz protokół z [...] maja 2015 r. z corocznego przeglądu technicznego, również sporządzony przez A. G.. Przedłożono ponadto protokół z pomiarów ochronnych sporządzony [...] czerwca 2014 r., przez E.S. i R. S., posiadających odpowiednie uprawnienia. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dokumentów tych wynika, że jak chodzi o obróbki blacharskie budynku to od podwórka rynny i rury spustowe wymagają wymiany na nowe, natomiast od ulicy rynny wymagają regulacji. Elewacja budynku wymaga remontu od strony podwórka. Również remontu wymagają pomieszczenia piwniczne. Z protokołu kominiarskiego nr [...] oraz inwentaryzacji prawidłowości podłączeń w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej [...], wynika szereg nieprawidłowości dotyczących podłączeń przewodów kominowych, nieszczelności tych przewodów oraz braku wentylacji nawiewnych i wywiewnych w lokalach mieszkalnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] lutego 2016 r. nakazał wykonanie obowiązków szczegółowo w orzeczeniu wskazanych. Podstawę prawną weryfikowanej decyzji stanowi art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Pierwszą z przesłanek zastosowania art. 66 ustawy Prawo budowlane jest stwierdzenie przez właściwy organ, że dany obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska. Do przyjęcia, że przesłanka ta wystąpiła, nie jest konieczne stwierdzenie, że określone zagrożenie już występuje i ma charakter bezpośredni. Wystarczające jest ustalenie potencjalnego zagrożenia, oczywiście na tyle prawdopodobnego i poważnego, iż wymaga niewątpliwie wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu. Zastosowanie określenia, że obiekt "może zagrażać", niesie w sobie element uznaniowości organu. To od oceny, a w tym także uznania organu, zależy, czy zdecyduje się on na zastosowanie normy określonej w art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Plucińska - Filipowocz, M. Wierzbowski). Przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy stosuje się do stanów faktycznych, w których obiekt budowlany ze względu na niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do nieodpowiedniego stanu technicznego, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości. Niewłaściwe użytkowanie może polegać np. na braku odpowiednich remontów. Można stwierdzić, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym wówczas, kiedy zachodzi niezgodność tego stanu z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym przepisami zawartymi w rozdziale 5 ("Przewody kominowe" § 140-146) oraz w rozdziale 6 ("Wentylacja i klimatyzacja" § 147-155) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U.z2015r.,poz. 1422). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że brak jest jakichkolwiek podstaw, aby przyjąć, że organ powiatowy rażąco naruszył prawo stosując art. 66 Prawa budowlanego w okolicznościach mniejszej sprawy. Przedmiotowy obiekt budowlany przed wydaniem weryfikowanej decyzji był w stanie mogącym zagrażać życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia. Świadczy o tym przede wszystkim pożar sadzy w przewodzie kominowym. Ponadto, jak wynika z przedłożonych protokołów prawidłowości podłączeń w budynku z [...] stycznia 2016 r., protokołu nr [...] z [...] sierpnia 2015 r., książki obiektu budowlanego i protokołów przeglądów technicznych, przedmiotowy budynek znajdował się w nieodpowiednim stanie technicznym. Wystąpiły więc dwie z czterech przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego (pkt. 1 i 3). Tymczasem, stwierdzenie wystąpienia którejkolwiek z sytuacji opisanych w poszczególnych punktach ww. przepisu nie tylko uprawnia, ale i zobowiązuje organ do zastosowania wobec użytkownika obiektu (właściciela lub zarządcy) sankcji w postaci nakazu likwidacji nieprawidłowości w obiekcie budowlanym. Celem uregulowania zawartego w art. 66 Prawa budowlanego jest zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający dobrom chronionym (życiu, zdrowiu ludzi i mieniu), niezależnie od okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających przesłanki określone w tym artykule. Wydając decyzję w trybie art. 66 Prawa budowlanego organ nie bada legalności wykonanych w obiekcie budowlanym robót, i ich nie "sankcjonuje" jak twierdzą odwołujący się. Wydając przedmiotową decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] działał w celu usunięcia zagrożenia, natomiast nie oceniał legalności wykonania ogrzewania w lokalu mieszkalnym nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że chybiony jest również zarzut naruszenia przez kontrolowaną w postpowaniu nieważnościowym decyzję prawa własności B. i W. T.. Ci są bowiem właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...]. Zaś zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892 t.j.) każdemu z właścicieli poszczególnych lokali, oprócz własności lokalu, przysługuje udział w tzw. "nieruchomości wspólnej" jako prawo związane z własnością lokalu. Nieruchomość wspólną stanowi natomiast stosownie do treści art. 3 ust. 2 ww. ustawy grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Tym samym wszystkie pomieszczenia, które nie są samodzielnymi lokalami, a także te, które nie stały się częścią składową nieruchomości lokalowych, jak również elementy i urządzenia przeznaczone do wspólnego użytku stanowią współwłasność wszystkich właścicieli lokali. Składnikiem tzw. współwłasności przymusowej są więc instalacje, i to zarówno te, które znajdują się poza poszczególnymi lokalami, jak i ich elementy znajdujące się w wydzielonych lokalach. W orzecznictwie i doktrynie jednoznacznie przyjmuje się, że przewody kominowe i kanały wentylacyjne należą do części wspólnych budynku i żaden właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie ma indywidualnego tytułu prawnego do komina, czy kanału kominowego. "Sam fakt korzystania z takiego komina, czy kanału kominowego przez właściciela wyodrębnionego lokalu nie przesądza o przynależności do tego lokalu w znaczeniu prawnym" (tak. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z 27 października 2016 r., sygn. akt. II SA/Sz 566/16). Organ drugiej instancji wskazał, że do mieszkania W. i B. T. nie przynależy w sensie prawnym, żaden przewód kominowy, który mogliby oni użytkować na wyłączność. Każdy z przewodów znajdujących się w przedmiotowym budynku, jako jego część wspólna stanowi współwłasność wszystkich właścicieli lokali, w tym właściciela lokalu nr [...]. Stąd weryfikowana decyzji nie narusza ich prawa własności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł także, że z uwagi na ww. współwłasność części wspólnych budynku, adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane, w tym decyzji wydanej na postawie art. 66 ww. ustawy, powinni być współwłaściciele obiektu. Weryfikowana decyzja została skierowana do wszystkich, bez wyjątku, właścicieli poszczególnych lokali, którzy z mocy prawa tworzą Wspólnotę Mieszkaniową (art. 6 ustawy o własności lokali), oraz są, jak wyżej wskazano, współwłaścicielami części wspólnych przedmiotowego budynku. Część z obowiązków została nałożona na wszystkich z właścicieli łącznie, czyli faktycznie na wspólnotę mieszkaniową, a część na każdego z właścicieli lokali oddzielnie. Jednakże w związku z tym, że na każdego, bez wyjątku, z właścicieli lokali tworzących wspólnotę, został nałożony obowiązek wykonania określonych robót dotyczących wentylacji nawiewno-wywiewnej lub doprowadzenia do odpowiedniego stanu technicznego przewodu kominowego, nie można przyjąć, że weryfikowana decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, że obaczona jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. . Na powyższe wskazuje również pierwsze zdanie sentencji weryfikowanej decyzji, z którego wynika, że to wszyscy właściciele przedmiotowego budynku zostali zobowiązani do wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami, wskazanych w wymienionych w decyzji protokołach, w tym dotyczących przewodów kominowych i wentylacji. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie sposób również przyjąć, że doprecyzowanie w dalszej części weryfikowanej decyzji, które z obowiązków ma wykonać każdy ze właścicieli lokali mieszkalnych, stanowi rażące naruszenie art. 66 Prawa budowlanego. Obowiązki w tym zakresie zostały nałożone na każdego, bez wyjątku, członka wspólnoty. Poza tym dotyczą one prac, wykonywanych w poszczególnych lokalach, aczkolwiek mających wpływ na funkcjonowanie obiektu, jako całości. Decyzja weryfikowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych, niemożliwych do zaakceptowania, co jest warunkiem koniecznym dla uznania, że orzeczenie rażąco narusza prawo, a w związku z tym jest nieważne (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ). Wykonanie decyzji likwiduje stan zagrożenia zdrowia, życia i mienia samych adresatów obowiązków. Z punktu widzenia celów, jakim służy postępowanie prowadzone w trybie art. 66 Prawa budowlanego nie ma znaczenia, czy współwłaściciele budynku poniosą te koszt łącznie, czy każdy oddzielnie. Bowiem "rozłożenie ciężaru kosztów remontów i napraw, a także przeprowadzenia poszczególnych prac jest sprawą współwłaścicieli budynku, a w razie sporu - sprawą cywilną, niezależną od kompetencji organów nadzoru budowlanego" (tak. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2015 r., sygn. akt IOSK 1014/14). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] nie jest także w sposób oczywisty sprzeczna z przepisem art. 66 Prawa budowlanego. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2868/14). W podsumowaniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. , obligujących organ do stwierdzenia jej nieważności. Wydana została przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do strony postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli W. T. i B. T.. Zaskarżonej decyzji zarzucili cyt. "naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne uznanie, że decyzja [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] sygn. akt [...] z dnia [...] października 2016 r odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2016 nr [...]. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa". Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] [...] z [...] października 2016 r i stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2016 nr [...]. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Wbrew twierdzeniom skarżących, decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym nie sankcjonuje cyt. "samowolne wykonanie ogrzewania w lokalu nr [...] i samowolne podłączenie przez właściciela lokalu nr [...] pieca c.o. do komina. Komin ten bowiem prowadzi od mieszkania nr [...] B. i W. T.i jest przynależny do tego mieszkania od samego początku istnienia przedmiotowego budynku mieszkalnego. Do wskazanego przewodu kominowego podłączony jest piec kaflowy służący do ogrzewania mieszkania. Do tego komina podłączył samowolnie piec c.o. właściciel mieszkania nr [...] ." W tym kontekście należy odwołać się do prawidłowych wskazań zawartych w tym przedmiocie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie uprawnione są także zarzuty jakoby kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego prowadziła do naruszenia prawa własności przysługującego skarżącym. Także w tym zakresie Sąd podziela prawidłową i wyczerpującą argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, fakt powoływanej przez skarżących samowoli budowlanej może być przedmiotem ich interwencji we właściwym miejscowo powiatowym organie nadzoru budowlanego. Ten rozważy wówczas potrzebę wszczęcia stosownego postępowania. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).