VII SA/Wa 2620/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. W dniu 30 października 2015 r., skarżący – A. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2015r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] i umorzył postępowanie organu I instancji. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Skarżący wskazał, że brak wstrzymania wykonalności przedmiotowej decyzji będzie miało nieodwracalne skutki i spowoduje powstanie po jego stronie szkody. Wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) i ma on charakter zamknięty. Zgodnie ze zdaniem pierwszym powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wobec powyższego przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt lecz także inne akty wydane wcześniej, pod warunkiem, że mieszczą się one w granicach tej samej sprawy. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy przy tym interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że granice tej samej sprawy i granice sprawy, której dotyczy skarga zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym, zakresem powołanego art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w I instancji jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Sąd orzekający w niniejsze sprawie podziela stanowisko dopuszczające możliwość wstrzymania rozstrzygnięcia wydanego w trybie zwykłym, w przypadku gdy przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie wydane w trybie wpadkowym. Użyte w treści w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. określenie "w granicach sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 134 i art. 135 p.p.s.a., co przesądza, iż posiada ono zbliżone ramy prawne do pojęcia "granice sprawy, której dotyczy skarga" (por. B. Dauter, B Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 207-208). Stąd ochroną tymczasową można objąć zarówno akty wydane w I instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym, zawsze jednak i tylko w granicach stosunku administracyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę administracyjną. W ocenie Sądu, decyzja, której wstrzymania domaga się strona skarżąca, nie spełnia tego warunku. Istnienia ww. zależności nie sposób stwierdzić między toczącym się postępowaniem dotyczącym umorzenia postępowania organu I instancji w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę, a postępowaniem dotyczącym pozwolenia na budowę, z uwagi na brak tożsamości przedmiotowej tych spraw, a w konsekwencji również brak identyczności ich podstaw prawnych. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie może być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, co wyklucza zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim kwestia udzielenia pozwolenia na budowę oraz kwestia uprawnienia strony do występowania w postępowaniu w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Celem postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę jest bowiem w szczególności, zbadanie przez organ zachowania przez inwestora ustawowo zakreślonych warunków dla legalnego prowadzenie budowy. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ tej kwestii w ogóle nie badał, poprzestając na ocenie ewentualnych przeszkód o charakterze podmiotowym, co w każdym przypadku musi nastąpić, zanim organ przejdzie do merytorycznego rozpoznania sprawy. Jej skuteczność może być zatem oceniana jedynie przez pryzmat skutku jaki powoduje w sferze procesowej. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja Prezydenta [...] z [...] września 2015 r. nie może być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, a tym samym wyklucza zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w analizowanym przypadku. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.