VII SA/Wa 263/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego skargę oddala sygn. akt VII SA/Wa 263/06 . UZASADNIENIE Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...], nakazano J. H. dokonanie rozbiórki budynków gospodarczych: nr [...] zlokalizowanych na dz. nr [...] przy ul. R. [...] w T. Decyzją z dnia [...] marca 2002 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy tę decyzję. Wydanie tych decyzji poprzedziło postępowanie, w którym ustalono, że wymienione budynki gospodarcze wybudowane zostały sukcesywnie w latach 1983-1994 bez wymaganej zgody organów architektoniczno budowlanych. Budynki te wybudowano obok legalnie wzniesionego budynku mieszkalnego, umieszczając je częściowo na działkach nr [...], stanowiących własność Gminy T., w odległości 0,7 i 1,0 m od granic sąsiednich działek. Przedmiotowe budynki gospodarcze nie spełniały warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, zawartych w § 13 ust. 1 i § 14 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17 poz. 62). Wykonano je bowiem z materiałów drewnianych, a więc łatwopalnych, nie oddzielając wymaganą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, co stało w wyraźniej kolizji z przepisem § 14 rozporządzenia, zgodnie z którym minimalna odległość budynków inwentarskich, stodół, suszarni i podobnych budynków gospodarczych od budynków nie zabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego powinna wynosić 20 m. Tymczasem na działkach sąsiednich znajdują się budynki mieszkalne w odległości 12,20 m, narażone na niebezpieczeństwo w razie powstania pożaru. Ponadto organy ustaliły, iż w przedmiotowych budynkach gospodarczych J. H. prowadziła przydomową hodowlę zwierząt gospodarczych, obowiązujący zaś plan przeznaczał teren, na którym zlokalizowane były przedmiotowe obiekty, pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. W tych warunkach wydano nakaz rozbiórki drewnianych budynków gospodarczych na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229). W odniesieniu do wymienionego nakazu J. H. złożyła dwa wnioski, jeden o stwierdzenie nieważności decyzji, drugi o wznowienie postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania był oparty o przedstawione przez J. H. dokumenty, tj. plan stajni z 1948 r. zatwierdzony przez architekta miejskiego jako zgodny z ówczesnymi wymaganiami technicznymi oraz decyzję nr [...] z 1965 r. stwierdzającą, że zakończono budowę domu oraz budynku gospodarczego. Wznowione postępowanie rozstrzygnięto decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia nakazu rozbiórki a zakończono decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r., utrzymującą w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] czerwca 2005 r. (sygn. akt [...]) uchylił tę decyzję, wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania administracyjnego przez ponowną ocenę przedstawionych przez skarżącą dowodów w kontekście ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, w szczególności przez zbadanie, czy dokumenty te mogą mieć wpływ na zmianę oceny stanu faktycznego sprawy, zakończonej nakazem rozbiórki. W prawa J. H. zmarłej w toku postępowania sądowego, wstąpił jej syn M. H. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. ([...]), po analizie wyroku i wypełnieniu znajdujących się tam wskazówek, ponownie utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że przedstawiony przez skarżącą plan stajni nie stanowi podstawy do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy, gdyż projektowany tam budynek nie odpowiada ani kształtem, ani wymiarami żadnemu z budynków objętych nakazem rozbiórki. Ustalono też, że z posiadanej przez Urząd Gminy T. dokumentacji nie wynika, aby do wybudowania takiego budynku w ogóle doszło. Z pisma Urzędu Miasta w T. z dnia [...].11.1993 r., informującego Urząd Rejonowy w T., wynika bowiem, że urząd ten nie wydał żadnych pozwoleń na zabudowę w/w działek na rzecz J. H.. Okoliczność ta wskazuje na to, że przedstawiany obecnie projekt nie musiał być w ogóle zrealizowany. Odnośnie decyzji z dnia [...] marca 1965 r., nr [...], Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, przydzielającej w wieczyste użytkowanie A. H. działkę o pow. 804 m2, organ zajął następujące stanowisko. Mocą tej decyzji użytkownik zobowiązany został do wybudowania na działce, w określonym terminie, budynku mieszkalnego jednorodzinnego i gospodarczego. Z okoliczności tej nie można wyprowadzić wniosku, kiedy i jakie budynki gospodarcze zostały wybudowane. Nie są to zatem okoliczności, które mogą wpłynąć na zmianę ustaleń stanu faktycznego, przyjętych za podstawę nakazu rozbiórki, tym bardziej, że część tych budynków posadowiona jest poza terenem działki należącej do J. H. W tych warunkach nie ma podstaw do uznania, aby przesłanki z art. 145 k.p.a. uzasadniały uchylenie lub zmianę decyzji nakazującej rozbiórkę. M. H. złożył skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wypełnił zalecenia zawarte w wyroku WSA w [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. i dokonał trafnej oceny zgłoszonych dowodów w świetle przesłanek ujętych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z treścią art. 151 § 1 k.p.a. Jak stanowi ten ostatni przepis, organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Z kolei zgodnie z brzmieniem tego przepisu, postępowanie wznawia się, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, Ocenie organu podlega zatem nie tylko to, że po zakończeniu sprawy w trybie zwykłym (w tym przypadku po wydaniu nakazu rozbiórki) ujawnił się nowy dowód, ale że ten nowy dowód jest istotny w takim znaczeniu, iż gdyby był znany w toku postępowania zwykłego, wpłynąłby na odmienny sposób rozstrzygnięcia sprawy. Inaczej mówiąc, gdyby J. H. przedłożyła plan stajni i decyzję z 1965 r. w toku postępowania zwykłego, to czy te dwa dowody zmieniłyby ocenę stanu faktycznego sprawy, uniemożliwiając wydanie nakazu rozbiórki. Rozważyć zatem należało istotność tych dowodów w świetle przesłanek związanych z orzeczeniem rozbiórki na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. W przedmiotowej sprawie podstawą orzeczenia nakazu rozbiórki były trzy zasadnicze okoliczności: po pierwsze, że budynki gospodarcze wzniesione zostały bez zezwolenia właściwej władzy budowlanej, po drugie, że wybudowano je niezgodnie z przepisami technicznymi i po trzecie, że naruszenie tych przepisów miało charakter wykluczający pozostawienie budynków, z powodu zagrożenia przeciwpożarowego. Dwie ostatnie okoliczności nie budziły wątpliwości, gdyż ocena nieprawidłowych odległości i niebezpiecznego sposobu zabudowy zostały ustalone obiektywnie i jednoznacznie. Uwzględniając powyższe okoliczności, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego poddał analizie wymienione dokumenty co do tego, czy mogły one stanowić podstawę do uznania, że budynki gospodarcze wybudowane zostały za zezwoleniem władzy budowlanej. Organ, z posiadanego materiału dowodowego, wyprowadził prawidłowy wniosek, iż sporządzenie kiedyś projektu stajni, a nawet zatwierdzenie go przez władzę budowlaną nie dowodzi, że budynek taki został wybudowany w oparciu o ten projekt. Tym bardziej nie można wykazać, że jest to którykolwiek z budynków objętych nakazem rozbiórki, szczególnie, iż wymiary budynku zaprojektowanego w 1948 r. nie odpowiadają wymiarom budynków objętych nakazem rozbiórki. W toku rozprawy przed Sądem skarżący twierdził, że jeden z budynków objętych nakazem rozbiórki jest starym budynkiem stajni, którą wybudowano, zmieniając jej wymiary w stosunku do projektu. Twierdzenia swego nie mógł jednak poprzeć żadnym dowodem, przyznając, że inwestorami byli jego rodzice, a on nie pamięta czasu budowy tych budynków. Podjęta próba udowodnienia przez skarżącego, że budynki gospodarcze wybudowane zostały legalnie, nie mogła zatem doprowadzić do uznania, że tak było w rzeczywistości, a w konsekwencji doprowadzić do uchylenia lub zmiany nakazu rozbiórki. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.