VII SA/Wa 2633/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi D O i D O na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskrzonym postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku D i D O o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]; odmawiającym wznowienia, na wniosek D i D O postępowania "prowadzonego przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowania w sprawie o sygn. akt [...]" – utrzymał w mocy własne postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że nie znajduje podstaw do uchylenia ww. własnego postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. U jego podstaw legło stwierdzenie, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczy czynności - pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania D i D O od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...]; Przepisy prawa procesowego nie przewidują określonej formy dla pozostawiania podania bez rozpoznania. W orzecznictwie, a także w doktrynie wskazuje się, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest czynnością materialno-techniczną (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 1995 r., sygn. akt V SA 2312/94; z dnia 28 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 268/83). Pismo o pozostawieniu podania bez rozpoznania nie konkretyzuje żadnego stosunku administracyjnoprawnego, ani nie rozstrzyga o prawach czy obowiązkach strony. W związku z tym o fakcie pozostawienia podania bez rozpoznania organ jedynie zawiadamia wnioskodawcę. Wznowienie postępowania ustawodawca dopuścił wyłącznie w sytuacjach określonych przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w Dziale II, Rozdział 12 (art. 145- 152 k.p.a.). Artykuł 145 k.p.a. stanowi, że wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe w sytuacji, gdy postępowanie zostało zakończone decyzją ostateczną. Zgodnie natomiast z art. 126 k.p.a. możliwe jest również wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem, od którego przysługuje zażalenie oraz postanowieniem stwierdzającym niedopuszczalność odwołania oraz postanowieniem stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które to mają charakter ostateczny. Pismo Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] (adresowane do pełnomocnika D i D O radcy prawnego A O) o pozostawieniu podania bez rozpoznania nie jest decyzją ostateczną, ani ostatecznym postanowieniem. Pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza brak poprowadzenia postępowania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2266/11; z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 842/12; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1763/11; z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1170/08; z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GSK 485/07; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00 - OSNiAPiUS 2000/19/702). Tym samym nie jest możliwe wznowienie postępowania nieprzeprowadzonego przez organ. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że z uwagi na procesowy charakter niniejszego rozstrzygnięcia bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy pozostaje argumentacja podniesiona w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na marginesie, odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika wnioskodawców jakoby odwołanie nie stanowiło podania "wezwaniem z dnia [...] maja 2015 r. nałożono na moich mocodawców zobowiązanie do uzupełnienia braków odwołania (A NIE PODANIA)", Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że z treści art. 63 § 1 k.p.a. wprost wynika - do podań zalicza m.in. odwołania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli D O i D O (błędnie nazywając je decyzją), zarzucając mu naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, ponieważ strona została pozbawiona możliwości uzupełnienia złożonego odwołania, a tym samym pozbawiona możliwości udziału w toczącym się postępowaniu; - naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności zasad wyrażonych w art. 6, 7, 8 oraz 10 k.p.a. zasad: praworządności, prawdy obiektywnej, uwzględniania słusznego interesu strony, zaufania i czynnego udziału strony w postępowaniu, oraz dokonanie błędnej interpretacji przepisów postępowania powiązanej z brakiem analizy bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego sposobu doręczania pism w postępowaniu administracyjnym. Skarżący wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r. w całości, 2. wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt. [...], 3. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga opatrzona została uzasadnieniem rozwijającym w szczególności tezy zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, własne postanowienie z dnia [...] lipca 2015r., znak: [...], którym na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania na wniosek D i D O jak wskazali wnioskodawcy cyt.: "prowadzonego przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowania w sprawie o sygn. akt [...]". W ocenie Sądu, organ podjął prawidłowe rozstrzygnięcie, uznając, że nie miał podstaw do podjęcia postępowania wznowieniowego. Sąd w pełni podziela także stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i przyjmuje je za własne. Skarżący, we wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r.,(data wpływu do organu) dochodzili w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowienia postępowania, które zakończyło się pozostawieniem bez rozpoznania ich odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...]; - wobec przyjętej oceny, że braki odwołania nie zostały uzupełnione w terminie zakreślonym przez organ. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 k.p.a. - postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Ponadto, w myśl art. 126 k.p.a. możliwe jest również wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem, od którego przysługuje zażalenie oraz postanowieniem stwierdzającym niedopuszczalność odwołania oraz postanowieniem stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które to mają charakter ostateczny. Podkreślmy - pismo o pozostawieniu podania bez rozpoznania nie jest decyzją ostateczną, ani ostatecznym postanowieniem. Pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza brak poprowadzenia postępowania administracyjnego. W orzecznictwie (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., w sprawie o sygn. akt I OPS 2/2013) przyjmuje się, że w przypadku pozostawienia podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.. Oznacza to, że do sądowej kontroli kwestionowanej czynności organu – pozostawienia odwołania bez rozpoznania skarżący mogą doprowadzić wnosząc skargę na jego bezczynność w rozpoznaniu ich odwołania, poprzedzoną stosownym środkiem procesowym określonym w art. 37 § 1 k.p.a.. Sąd odstąpił od odniesienia się do zarzutów skargi, które faktycznie polemizują z prawidłowością pozostawienia odwołania bez rozpoznania, to zaś nie może być przedmiotem sądowej weryfikacji w sprawie niniejszej. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a..