VII SA/Wa 2635/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata D. J. w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat D. J. kwotę 180,00 złotych (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 złotych (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, łącznie kwotę 221,40 złotych (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy). Postanowieniem z dnia 13 lutego 2012r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Z. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od połowy wpisu sadowego od skargi oraz ustanowienie adwokata w pozostałym zakresie wniosek oddalił. W piśmie z dnia 26 marca 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata D. J. pełnomocnikiem z urzędu dla Z. G. Wyrokiem z dnia 6 lipca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił Z. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W wyroku Sąd przyznał również ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D. J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 złotych w tym: tytułem opłaty kwotę 250,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 złotych. Od powyższego wyroku skarżący reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu wniósł skargę kasacyjną. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2014r., sygn. akt II OSK 2992/12 oddalił skargę kasacyjną Z. G. od wyroku Sądu z dnia 6 lipca 2012r. sygn. akt VII SA/Wa 2635/11. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się substytut pełnomocnika z urzędu radca prawny A. P.. Pełnomocnik skarżącego w skardze kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że koszty nie zostały pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a, wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461 ze zm.). Na obecnym etapie sprawy pomoc prawna z urzędu sprowadza się do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która polegała na sporządzeniu przez adwokata skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Stawka minimalna w tego typu sprawach wynosi zgodnie z pkt 1 - 240 złotych. W konsekwencji w niniejszej sprawie adwokatowi D. J. należy się wynagrodzenie w wysokości 180,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 41,40 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 221,40 złotych. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.