VII SA/Wa 264/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi G. P. i S. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]listopada 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 2031), zwanej dalej specustawą drogową po rozpatrzeniu odwołań Ł. R., E. A.i E. D., S. S., J. J., E. M. oraz R. G., dokonał zmian w decyzji Wojewody [...]NR [...]z dnia [...]listopada 2015 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...]relacji [...]-[...]-[...]-[...]-[...]na odcinku: od km 41+272 do km 52+714 (rzeczywisty kilometraż: od km 41+178 do km 51+599) na terenie gmin [...],[...]; powiatów [...]i [...], województwa [...] (odc. [...] - [...])". Zmiany te polegały na uchyleniu części decyzji wymienionych w poz. I do IV i orzeczenie w uchylonym zakresie poprzez nowe ustalenia. W pozostałej części zaskarżoną decyzję Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy. Z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie art. 11a ust. 1 specustawy drogowej wystąpił Zarząd Województwa [...], zwany dalej "inwestorem". Inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając powyższe ważnym interesem gospodarczym i społecznym. Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Wojewoda [...]wydał w dniu [...]listopada 2015 r. decyzję NR [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...]relacji [...]-[...]-[...]-[...]-[...]na odcinku: od km 41+272 do km 52+714 (rzeczywisty kilometraż: od km 41 + 178 do km 51+599) na terenie gmin [...],[...]; powiatów [...]i [...], województwa [...] (ode. [...] - [...])", nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. W postępowaniu odwoławczym organ odwoławczy rozpatrzył wniesione odwołania od decyzji Wojewody [...]i stwierdził, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 290), zwanej dalej Prawem budowlanym. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda [...]stwierdził, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z: decyzją Wójta Gminy [...]z dnia [...]czerwca 2010 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...]relacji [...]-[...]-[...]-[...] - [...]na odcinku: od km 41+ 178 do km 52+ 714 n terenie gmin [...],[...], powiatów [...]i [...], województwa [...]/ odc. [...]-[...], decyzją Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2011 r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego, decyzją Starosty [...]z dnia [...]sierpnia 2014 r., zmieniającą ww. decyzję Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2011 r., o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, postanowieniem Wojewody [...]z dnia [...]listopada 2015 r., udzielającym zgody na odstępstwo od przepisów § 9 ust. 1 pkt 4 oraz 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430). Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, z późn. zm). Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, inwestor załączył do wniosku także opinie: [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]stycznia 2013 r., Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]z dnia [...]grudnia 2012 r., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...]z dnia [...]grudnia 2011 r., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...]z dnia [...]grudnia 2012 r., Organ odwoławczy uznał, że zawiera on elementy wskazane w art. 11 b oraz art. 11 d ust. 1 specustawy drogowej. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi oraz określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500, stanowiąca element Projektu Zagospodarowania Terenu, będącego częścią Projektu Budowlanego, stanowiącego integralną część decyzji), choć nie odpowiada ono wymogowi określonemu w art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania częściowej korekty merytoryczno-reformacyjnej. Minister zauważył, iż przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. umożliwiają organowi odwoławczemu korektę zaskarżonej decyzji przez jej częściowe uchylenie i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Specustawa drogowa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Uzależnienie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej od uprzedniego przeprowadzenia konsultacji społecznych byłoby wprowadzeniem pozaustawowej przesłanki, co z kolei byłoby sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Oznacza to, że nie można skutecznie domagać się od inwestora przeprowadzenia takich konsultacji, jak i zarzucać wadliwości decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z powodu braku ich przeprowadzenia. Skoro ustawodawca nie ustanowił takiego warunku dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, to nie można domniemywać takiego obowiązku po stronie organu wydającego decyzję (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13). Brzmienie przepisu art. 11e specustawy drogowej, jednoznacznie zakazuje uzależniania wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Jak już wyżej wskazano, przepisy specustawy drogowej jak i przepisy innych ustaw nie przewidują przeprowadzania konsultacji społecznych. Uzasadnienie przez inwestora wniosku o nadanie ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności względami społecznymi stanowi, w ocenie organu odwoławczego, wystarczającą przesłankę do uwzględnienia tego wniosku przez organ orzekający w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności przede wszystkim wskazano, iż obecny stanie przebieg drogi wojewódzkiej nr [...], jak i jej stan techniczny stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Natomiast planowana inwestycja w znaczącym stopniu przyczyni się do poprawy komfortu ruchu kołowego i pieszego. Usprawnienie odwodnienia pasa drogowego wpłynie korzystnie na sąsiadujące z rozbudowywaną drogą posesje. Ponadto wybudowanie ścieżek rowerowych oraz ciągów pieszo-rowerowych zdecydowanie poprawi bezpieczeństwo ich użytkowników oraz zachęci do aktywniejszego korzystania z ekologicznych środków transportu. Tak opisany i zakładany cel realizowanej drogi może być uznany za interes społeczny, a to przy pozostawieniu organom dużego marginesu władzy dyskrecjonalnej pozwala przyjąć, że w tym zakresie Wojewoda [...]nie naruszył granic uznania przy orzekaniu o natychmiastowej wykonalności decyzji zezwalającej na realizację ww. inwestycji drogowej. Jak wskazują bowiem poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, planowe terminy realizacji inwestycji, poprawa jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników dróg oraz efektywne gospodarowanie publicznymi środkami finansowymi zawsze stanowić będą o zaistnieniu "uzasadnionego przypadku", którym mowa w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej. G. P. i S. P. zaskarżyli decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa w [...]z dnia [...]listopada 2016r. znak: [...]- w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...]Nr [...]z dnia [...]listopada 2015r. - i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w art. 7-11 k.p.a. oraz art. 77 § 2 i art. 80 k.p.a., Wnieśli - na podstawie art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - o jej uchylenie w skarżonej części i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa, bądź o uchylenie tejże decyzji w skarżonej części z jednoczesnym uchyleniem poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]z dnia [...].11.2015r. i przekazanie Wojewodzie [...]sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Skarżący oświadczyli w skardze, że nie wnosili odwołania od decyzji Wojewody [...]. Nie negowali oni bowiem tych części decyzji, które odnosiły się do ich działek o numerach: [...],[...],[...]i [...]położonych w [...], a które to działki pozostają ich własnością i które - co do zasady - mają zostać przeznaczone na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Jednakże skarżący przez cały czas trwania postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wielokrotnie podkreślali, iż projekt budowlany tejże inwestycji posiada ewidentne wady odnoszące się do braku zapewnienia skarżącym prawidłowego i bezpiecznego wjazdu na posesję (m.in. dowód: kserokopia pisma z dnia [...].12.2013r.). Skarżący uważali, iż owe wady zostaną wyeliminowane w toku postępowania, a zwłaszcza poprzez dokonanie bezpośrednich oględzin posesji skarżących z ich udziałem. Według skarżących po zrealizowaniu inwestycji, nie będą mieli prawidłowego i bezpiecznego wjazdu na swoją posesję, co wynika z nieprawidłowości projektu budowlanego i braku jakiegokolwiek zwrócenia na to uwagi w dotychczasowym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 j.t. ze zm.), dalej p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa materialnego. Ponadto Sąd nie będąc związany granicami skargi na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) nie dopatrzył się by organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy oraz prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że nie wnosili odwołania od decyzji Wojewody [...], nie negowali bowiem tych części decyzji organu I instancji, które odnosiły się do ich działek o numerach [...],[...],[...]i [...], położonych w [...] a które to działki pozostają ich własnością i mają zostać przeznaczone na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. W dalszej kolejności skarżący wyjaśnili, że w toku postępowania administracyjnego wielokrotnie zwracali uwagę na fakt, iż projekt budowlany posiada ewidentne wady odnoszące się do braku zapewnienia skarżącym prawidłowego i bezpiecznego wjazdu na posesję, mając nadzieję, że nieprawidłowości te zostaną wyeliminowane w toku postępowania odwoławczego, zwłaszcza poprzez dokonanie bezpośrednich oględzin posesji z ich udziałem. Postępowanie w sprawie przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jak wynika to z tytułu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ma charakter szczególny. Ten szczególny charakter dotyczy też zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wyłączone są zasady i przepisy proceduralne postępowania opartego na przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli określone kwestie proceduralne zostały uregulowane w tej ustawie, a zatem powołanie się przez skarżących w skardze na zasady ogólne i przepisy postępowania wynikające z k.p.a. może być rozpatrywane przez sąd administracyjny tylko w kontekście art. 11c tej ustawy. Zgodnie z art. 11c ustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów ustawy. Celem ustawy o realizacji inwestycji drogowych jest przyspieszenie realizacji dróg publicznych, rozwiązania proceduralne w niej zawarte mają zaś temu celowi służyć. Stąd też wprowadzenie w niej rozwiązań skracających tryb postępowania, koncentrujących materiał dowodowy sprawy, a także zakres i skutki kwestionowania rozstrzygnięć. Administracyjne postępowanie jurysdykcyjne kończące się decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej rozpoczyna się od złożenia wniosku przez inwestora (art. 11 a ustawy w zw. z art. 61 § 3 k.p.a.). Przed złożeniem tego wniosku inwestor wykonuje szereg czynności związanych z przygotowaniem wniosku w tym dołącza szereg opinii (art. 11 b i 11d pkt 8 ustawy). Oznacza to, że uzyskiwanie opinii poprzedza złożenie wniosku, a zatem czynności te są dokonywane przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie przy czym opinie i uzgodnienia zawarte są w aktach sprawy jak i uzyskane w trakcie postępowania i stanowią podstawę do ich oceny przez organ oraz powołania się na nie w decyzji. Zdaniem Sądu nie naruszono w niniejszej sprawie przepisów ustawy o realizacji inwestycji drogowych, ponieważ organ prawidłowo wykonał wszelkie czynności związane z zawiadomieniem stron w trybie przewidzianym w ustawie drogowej, dostatecznie identyfikując wydawane decyzje w sposób umożliwiający złożenie środków zaskarżenia, co też stało się podstawą rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji, a w konsekwencji rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny, nie można zatem skutecznie zarzucić, że ewentualne uchybienia w tym zakresie miały znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazać należy, że zgodnie z art. 11e ustawy o realizacji inwestycji drogowych nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Zgodnie z przepisami ustawy o realizacji inwestycji drogowych Wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno wykonawczych inwestycji. W związku z powyższym Wojewoda nie ma kompetencji do dokonywania zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi. Co do zasady decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika bowiem z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach ustawy drogowej i prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że postępowanie administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę drogi krajowej prowadzone było w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przepisy tej ustawy w sposób istotny upraszczają postępowanie administracyjne dot. budowy dróg, w tym co jest istotne dla skarżących m.in. w zakresie nabywania części nieruchomości zajętej pod budowę drogi na rzecz odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4 ustawy). Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie ustawy o realizacji inwestycji drogowych nie wymaga uprzednio przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego. Skarżący winien mieć na względzie, że realizacja drogi publicznej jest inwestycją publiczną, która ma na celu poprawę bezpieczeństwa użytkowników tej drogi. W ramach tego postępowanie nie jest więc zasadne domaganie się uwzględnienia interesu konkretnej strony postępowania, który nie wiązałby się bezpośrednio z realizacją przedsięwzięcia drogowego. Z tego względu organ administracyjny zatwierdził dokumentację przedstawioną przez inwestora. Zatem w okolicznościach przedmiotowej sprawy, odnosząc się do głównego zarzutu skargi dot. braku zapewnienia skarżącym prawidłowego i bezpiecznego wjazdu na posesję oraz zarzutu, że projekt budowlany posiada ewidentne wady dot. prawidłowego wjazdu na posesję, Sąd podziela stanowisko Ministra zawarte w odpowiedzi na skargę. Dojazd do działki [...]z obrębu [...]zapewniony jest od strony grogi gminnej – ul. [...]poprzez zjazd. To, że zaprojektowany wjazd nie spełnia oczekiwań strony skarżącej nie uzasadnia obowiązku po stronie inwestora do wykonania takiego zjazdu indywidualnego i w takiej ilości jakiej oczekiwałaby strona skarżąca, albowiem z jakiejkolwiek normy obowiązującego prawa nie wynika aby inwestor zobligowany był wykonać zjazd oczekiwany przez Skarżącego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w szczególności zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w art. 7-11 k.p.a. oraz art. 77 § 2 i art. 80 k.p.a. Sąd stwierdza, iż wbrew zarzutom skargi postępowanie dowodowe organu w sposób wyczerpujący doprowadziło do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 k.p.a.), a w jego trakcie wyczerpująco zebrano i rozpatrzono w cały materiał dowodowy. Sąd zauważa też, że na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Podkreślenia wymaga fakt, iż w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...]wypełnił dyspozycję ciążącą na nim z mocy z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronie internetowej tych gmin, a także w prasie lokalnej. Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją Wojewody [...]organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniu, zgodnie z art. 11f ust. 4 specustawy drogowej, zamieszczono informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący, korzystając z przysługującego im prawa, zapoznali się z treścią decyzji Wojewody [...]w dniu [...]stycznia 2016 r., w siedzibie organu I instancji, a co za tym idzie mieli świadomość co do podjętych w niej rozstrzygnięć. Zgodnie z treścią zawiadomienia z dnia [...]grudnia 2015 r., znak: [...], skarżący wiedzieli również, o przysługującym im prawie do złożenia odwołania, z którego jednak nie skorzystali. W związku z tym wskazać też należy, że nietrafny jest zarzutu skarżących, iż nie "zostali poinformowani o wszczęciu postępowania przed Ministrem", wyjaśnić należy, że żaden przepis ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie obligował organu odwoławczego do zawiadamiania o wszczęciu postępowania odwoławczego stron, które nie wniosły odwołań od decyzji Wojewody [...]. W tej sytuacji Sąd nie może podzielić zarzutu strony o naruszeniu art. 7 — 11 k.p.a. oraz art. 77 § 2 i art. 80 k.p.a. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 46 (38)