VII SA/Wa 2641/13

Dnia 23 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K., Z.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę Z.K. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Brak legitymacji skargowej skutkuje niedopuszczalnością drogi sądowoadministracyjnej, a taka sytuacja - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - obliguje sąd do odrzucenia skargi. Stosownie bowiem do powołanego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Wskazać w tym miejscu trzeba, że w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie R.K. i Z.K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. nr [...] nakazującej inwestorowi Z.B. wykonanie określonych obowiązków załatwił to odwołanie poprzez wydanie dwóch decyzji: -zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania w części dotyczącej R.K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Adresatem tej decyzji byli jedynie R.K. i inwestor Z.B. Wobec czego jedyną osobą, oprócz inwestora, mającą przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym ma R.K. jako jedyny właściciel działki sąsiadującej z działką inwestycyjną. Z.K. nie ma legitymacji skargowej w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 2013 r. znak [...]. -decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Z.K. - umorzył postępowanie odwoławcze. Adresatem tej decyzji był jedynie Z.K. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że Z.K. przekazał w dniu 27 kwietnia 2005 r. w akcie darowizny nieruchomość na rzecz syna R.K. Nieruchomość należąca do R.K. sąsiaduje z nieruchomością inwestora. Wobec czego jedyną osobą, oprócz inwestora, mającą przymiot strony w postępowaniu odwoławczym a zatem również nieważnościowym ma R.K. Natomiast jedyną stroną mającą przymiot strony w postępowaniu o umorzeniu postępowania odwoławczego skierowanym do Z.K. jest Z.K. Konkludując, stroną postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji (decyzja z dnia [...] października 2013 r. znak [...]) był -oprócz inwestora- wyłącznie R.K. Z.K. nie był stroną ww. postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] października 2013 r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. nr [...] nakładającej na Z.B. obowiązki, ani też w żaden sposób nie wykazał swojego interesu prawnego. Należało zatem uznać, że nie przysługuje mu legitymacja skargowa w niniejszej sprawie, zatem skarga Z.K. jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu. Podsumowując, skargę Z.K. jako nie podsiadającego legitymacji skargowej w niniejszej sprawie wobec treści powołanego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.