VII SA/Wa 265/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. W., M. N., M. N., A. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 201 Or. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w związku ze złożonym, przez A. O., A. Z., M. i M. N., wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z lokalem mieszkalnym i bezodpływowym zbiornikiem na ścieki, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...] (kategoria obiektu XVII) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [....] czerwca 2012r. Nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z lokalem mieszkalnym i bezodpływowym zbiornikiem na ścieki, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. Pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r., G. H. - pełnomocnik A. O., A. Z. oraz M. i M. N., wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Starosty [...]. We wniosku podniesiono, że zaskarżona decyzja Starosty [...] jest niezgodna z treścią uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla obszaru działek położonych we wsi [...], o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], wraz z przyległymi drogami. Z akt sprawy wynikało, że A. O., A. Z., M. i M. N. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2012r. Nr [...]. Odnosząc się do przymiotu strony wnioskodawców organ stwierdził, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę, a następnie jej ewentualnego podważenia w trybach nadzwyczajnych. Inwestycja - budowa pawilonu handlowego przeznaczonego do sprzedaży artykułów przemysłowych branży ogrodniczej z lokalem mieszkalnym i garażem wolnostojącym, zaplanowana została na działce nr [...] w miejscowości [...]. Ww. budynek zaprojektowano w części handlowej, jako jednokondygnacyjny, a w części mieszkalnej jako dwukondygnacyjny. Wysokość budynku, liczona do kalenicy dachu, wynosi 8,39 m. Ponadto, jak wynika z opisu technicznego projektu zagospodarowania terenu oraz z odczytu z mapy przedstawiającej projekt zagospodarowania działki, wnioskowany pawilon handlowy z lokalem mieszkalnym usytuowano równolegle do granicy z działką nr [...] (droga) w odległości 14,5 m od niej. Natomiast odległość od granicy z działką nr [...] (stanowiącą drogę wewnętrzną) projektowanego budynku oraz garażu wynosi 11 m. Dodatkowo wjazd na działkę inwestora zaprojektowano na działce inwestora z drogi zewnętrznej powiatowej (działka nr [...]) o nawierzchni asfaltowej. Wnioskowaną drogę wewnętrzną zaprojektowano równolegle do działki nr [...]. Organ wskazał, że współwłaścicielem działki nr [...] jest m. in. A. Z. oraz M. i M. N.. Przedmiotowa działka stanowi drogę wewnętrzną, dojazdową do działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] z drogi powiatowej nr [...]. Z uwagi na fakt, że inwestor na terenie własnej nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], projektuje drogę wewnętrzną do wnioskowanych budynków, organ stwierdził, że planowana komunikacja odbywać się będzie bez korzystania z działki nr [...]. Wobec powyższego, nieruchomość oznaczona ewidencyjnie, jako działka nr [...] pozostaje poza obszarem oddziaływania zamierzenia budowlanego, gdyż realizacja wnioskowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości, ale również ograniczenia, czy też utrudnienia w dotychczasowym korzystaniu z tej nieruchomości. Ponadto ustalił, że A. O. jest właścicielką działki oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [....], A. Z. jest właścicielem działki na [....], natomiast M. i M. N. są właścicielami działki nr [...]. Biorąc pod uwagę fakt, iż wnioskowany budynek - pawilon handlowy z lokalem mieszkalnym oraz garażem zlokalizowany został w odległości 11 m od granicy z działką nr [...](droga wewnętrzna), która oddziela nieruchomość inwestora od działek skarżących, a w odległości 16 m od najbliższej działki skarżących (działka nr [...]), organ stwierdził, iż zakres obszaru oddziaływania wnioskowanej inwestycji nie obejmuje terenów należących do skarżących. Charakter projektowanego budynku oraz jego przeznaczenie nie będzie naruszać prawa własności (lub innego ograniczonego prawa rzeczowego) działek sąsiednich oraz nie będzie ograniczać dopuszczonego przepisami prawa korzystania z nich. Inwestycja nie spowoduje ograniczenia w dostępie do graniczących z nim nieruchomości, możliwości korzystania z infrastruktury technicznej (wody, kanalizacji, energii elektrycznej lub cieplnej), nie wpłynie na warunki ochrony przeciwpożarowej usytuowanych na nich obiektów. Odległość projektowanej zabudowy, której wysokość nie przekracza 8,39 m, od najbliższego budynku zlokalizowanego na działce nr [...] przekracza 45 m. Okoliczność ta wyklucza prawdopodobieństwo przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżących przez budynek projektowany. Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika ponadto, że projektowany budynek nie ma wpływu na nasłonecznienie istniejącego budynku skarżących oraz należącej do nich nieruchomości. Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie wskazuje aby projektowana inwestycja, biorąc pod uwagę jej charakter, rozmiary oraz odległość jaka ją dzieli od nieruchomości skarżących, skutkowała immisją na teren nieruchomości należącej do skarżących. Organ uznał zatem, że skoro, inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu należącej do skarżących nieruchomości oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...], [...], [...] i [...], brak jest podstaw do stwierdzenia, iż posiadają oni interes prawny w przedmiotowej sprawie, a co za tym idzie skarżący nie mogą zostać uznani za strony w przedmiotowym postępowaniu. Na powyższe postanowienie organu wojewódzkiego A. O., A. Z., M. N. i M. N., złożyli zażalenie do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, sporne przedsięwzięcie, obejmuje swym zakresem budowę budynku handlowego z lokalem mieszkalnym oraz budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki. Wnioskodawcy – A. O., A. Z., M. N. i M. N., nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Z uwagi jednak na fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nowym postępowaniem, obowiązkiem organu jest na nowo ustalić krąg jego stron. Skarżący wywodzą swój interes prawny z posiadania nieruchomości położonych w miejscowości [...]. I tak: A. Z. jest właścicielem nieruchomości nr ew. [...] i posiada udział w prawie własności działki drogowej nr ew. [...], A. O. jest współwłaścicielką nieruchomości o nr ew. [...] oraz posiada udział w prawie własności działki drogowej nr ew. [...], natomiast M. i M. N. są właścicielami działki nr ew. [...]. Z pośród ww. nieruchomości najbliżej planowanej inwestycji znajduje się działka drogowa o nr ew. [...], bezpośrednio sąsiadująca z działką nr ew. [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem ww. działek wnioskodawców. W szczególności działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dotyczących odległości budynku ma działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 12) i odległości budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie pomieszczeń (§ 13). Odległość planowanego pawilonu o wysokości 8,54 m od działki nr ew. [...] wynosi bowiem 11 m. Jednocześnie usytuowanie projektowanego zbiornika na ścieki (o pojemności 10m3) w stosunku do działek skarżących nie ogranicza ich zabudowy z punktu widzenia § 36 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczącego usytuowania zbiorników bezodpływowych. Ponadto ww. przedsięwzięcie nie ogranicza możliwości korzystania przez skarżących z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Inwestycja nie ogranicza zagospodarowania nieruchomości skarżących z punktu widzenia przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, jak również nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji hałasu, zanieczyszczeń, pól elektromagnetycznych. Organ więc stwierdził, że nieruchomości należące do wnioskodawców nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 ze zm.), oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Z uwagi na charakter spornej inwestycji (budowa pawilonu handlowego z lokalem mieszkalnym i bezodpływowego zbiornika na ścieki), jak również jej lokalizację wynikającą z dokumentacji projektowej organ stwierdził, że powyższe przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości korzystania oraz zagospodarowania ww. nieruchomości. Podkreślił, że przymiotu strony skarżący nie mogą wywodzić z faktu realizacji inwestycji lub jej użytkowania niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Przymiot strony w postępowaniu dotyczącym decyzji udzielającej pozwolenia na budowę ustala się bowiem w oparciu dokumentację projektową, która stanowiła podstawę do wydania kwestionowanej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. W. (nazwisko panieńskie O.), A. Z., M. N. i M. N.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane oraz art. 61 a § 1 K.p.a., poprzez bezpodstawne uznanie, że działki Skarżących o numerach [...], [...], [...] i [...], [...], obręb [...], Gmina [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu inwestora A. B., położonego na działce nr [...], [...], obręb [...], gmina [...], a przez to błędne uznanie przez organ, że po stronie skarżących zachodzi brak interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012r., umożliwiającego im zainicjowanie jako strony postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Powołując się na powyższe zarzuty skargi wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji w całości oraz postanowienia organu pierwszej instancji w całości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzją jak i decyzja ją poprzedzająca nie zostały wydane z naruszeniem prawa. Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Organ drugiej instancji utrzymał w mocy ww. postanowienie. Organy zgodnie wskazały, że postepowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji nie może być wszczęte z uwagi na okoliczność, iż wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w tym postępowaniu, a zatem nie mogą skutecznie żądać jego wszczęcia. Organy swoje stanowisko wywiodły z okoliczności, iż inwestycja będąca przedmiotem sporu nie oddziałuje na działki będące własnością skarżących w sposób, który dawał by podstawę do wszczęcia z ich wniosku takiego postępowania. Na wstępie należy wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych, którym służy domniemanie legalności, a które dotknięte są najcięższymi wadami materialno-prawnymi, powodującymi nieważność decyzji od samego początku. Stwierdzenie nieważności powinno mieć zatem miejsce wtedy i tylko wyjątkowo, gdy waga naruszenia prawa jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Stosownie do treści przepisu art. 157 § 2 K.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei przepis art. 61a § 1 K.p.a. stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek zbadać w pierwszej kolejności, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Stosownie do dyspozycji art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W doktrynie prawa administracyjnego ukształtowane jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 K.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Istotnym jest zatem w tym przypadku ustalenie zakresu pojęcia obszar oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organy administracji. W niniejszej sprawie nie można uznać, by obszar oddziaływania inwestycji wykraczał poza działkę inwestycyjną. To oznacza, że zasadnym było odmówienie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności badanej decyzji. Inwestycja, którą jest pawilon handlowy przeznaczonego do sprzedaży artykułów przemysłowych branży ogrodniczej z lokalem mieszkalnym i garażem wolnostojącym, zaplanowana został na działce nr [...] w miejscowości [...]. Budynek zaprojektowano w części handlowej, jako jednokondygnacyjny, a w części mieszkalnej jako dwukondygnacyjny. Wysokość budynku, liczona do kalenicy dachu, wynosi 8,39 m. Ponadto pawilon handlowy z lokalem mieszkalnym usytuowano równolegle do granicy z działką nr [...] (droga) w odległości 14,5 m od niej. Odległość od granicy z działką nr [...] (stanowiącą drogę wewnętrzną) projektowanego budynku oraz garażu wynosi 11 m. Dodatkowo wjazd na działkę inwestora zaprojektowano na działce inwestora z drogi zewnętrznej powiatowej (działka nr [...]). Wnioskowaną drogę wewnętrzną zaprojektowano równolegle do działki nr [...]. Skarżący są właścicielami położonych w miejscowości [...], nieruchomości: A. Z. jest właścicielem nieruchomości nr ew. [...] i posiada udział w prawie własności działki drogowej nr ew. [...], A. O. jest współwłaścicielką nieruchomości o nr ew. [...]oraz posiada udział w prawie własności działki drogowej nr ew. [...], natomiast M. i M. N. są właścicielami działki nr ew. [...]. Wskazana powyżej działka nr [...] stanowi drogę wewnętrzną, dojazdową do działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] z drogi powiatowej nr [...]. Inwestor na terenie własnej nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], projektuje drogę wewnętrzną do swoich budynków, usytuowaną równolegle i obok drogi na działce [...]. Podzielić należy zatem ustalenie organów, że planowana komunikacja odbywać się będzie bez korzystania z działki nr [...]. Wobec powyższego, nieruchomość pozostaje poza obszarem oddziaływania zamierzenia budowlanego, gdyż realizacja wnioskowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości, ale również ograniczenia, czy też utrudnienia w dotychczasowym korzystaniu z tej nieruchomości. Analizując dalej działki nr [...], [...], [...] znajdują się, patrząc od strony działki inwestora, za działką nr [...] (droga dojazdowa). Znajdują się zatem w większej odległości niż działka [...] i bezpośrednio nie graniczą z działką inwestycyjną. Biorąc pod uwagę fakt, iż wnioskowany budynek - pawilon handlowy z lokalem mieszkalnym oraz garażem zlokalizowany został w odległości 11 m od granicy z działką nr [...] (droga wewnętrzna), która oddziela nieruchomość inwestora od działek skarżących, a w odległości 16 m od najbliższej działki skarżących (działka nr [...]), organ stwierdził, iż zakres obszaru oddziaływania wnioskowanej inwestycji nie obejmuje terenów należących do skarżących. Z ustaleniem tym należy się zgodzić. Inwestycja pozostaje bez wpływu na możliwości zabudowy, czy korzystania z działek nr [...], [...] i [...]. Budynki nadziałce inwestycyjnej zostały zaprojektowane w odległościach przewyższających minimalne odległości określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z tego względu pozwala to przyjąć, że charakter projektowanego budynku oraz jego przeznaczenie nie będzie naruszać ani praw własności (lub innych ograniczonych praw rzeczowych) ww. działek oraz nie będzie ograniczać dopuszczonego przepisami prawa korzystania z nich. Inwestycja nie spowoduje ograniczenia w dostępie do graniczących z nim nieruchomości, możliwości korzystania z infrastruktury technicznej (wody, kanalizacji, energii elektrycznej lub cieplnej), nie wpłynie na warunki ochrony przeciwpożarowej usytuowanych na nich obiektów. Odległość projektowanej zabudowy, której wysokość nie przekracza 8,39 m, od najbliższego budynku zlokalizowanego na działce nr [...] przekracza 45 m. Okoliczność ta wyklucza prawdopodobieństwo przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżących przez budynek projektowany. Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika ponadto, że projektowany budynek nie ma wpływu na nasłonecznienie istniejącego budynku skarżących oraz należącej do nich nieruchomości. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje aby inwestycja, z uwagi na jej charakter, rozmiary oraz odległość jaka ją dzieli od nieruchomości skarżących, skutkowała immisją na teren nieruchomości należącej do skarżących. W tym stanie rzeczy Sąd przychylił się do stanowiska, iż nieruchomości należące do wnioskodawców nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 ze zm.), oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Ponadto inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] z [...] listopada 2001 r., który teren inwestycji przeznacza pod budownictwo mieszkaniowe oraz usługi o charakterze nieuciążliwym (do takich należy zaliczyć działalność ogrodniczą inwestora). Na koniec należy też wskazać, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by działka nr ew. [...], której obecnie właścicielami są M. i M. N. w znajdowała się w najbliższej okolicy działki inwestycyjnej. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał odmowę wszczęcia postępowania za zasadną. Zgodnie z art. 61a K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko organu, iż żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osoby niebędące stroną postępowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.