VII SA/Wa 2650/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2022 r. sprawy ze skarg R. Z. i E. G. oraz J. P. i A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2021 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz R. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych, na rzecz E. G. kwotę 200 (dwieście) złotych oraz na rzecz J. P. i A. K. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 12 października 2021 r. nr 792/OPON/2021 Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J. P., E. G., R. Z. oraz A. K.od decyzji Starosty Legionowskiego z dnia 29 marca 2021 r. znak: WA.6740.347.2019.EO, odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Legionowskiego nr 771/19 z dnia 24 maja 2019 r. znak: WA.6740.347.2019.EO, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr ew. [, w miejscowości M., gm. W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją nr 771/19 z dnia 24 maja 2019 r., znak: WA.6740.347.2019.EO, Starosta Legionowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr ew. [...], w miejscowości M., gm. W.. W dniu 27 listopada 2019 r., A. K. i J. P., a w dniu 29 listopada 2019 r. R.Z. i E.G. złożyli wnioski o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr 771/19 z dnia 24 maja 2019 r. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2020 r. organ I instancji wznowił postępowanie administracje w sprawie. Decyzją z dnia 29 marca 2021 r. Starosta Legionowski odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Nr 771/19 z dnia 24 maja 2019 r. Organ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu ustalono krąg sąsiednich nieruchomości będących w zasięgu oddziaływania projektowanej inwestycji, zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Nieruchomość, której właścicielem jest R.Z. (nr ewid. [...] w miejscowości S., gmina N.) jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie z działką, na której zostało wydane przedmiotowe pozwolenie na budowę. O wszczęciu postępowania w tej sprawie został on poinformowany zawiadomieniem z dnia 22 marca 2019 r., które nie zostało odebrane. Również postanowienie dotyczące uzupełnienia projektu budowlanego oraz decyzja z dnia 24 maja 2019 r. nie zostały odebrane przez stronę. Zgodnie z katastrem nieruchomości prowadzonym przez Starostę Legionowskiego, R.Z. został skutecznie powiadomiony o wszystkich działaniach związanych z prowadzonym postępowaniem. Wszelka korespondencja wysyłana była na ul. P. [...] w W., jednakże po dwukrotnym awizowaniu, następował jej zwrot. Zgodnie z przepisami art. 44 § 4 k.p.a. oznacza to, iż doręczenie było dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawiono w aktach sprawy. Organ, ustalając krąg stron postępowania dopełnił należytej staranności, bowiem zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 t.j.) - właściciele nieruchomości oraz inne osoby władające nieruchomościami zobowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania zmian. Organ wskazał, że z analizy lokalizacji oraz określonych parametrów technicznych projektowanej inwestycji wynika, że równoważna moc promieniowania określona w watach dla każdej z anten sektorowych, przy uwzględnieniu kąta maksymalnego pochylenia wiązki promieniowania (tilt) nie będzie występować w strefie mniejszej jak określono w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 1839). Na podstawie przedłożonej dokumentacji można stwierdzić, że najbliższe zabudowania z budynkiem mieszkalnym oddalone są na ok. 42 m w kierunku północno-wschodnim od projektowanej lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. Budynki posiadają wysokość max. nie przekraczającą 9 m n.p.t. W strefie do 40 m wokół projektowanej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne. W ocenie organu I instancji, pozostałym wnioskodawcom nie przysługuje w związku z tym przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem nie zachodzi wskazana przez nich przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawcy wnieśli odwołania od tej decyzji. Decyzją z dnia 12 października 2021 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż należące do J.P. i A.K. (dz. nr [...]), E.G. (dz. nr [...]) oraz R.Z. (dz. nr [...]) nieruchomości z obrębu nr [...] w S. nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, co skutkowałoby posiadaniem przez nich statusu strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Obszar oddziaływania obiektu został określony w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), określające warunki projektowania, parametry oraz wytyczne w zakresie budowy telekomunikacyjnych obiektów budowlanych. Zgodnie z § 9 powyższego rozporządzenia, przy określaniu usytuowania wolnostojących konstrukcji wsporczych anten i urządzeń radiowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności: ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku; bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że zostały zachowane poziomy promieniowania. Ponadto zgodnie z art. 71 ust. ustawy z dnia 30 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymagana jest dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. 2016 r., poz. 71). W rozporządzeniu tym określone zostały parametry stacji bazowych decydujące o kwalifikacji danego przedsięwzięcia. Jeżeli nie spełniają one (przekraczają) wyznaczone kryteria oznacza to, że wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotowa inwestycja nie wymagała takiej decyzji. Z analizy lokalizacji oraz określonych parametrów technicznych projektowanej inwestycji wynika, że równoważna moc promieniowania określona w watach dla każdej z anten sektorowych, przy uwzględnieniu kąta maksymalnego pochylenia wiązki promieniowania (tilt) nie będzie występować w strefie mniejszej jak określono w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że najbliższe zabudowania z budynkiem mieszkalnym oddalone są o ok. 42 m w kierunku północno-wschodnim od projektowanej lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. Budynki posiadają wysokość nie przekraczającą 9 m n.p.t. W strefie do 40 m wokół projektowanej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2018 r., poz. 331) stanowi o rozpoznawaniu obiektów technicznych emitujących pole elektromagnetyczne mające wpływ na bezpieczeństwo i higienę pracy, miarach oraz ocenie narażenia na pole elektromagnetyczne, miarach i limitach oraz ocenie bezpośredniego oddziaływania pola elektromagnetycznego na organizm człowieka, ochronie przed szkodliwymi dla zdrowia, niebezpiecznymi lub uciążliwymi skutkami bezpośredniego lub pośredniego oddziaływania pola elektromagnetycznego, środkach ochronnych stosowanych w celu zapobiegania zagrożeniom elektromagnetycznym. Przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje zasięg oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m3 w płaszczyźnie poziomej i pionowej, co oznacza, że obszar oddziaływania nie wykracza poza granice działki objętej opracowaniem. Organ wskazał, że działka nr ew. [...] położona w miejscowości M., w gminie W., objęta jest zapisami decyzji nr 69/2018 Wójta Gminy W. z dnia 19 września 2018 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która ustala dla tego terenu jako rodzaj inwestycji budowę obiektów i linii infrastruktury technicznej, co jest spójne z zatwierdzonym projektem budowlanym. Projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej spełnia funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu, a mianowicie posiada wysokość do 56 m (52,30 m), anteny sektorowe w ilości 6 sztuk (dopuszczalne 6 sztuk), zawieszone na wysokości 50 m n.p.t, dwie sztuki anten radioliniowych, urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze umieszczone u podnóża wieży, niezbędną do obsługi stacji infrastrukturę techniczną oraz linię WLZ niskiego napięcia. Ustalenia parametrów zabudowy również są zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej i komunikacji zostały uwzględnione w zatwierdzonym projekcie budowlanym, a mianowicie zachowano istniejący układ obsługi komunikacyjnej terenu, a obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji została zaprojektowana z drogi krajowej nr 61 (ul. W.) poprzez istniejący zjazd z tej drogi na działkę nr [...]. Nie ustalono wymogu miejsc postojowych, a w zakresie energii elektrycznej wskazano przyłącze do sieci elektroenergetycznej na warunkach określonych przez właściwy terytorialnie zakład energetyczny. Odprowadzanie wód opadowych również zaprojektowano zgodnie z www decyzją tj. w granicach własnej działki inwestora. W zakresie odpadów powstających w wyniku funkcjonowania inwestycji wskazano, że magazynowane i przechowywane będą uprawnionym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwienia zgodnie z wymogami przepisów odrębnych. W ocenie organu, inwestycja nie narusza zatem przepisów ochrony środowiska, zwłaszcza nie wpływa na pogorszenie stanu środowiska i nie wymaga dodatkowych zabiegów w postaci sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko czy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co przedkładałoby się na oddziaływanie na działki wnioskodawców. Potwierdzenie powyższych też znajduje się w projekcie budowlanym i oświadczeniach projektanta i sprawdzającego o wykonaniu projektu budowlanego z zgodności z przepisami prawa. Projektowana inwestycja nie ogranicza również możliwości usytuowania obiektów na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów w sposób stały. Nadto inwestycja nie narusza przepisów ustawy Prawo wodne, w tym art. 234 tej ustawy - inwestycja nie zmienia spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiednich nieruchomości i nie wprowadza ścieków na grunty sąsiednie, a także nie narusza art. 29 Prawa wodnego - inwestycja nie przewiduje korzystania z wód i nie obejmuje budowy urządzeń wodnych, nie ma też konieczności odwadniania wykopów budowlanych. W ocenie Wojewody Mazowieckiego, wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie nie wykazali, iż posiadają własny indywidualny interes prawny uprawniający do bycia stroną w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Legionowskiego z dnia 24 maja 2019 r. w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ wskazał ponadto, że art. 140 k.c. może być podstawą do wykazania interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, jednak tylko wtedy, gdy ograniczenie w prawie własności jest oczywiste i zostały wykazane w postępowaniu dowodowym, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. W świetle powyższego organ stwierdził, że nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji Starosty Legionowskiego z dnia 29 marca 2021 r. Skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J.P. i A.K. oraz E.G. i R.Z.. J.P. i A.K. zaskarżyli decyzję w całości, zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 138 § 2 oraz art. 15 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.). w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niezastosowanie, w tym: - brak rozpatrzenia i nieuwzględnienie zarzutów skarżących w kwestii niezapewnienia skarżącym przez organ I instancji uprawnień procesowych gwarantowanych przepisami art. 10, art. 79a oraz art. 81 k.p.a., - brak rozpatrzenia i nieuwzględnienie zarzutów skarżących w kwestii wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia decyzji organu I instancji co do ustalenia stron postępowania, a w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty Legionowskiego z dnia 29 marca 2021 r. w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy; 3. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniach skarżących od decyzji organu I instancji, a w szczególności zaniechanie wszechstronnego i prawidłowego wyjaśnienia sprawy, a także wydanie decyzji wyłącznie na podstawie dokumentów i informacji przedstawionych przez inwestora, bez dokonania samodzielnej oceny dowodów, w tym: - pominięcie obowiązującego na terenie nieruchomości skarżących w dacie wydania przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji aktu prawa miejscowego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr 15/XXUI/04 Rady Gminy N. z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie "Zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy N.-część II" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004 r. Nr 153, poz. 3892), a w konsekwencji naruszenie art. 87 ust 2 w zw. z art 94 Konstytucji RP, - błędne przyjęcie, że skarżący nie wykazali przepisu prawa, który powoduje ograniczenia w możliwości zagospodarowania ich nieruchomości, a w konsekwencji, że skarżący nie wykazali, że posiadają własny indywidualny interes prawny uprawniający do bycia stroną w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Legionowskiego z dnia 24 maja 2019 r. - pominięcie wpływu przedmiotowej inwestycji na zagospodarowanie i możliwość zabudowy nieruchomości skarżących, w tym zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - pominięcie kumulacji mocy anten zainstalowanych w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia (z uwagi na podwójną ilość anten w każdym azymucie), a także możliwości zmiany azymutów wiązki promieniowania, czy też ewentualnej zmiany kąta pochylenia anten (tilt); 4. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 z póżn. zm.), a także rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 711 oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192. poz. i 8831) poprzez: - niewłaściwe określenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji i uznanie, że obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza granice działki inwestycyjnej, a w konsekwencji nieuznanie skarżących za strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, - nieuwzględnienie przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji kumulacji pola elektromagnetycznego zachodzącej pomiędzy poszczególnymi urządzeniami mogącymi emitować takie promieniowanie, - pominięcie, te nieruchomość skarżących w dacie wydania przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przewidującym zabudowę na tym terenie, - błędne przyjęcie, że przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje zasięg oddziaływania pół elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 w płaszczyźnie poziomej pionowej, co oznacza że obszar oddziaływania nie wykracza poza granice działki objętej opracowaniem, - błędne przyjęcie, że w strefie do 40 m wokół przedmiotowej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne bez uwzględnienia potencjalnej zabudowy mieszkaniowej oraz terenów dostępnych dla ludności; 5. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wyjaśnienia popartego konkretnymi wskazaniami i środkami dowodowymi, dlaczego skarżącym nie przysługuje status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, a także poprzez brak odniesienia się do zarzutów skarżących zawartych w odwołaniach. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazali, że są współwłaścicielami działki nr 5 obręb 14 w miejscowości S., która zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz budynkami i obiektami gospodarczymi. Od 2004 r. na terenie nieruchomości skarżących obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr 15/XXIII/04 Rady Gminy N. z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie "Zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy N.-część II" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004r. Nr 153, poz. 3892). W chwili obecnej ww. akt prawny został zastąpiony przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzony uchwałą Nr XXXV/18/21 Rady Gminy N. z dnia 18 lutego 2021 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru sołectwa S. w gminie N. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2021 r. poz. 3136). Skarżący podnieśli przede wszystkim, że ich działka nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, położona jest na terenie bardzo blisko z nim sąsiadującym, w odległości nie przekraczającej 40 m. Wbrew ustaleniom organu odwoławczego nieruchomość skarżących posiada m.in. użytek Br. Znajduje się ona w obszarze oddziaływania ww. inwestycji. Inwestycja ta wprowadza związane z nią ograniczenia zarówno w sposobie zagospodarowania nieruchomości skarżących, jak i w jej zabudowie, co czyni skarżących stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniach od decyzji organu I instancji wskazywali na naruszenie przez projektowaną inwestycję ich prawa własności, w tym prawa do swobodnego zagospodarowania i zabudowy ich nieruchomości, powołując się m.in. na § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Przedmiotowa inwestycja wpływa na zagospodarowanie nieruchomości skarżących, a także na możliwość jej zabudowy. Wyznaczając obszar oddziaływania inwestycji organ odwoławczy naruszył m.in. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 3 pkt 20 tej ustawy. Nie sposób uznać, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji ogranicza się do działki objętej opracowaniem, tzn. części działki ew. nr [...] w M. Inwestycja ta jest bowiem lokalizowana zgodnie z wydaną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenie zaledwie 144 m2 (decyzja dotyczyła części działki nr ew. [...]). Skoro teren inwestycji ma zaledwie 144 m2, a zdaniem organu odwoławczego obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach tego obszaru, to w jakim celu organ ten opisuje strefę wokół projektowanej inwestycji. W żaden sposób obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie ogranicza się do działki inwestycyjnej, stanowiącej w przybliżeniu kwadrat o bokach ok. 12 m. Zdaniem skarżących, przyjęcie przez organ odwoławczy, że w strefie wokół projektowanej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne jest niepełne i wybiórcze. Są to tereny objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczone jako obszary zabudowy wiejskiej mieszanej, na których przewidziana jest możliwość zabudowy mieszkaniowej. To, że np. w chwili obecnej w określonym miejscu są budynki gospodarcze nie wyklucza, że w przyszłości nie będą one przebudowane na mieszkalne. Oznaczenie terenów w planie jako ROM nie wyłącza ich zabudowy budynkami mieszkalnymi. Możliwość zabudowy nieruchomości skarżących przewiduje również nowy plan zagospodarowania przedrdzennego przyjęty uchwałą Nr XXXV/18/21 Rady Gminy N. z dnia 18 lutego 2021 r. Wprawdzie sam teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże inwestycja ta oddziałuje na tereny zabudowane oraz przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę, w tym mieszkaniową. Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy nie dokonał również ustaleń co do kumulacji mocy anten zainstalowanych w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia (z uwagi na podwójną ilość anten w każdym azymucie), a także możliwości zmiany azymutów wiązki promieniowania, czy też ewentualnej zmiany kąta pochylenia anten (tilt). Przedmiotowa inwestycja posiada 6 anten sektorowych: 2 anteny w azymucie 30 stopni: L081 o równoważnej mocy promieniowania 395,82 W oraz U091 o równoważnej mocy promieniowania - 842,56 W, 2 anteny w azymucie 150 stopni: L082 o równoważnej mocy promieniowania 395,82 W oraz U092 o równoważnej mocy promieniowania - 842,56 W, 2 anteny w azymucie 270 stopni: L083 o równoważnej mocy promieniowania 395,82 W oraz U093 o równoważnej mocy promieniowania - 842,56 W. A zatem sumaryczny zasięg oddziaływania pól elektromagnetycznych przedmiotowej inwestycji wynosi co najmniej 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania elektrycznego anten sektorowych w poszczególnych azymutach. Uwzględniając położenie nieruchomości skarżących względem terenu przedmiotowej inwestycji w odległości nieprzekraczającej 40 m oraz okoliczność, iż biegną przez nią 2 osie główne wiązek promieniowania anten sektorowych, nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. R.Z. i E.G. podnieśli w swojej skardze tożsame z zarzuty i wnioski jak J.P. i A.K.. Dodatkowo wskazali, że R.Z. jest właścicielem działki nr [...] w miejscowości S., bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. E.G. jest właścicielką nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w miejscowości S., znajdującej się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji. W ocenie skarżących, organ naruszył również art. 7, art. 8 § 1, art. 10 oraz art. 79a k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. Decyzja organu I instancji została wydana z zaskoczenia, tak że strony postępowania nie mogły przed wydaniem decyzji przedstawić swojego stanowiska czy zgłosić wniosków dowodowych. Strony nie mogły również spodziewać się rozstrzygnięcia, ponieważ organ I instancji nie zawiadamiał o terminach załatwienia sprawy. Organ I instancji wydał swoją decyzję wyłącznie na podstawie dokumentów i informacji przedstawionych przez inwestora. Zupełnie nie zweryfikował określonego przez inwestora obszaru oddziaływania inwestycji, który został zawężony do granic działki inwestycyjnej. Działanie organu I instancji uniemożliwiło stronom przedstawienie argumentacji w tym zakresie, w szczególności w aspekcie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, potencjalnej zabudowy, kumulacji mocy anten czy orzecznictwa sądowego. Organ I instancji nie zastosował również regulacji art. 79a k.p.a. Zdaniem skarżących, zupełnie niezrozumiała jest argumentacja organu I instancji, że R.Z. został skutecznie powiadomiony o wszystkich działaniach związanych z prowadzonym postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Sam organ I instancji przyznał, że wszelka korespondencja wysyłana na adres w Warszawie, ul. P. [...] była zwracana po dwukrotnym awizowaniu. A zatem organ I instancji wiedział, że pod w/w adresem R.Z. nie mieszka. Natomiast stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Przepisy zatem zakładają rzeczywistość pobytu adresata pod adresem, na który jest kierowana korespondencja. Chodzi bowiem o realne zagwarantowanie wszelkich uprawnień procesowych, które przepisy proceduralne lub materialne przyznają stronie postępowania administracyjnego. Skoro organ I instancji próbował doręczać R. korespondencję w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, to znaczy, że organ ten uznał, że jest on stroną tego postępowania. Jednocześnie R.Z., będąc stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji nie był zawiadamiany o tym postępowaniu przez organ pod adresem, pod którym zamieszkuje, co oznacza, że nie brał udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. A zatem zaistniała przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy zupełnie pominął opisaną okoliczność, przemilczał podniesione w odwołaniach zarzuty skarżących w tym zakresie, co uzasadnia uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W odpowiedziach na skargi Wojewoda Mazowiecki wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniami z dnia 18 maja 2022 r. Sąd połączył sprawy ze skarg J.P. i A.K. (sygn. VII SA/Wa 2653/21) oraz E.G. i R.Z. (sygn. VII SA/Wa 2650/21) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt VII SA/Wa 2650/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 – według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności czy dopływu światła słonecznego. Dokonując oceny czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę zakończonym ostateczną decyzją Starosty Legionowskiego z dnia 24 maja 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie działki nr ew. [...], w miejscowości M., organ powinien był stwierdzić czy inwestycja ta jest źródłem negatywnego oddziaływania na ich nieruchomości w zakresie, w jakim oddziaływanie to potencjalnie będzie mogło utrudniać zagospodarowanie, w tym zabudowę tych nieruchomości. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z przepisów tych wynika, że obowiązkiem organu jest zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie na jego podstawie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. We wznowionym postępowaniu to przede wszystkim na organie spoczywa obowiązek dokonania takich ustaleń w sprawie, które pozwolą na dokonanie oceny czy wnioskodawcy spełniają przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W postępowaniu odwoławczym obowiązek ten powinien realizować organ II instancji, który ponownie merytorycznie rozpoznaje sprawę. W tej sprawie Wojewoda Mazowiecki, pominął całkowicie fakt, że skarżący R.Z., jako właściciel działki nr [...], bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji, został uznany przez Starostę Legionowskiego w postępowaniu o pozwolenie na budowę za stronę postępowania, lecz nie została mu doręczona żadna korespondencja w sprawie, z uwagi na kierowanie przez organ I instancji doręczeń na nieaktualny adres strony postępowania. Kwestia ta została poruszona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (choć organ i tak wysłał decyzję wydaną w postępowaniu wznowieniowym na poprzedni adres tego wnioskodawcy, pomimo, iż we wniosku o wznowienie wskazano prawidłowy adres), jednak organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zarzutów odwołania w tym zakresie, a nawet wskazał, że R., podobnie jak pozostałym wnioskodawcom, nie przysługiwał przymiot strony postępowania o pozwolenie na budowę, co pozostawało sprzeczności z treścią decyzji Starosty Legionowskiego z dnia 24 maja 2019 r. w zakresie ustalonego kręgu stron. Kwestia spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez R.Z., który był stroną postępowania, lecz nie brał w nim udziału z uwagi na faktyczne niedoręczenie mu korespondencji powinna więc zostać ponownie rozpatrzona i wyjaśniona przez organ odwoławczy w kontekście braku winy skarżącego w rozumieniu tego przepisu. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające w tej sprawie wymaga ponadto uzupełnienia poprzez dokładne ustalenie położenia i odległości nieruchomości wnioskodawców względem posadowienia spornego masztu antenowego. Z ustaleń organów wynika jedynie, że J.P. i A.K. są współwłaścicielami działki nr [...] obręb [...] w miejscowości S., a A.G. – działki nr [...] w tej samej miejscowości. Ustalenia te powinny zostać skonfrontowane z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami z zakresu ochrony środowiska dotyczącymi oddziaływania anten na miejsca dostępne na pobyt ludzi. Poza tym zasadne są zarzuty skarg dotyczące braku dokonania jakichkolwiek ustaleń przez organ w zakresie regulacji obowiązującego na terenie nieruchomości wnioskodawców w dacie wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazali bowiem, że zgodnie z uchwałą Nr 15/XXUI/04 Rady Gminy N. z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie "Zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy N.-część II" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004 r. Nr 153, poz. 3892) ich działki w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę znajdowały się na terenie oznaczonym w planie symbolem ROM (zabudowy wiejskiej mieszanej), a więc możliwa była na nich zabudowa, czego nie uwzględnił Starosta Legionowski, ustalając obszar oddziaływania spornego masztu i krąg stron postępowania. Sąd podziela stanowisko skarżących dotyczące potrzebę uwzględnienia dla badania oddziaływania inwestycji nie tylko istniejącej zabudowy, ale również tej, która może powstać. Społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą korzystać z przysługującej mu własności gruntu rozciągającej się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (tzw. pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej). To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania, jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska. Ustawodawca, mówiąc o miejscach dostępnych dla ludzi, nie zastrzega, że chodzi o miejsca dostępne dla ludzi w danym momencie, w tej chwili, w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Jeśli przepis nie określa cezury czasowej dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ustawodawca mówiąc o miejscach dostępnych dla ludności ma na uwadze nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, czy też wydania decyzji przez właściwy organ, ale także w przyszłości - przy uwzględnieniu obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla terenów, dla których brak jest miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Tym samym organ administracji publicznej obowiązany jest do badania i uwzględniania ewentualnej wysokościowej zabudowy działek leżących w pobliżu projektowanej stacji bazowej. Z punktu widzenia istnienia miejsc dostępnych dla ludności istotna jest bowiem okoliczność, do jakiej wysokości na terenie będącym w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej mogą sięgać budynki, w tym, czy wydano decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które określałyby parametry tej zabudowy (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2013 r., II OSK 1421/12; 7 sierpnia 2014 r., II OSK 419/13, z 20 kwietnia 2021 r., II OSK 247/19). Zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. W związku z powyższym ustalenia w tej sprawie przede wszystkim wymaga, czy plan miejscowy dla terenu działek wnioskodawców przewidywał w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (i czy przewiduje obecnie) zabudowę przeznaczoną na pobyt ludzi (w tym mieszkaniową). W analizie otoczenia projektowanej inwestycji (pkt 8.2 projektu zagospodarowania terenu str. 9-10) wskazano, że w niniejszej sprawie przepisy prawa miejscowego (teren nie jest objęty jakimkolwiek planem miejscowym) nie dają podstawy do stwierdzenia, że obszar oddziaływania będzie obejmował inne nieruchomości oprócz działki inwestycyjnej. W projekcie wskazano, że nie zidentyfikowano budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na obszarach stref, w których może wystąpić gęstość mocy pola elektromagnetycznego o poziomie nie mniejszym niż 0,1 W/m2. Podkreślenia wymaga, że ustalenia te odnoszą się do stanu aktualnego na dzień sporządzania projektu, a nie do stanu potencjalnego według ustaleń planu miejscowego, który wprawdzie dla działki inwestycyjnej nr [...] w miejscowości M. nie obowiązywał, lecz obowiązywał dla działek sąsiednich w miejscowości S., w tym dla działek wnioskodawców. Dodatkowo skarżący wskazali na możliwą kumulację mocy anten zainstalowanych w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia (z uwagi na podwójną ilość anten w każdym azymucie). Przedmiotowa inwestycja posiada 6 anten sektorowych: 2 anteny w azymucie 30 stopni: L081 o równoważnej mocy promieniowania 395,82 W oraz U091 o równoważnej mocy promieniowania - 842,56 W, 2 anteny w azymucie 150 stopni: L082 o równoważnej mocy promieniowania 395,82 W oraz U092 o równoważnej mocy promieniowania - 842,56 W, 2 anteny w azymucie 270 stopni: L083 o równoważnej mocy promieniowania 395,82 W oraz U093 o równoważnej mocy promieniowania - 842,56 W. W ocenie skarżących, sumaryczny zasięg oddziaływania pól elektromagnetycznych przedmiotowej inwestycji wynosi co najmniej 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania elektrycznego anten sektorowych, co wynika z § 3 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 1839). Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołań w tym zakresie, choć powinien był rozważyć czy możliwa jest ewentualna kumulacja mocy odziaływania anten na jednym azymucie i czy mogłoby to mieć ewentualnie wpływ na interes prawny wnioskodawców w tej sprawie. Zasadne są w związku z tym zarzuty skarg dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy we wskazanym zakresie. Zasadnie również podniesiono zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów skarżących sformułowanych w tym zakresie w odwołaniach. W związku z koniecznością uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie i dokonania dodatkowych ustaleń faktycznych przez organ odwoławczy, przedwczesny jest zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zakresie w jakim uznał, że wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot stron postępowania zakończonego decyzją Starosty Legionowskiego z dnia 24 maja 2019 r. (pomijając R.Z., który był stroną postępowania, lecz nie brał w nim udziału). Ponownie rozpatrując odwołania, Wojewoda Mazowiecki powinien zastosować się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).