VII SA/Wa 2655/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym peronu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym peronu, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że ze względu na zaplanowaną modernizację stacji [...] przewidzianą w planach inwestycyjnych Spółki w ramach zadania inwestycyjnego – Projektu [...], w momencie składania skargi prowadzone było postepowanie przetargowe dla realizacji kontraktu na modernizację odcinka, na którym znajduje się stacja [...]. Skarżąca wskazała, ze rozpoczęcie robót budowlanych na stacji [...] planowane jest na czerwiec 2017 r., dlatego też roboty wykonane zgodnie z zaskarżoną decyzją są nieuzasadnione ekonomicznie, ponieważ w toku prac w ramach ww. kontraktu zostały by zniszczone, a zatem środki publiczne zostałyby wydane w sposób sprzeczny z zasadami racjonalności. Spółka wskazała ponadto, że przystąpienie do prac i ich wykonanie w terminie jest niemożliwe. Spółka musiałaby wykonywać prace przy czynnych torach, w stałej obecności przejeżdżających pociągów, co powodować będzie utrudnienia dla pasażerów, a nawet zagrożenie dla ich zdrowia i życia, zarówno ich, jak również pracowników prowadzących prace modernizacyjne. Podkreśliła też, że jednoczesne wykonywanie prac na 4 peronach uniemożliwi korzystanie ze wszystkich peronów na stacji [...], co uniemożliwi korzystanie ze stacji w ogóle, gdyż dopiero zaplanowany wcześniej harmonogram prac pozwoli na rozplanowanie zastępczego rozkładu jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja wydana w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym peronu. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, tj. faktycznego dokonania określonych robót budowlanych, wyszczególnionych w treści decyzji. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy zauważyć, że rozpoznawany przez Sąd wniosek dotyczy tak naprawdę nakazu wykonania określonych robót budowlanych. W takim wypadku należy mieć na uwadze celowość przeprowadzenia ww. prac w sytuacji gdy skarżąca wskazuje na możliwość dokonania modernizacji całej stacji kolejowej [...], zakładającej również modernizację peronów. W tym kontekście wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji mogłoby spowodować realizację prac pozbawionych ekonomicznego uzasadnienia i wydatkowanie publicznych pieniędzy w sposób sprzeczny z zasadami racjonalności. Sąd przychylił się także do argumentacji wniosku wskazującej na istnienie niebezpieczeństwa prowadzenia prac modernizacyjnych przy czynnych torach, co stwarza realne zagrożenie przede wszystkim dla pracowników dokonujących modernizacji, gdyż rozpoczęcie prac określonych w zaskarżonej decyzji musiałoby się wiązać z prowadzeniem ich przy czynnym torowisku i kursujących pociągach lub z zamknięciem peronu i czasowym zaprzestaniem kursowania pociągów, co z kolei bez wątpienia spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Również brak możliwości wcześniejszego zaplanowania prac określonych w treści zaskarżonej decyzji skutkować może powstaniem trudnych do odwrócenia skutków w postaci braku możliwości zorganizowania zastępczego rozkładu jazdy i ograniczenia w zakresie korzystania z peronów. W konsekwencji Sąd uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji byłoby równoznaczne z zaistnieniem po stronie skarżącej trudnych do odwrócenia skutków, a to uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym peronu. będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.