VII SA/Wa 268/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. i M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postanowienia sądowego wniesioną przez S. B. i M. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 22 lipca 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 1597/04 oddalił uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004r., Nr [...]. W dniu [...] lipca 2007r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo S. B. i M. D. – sprecyzowane pismem z dnia [...] sierpnia 2007r. – stanowiące wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1597/04, w którym wnieśli oni o wznowienie postępowania "w sprawie samowoli budowlanej na naszej posesji S. [...]". W piśmie tym skarżący wskazali, że "samowolna dobudowa narusza przepisy dotyczące odległości od sąsiedniej posesji S. [...]." Z tego też względu żądają wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej ppsa) sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Sąd odrzuci skargę o wznowienie postępowania, jeżeli została ona wniesiona z uchybieniem terminu lub nie jest ona oparta na przesłankach wznowienia postępowania sądowego wymienionych w art. 271-273 w/w ustawy. Z treści powołanego przepisu wynika, iż warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie jest spełnienie łącznie dwóch warunków: wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Skargę wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 ppsa). Wznowienie postępowania sądowego ma charakter nadzwyczajny, stanowi odstępstwo od zasady stabilności orzeczeń sądowych i dlatego możliwość jego zastosowania obwarowana została tak ostrymi restrykcjami. Z tego też względu niedopuszczalne jest zastosowanie rozszerzającej wykładni przesłanek zastosowania wznowienia postępowania sądowego. W postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania nie są więc rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia. W przedmiotowej sprawie S. B. i M. D. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie samowoli budowlanej na posesji S. [...]. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazali to, iż samowolna dobudowa narusza przepisy dotyczące odległości od sąsiedniej posesji S. [...]. Zauważyć trzeba, iż zgodnie z treścią art. 273 § 2 ppsa można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Ze sformułowania zawartego w powołanym przepisie wynika, iż "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych i środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Nie może również stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczność faktyczna, czy też środek dowodowy jawny z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony przez stronę. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto sprawę administracyjną. Ponadto zarówno nowe okoliczności faktyczne, jak i środki dowodowe, o których mowa w art. 273 § 2 ppsa muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (zob. szerzej H. Knysiak – Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 671; A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 645). Na marginesie tylko należy wskazać, iż S. B. i M. D. brali czynny udział w postępowaniu sądowym, prawidłowo zostali zawiadomieni o terminie rozprawy, składali pisma i wnioski, a przede wszystkim otrzymali odpis wyroku wraz z uzasadnieniem oraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. jednakże skargi tej nie wywiedli. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły podstawy wznowienia postępowania sądowego. Skarga ta, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega więc odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.