VII SA/Wa 268/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. – "[...]" w M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości z tytułu kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r., znak: [...]. Skarżący, w skardze wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r., znak: [...]. Argumentując wniosek wskazał, iż wykonanie tych decyzji naraziłoby go na znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej ppsa - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Taką przesłanką jest również sytuacja, gdy przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego będzie - po wykonaniu decyzji - bardzo utrudnione. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wykonanie tych decyzji - wydanych w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości z tytułu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł i ustalających opłatę prolongacyjną – może, przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, narazić stronę na powstanie znacznej szkody majątkowej. Podkreślić trzeba, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego znak: [...], a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokonana dopiero na dalszym etapie postępowania sądowego - po przeprowadzeniu rozprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd i zgodnie z art. 61 § 6 wymienionej ustawy upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Dlatego zastosowanie tej instytucji, będącej wyjątkiem od zasady wykonalności aktu lub czynności, jest uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istniejące realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.