VII SA/Wa 268/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej K w W na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej K w W kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], wydanym po rozpatrzeniu zażalenia Spółdzielni [...] , zwanej dalej "skarżącą", utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] października 2017 r., znaki: [...] oraz [...], którym organ nałożył na skarżącą jednorazową grzywnę w celu przymuszenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej także: "PINB") decyzją nr [...] z [...] marca 2017 r. nakazał skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu dla samochodów, zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] w [...] pomiędzy budynkami przy ul. [...] i [...] w [...]oraz rozbiórkę szlabanu uniemożliwiającego dojazd do budynku przy Al. [...] w [...] W związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z ww. decyzji, PINB wystawił [...] czerwca 2017 r. upomnienie nr [...], wzywające skarżącą do wykonania nałożonego obowiązku. Kolejno, w dniu 11 sierpnia 2017 r. organ powiatowy wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Powyższe skutkowało wszczęciem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. W dniu 24 października 2017 r. organ egzekucyjny przeprowadził kontrolę, podczas której stwierdził, że obowiązek nałożony powyższą decyzją nie został wykonany. 3. W związku ze stwierdzeniem niewykonania obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem nr [...] z [...]października 2017 r. nałożył na skarżącą jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB nr [...] z [...]marca 2017 r. nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu dla samochodów oraz rozbiórkę szlabanu uniemożliwiającego dojazd do budynku przy Al. [...]. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie działając na podstawie art. 119 § 1 i art. 121 § 2 i 4 w związku z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.". W uzasadnieniu organ wskazał, że działał mając na względzie rezultat kontroli przeprowadzonych 24 października 2017 r., 21 lipca 2017 r. oraz 23 czerwca 2017 r. oraz fakt uchylania się przez skarżącą od całkowitego wykonania obowiązku w wyżej określonym zakresie, jak również upływ terminu, w którym egzekwowana decyzja stała się ostateczna i wymagalna. W tym stanie rzeczy organ miał obowiązek zastosowania środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, celem egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym. Dodatkowo, organ zauważył, że obowiązek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] dotyczący kontroli wykonywania obowiązków przez skarżącą oraz podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych rozpoczyna się wraz z nabyciem przez obowiązek cechy wykonalności i trwa aż do wygaśnięcia obowiązku lub stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. 4. Pismem z 8 listopada 2017 r. zażalenie na ww. postanowienie PINB złożyła skarżąca spółdzielnia. Skarżącą zarzuciła postanowieniu organu powiatowemu naruszenie: 1) art. 119 § 1 w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez jego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie w sytuacji, gdy niezrealizowanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB było konsekwencją nadal nie rozstrzygniętej kwestii prawidłowości wydania ww. decyzji i toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowania w przedmiocie skargi skarżącej na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymującą w mocy decyzję PINB z [...] marca 2017 r.; 2) art. 121 § 2 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez nałożenie na skarżącą grzywny w maksymalnie dopuszczalnej wysokości 50.000,00 zł, która to wysokość w realiach niniejszego postępowania nie jest uzasadniona okolicznościami sprawy i skutkuje jednocześnie uznaniem, że organ nie zastosował najmniej uciążliwego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego; 3) art. 107 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, czym kierował się organ uznając za celowe wymierzenie grzywny w określonej maksymalnie dopuszczalnej wysokości i jakie kryteria zdecydowały o przyjęciu konkretnego wymiaru grzywny oraz 4) art. 7, 8,11 oraz 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. 5. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu powiatowego. Organ odwoławczy wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), zwanej dalej "pr.bud." W ocenie organu odwoławczego PINB zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przeprowadził przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, a wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zasadne. Z ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji wynikało, że skarżąca uchyla się od wykonania obowiązku, mimo że decyzja PINB z [...] marca 2017 r. (nakaz rozbiórki parkingu) jest ostateczna. Powyższe zostało potwierdzone czynnościami kontrolnymi organu powiatowego oraz materiałem zdjęciowym załączonym do protokołu. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego nietrafny jest argument skarżącej spółdzielni wyrażony w zażaleniu, według którego dopuszczalność niewykonania obowiązku wynika stąd, że kwestia prawidłowości decyzji nakładającej obowiązek nie została rozstrzygnięta. Decyzja [...] WINB utrzymująca w mocy decyzję PINB z [...] marca 2017 r. została bowiem zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ drugiej instancji wskazał, że decyzja PINB nr [...] z [...] marca 2017 r. (utrzymana w mocy decyzją [...] WINB nr [...]z [...] czerwca 2017 r.) jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wobec powyższego obowiązek podlega wykonaniu w całości. Zatem nakaz wynikający z ww. decyzji organu powiatowego jest wymagalny od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Wobec powyższego, kwestia prowadzenia postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie decyzji [...] WINB nr [...]pozostaje bez wpływu na dalsze czynności organu powiatowego z uwagi na to, że decyzja objęta nakazem rozbiórki znajduje się w obiegu prawym, a jej wykonalność nie została wstrzymana przez sąd wojewódzki ani organ administracyjny. Wobec powyższych okoliczności, organ powiatowy jest zobowiązany do podejmowania dalszych czynności przewidzianych prawem. Stanowisko skarżącej spółdzielni w tym zakresie jest więc niezasadne i nie ma oparcia w przepisach prawa. W ocenie [...] WINB organ powiatowy wobec niewykonania obowiązku uprawniony był do zastosowania środka egzekucyjnego - grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji organu powiatowego - w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zdaniem [...] WINB należy też wziąć pod uwagę fakt, organ egzekucyjny uzasadnił w sposób niebudzący wątpliwości kwotę, w jakiej ustalił wysokość przedmiotowej grzywny nałożonej na podstawie art. 121 § 2 u.p.e.a. PINB zasadnie uznał, że przedmiotowa kwota w wymiarze 50.000 zł ma na celu zapewnienie efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego i skutecznie zwróci uwagę skarżącej, co przyczyni się do prawdopodobnego podjęcia działań zmierzających do wykonania obowiązku we własnym zakresie. Kwota ta nie przekracza dopuszczalnych ustawowych granic, w jakich organ egzekucyjny może w sposób uznaniowy ustalić wymiar grzywny w celu przymuszenia. Organ powiatowy słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że grzywna w celu przymuszenia ma charakter dyscyplinujący i ma na celu wywołanie u zobowiązanej spółdzielni mieszkaniowej poczucia dolegliwości, aby nieopłacalnym stało się odkładanie w czasie egzekwowanego obowiązku. Zarzuty zawarte w zażaleniu są w tym zakresie niezasadne. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z 4 stycznia 2018 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zakwestionowanemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 119 § 1 w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy niezrealizowanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB [...] marca 2017 r. nie jest następstwem uchylania się skarżącej od wykonania zobowiązania, a konsekwencją nadal nie rozstrzygniętej kwestii prawidłowości wydania ww. decyzji i toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowania w przedmiocie skargi na decyzję [...]WINB, w którym to postępowaniu Sąd w dniu [...] grudnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1680/17, wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki, co było okolicznością nieznaną organowi, który wydał zaskarżone postanowienie, a co jednocześnie stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.; 2) art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, pomimo wystąpienia przesłanki, która uzasadnia konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego; 3) art. 7, art. 11, art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności poprzez niezebranie oraz nieuwzględnienie całości materiału dowodowego oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do zarzutów, na które skarżąca powoływała się w zażaleniu złożonym do organu drugiej instancji; 4) art. 8 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem drugiej instancji przed wydaniem decyzji, co skutkowało brakiem możliwości wypowiedzenia się co zebranych dowodów, brakiem możliwości przedstawienia okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy oraz przeciwstawia się zasadzie pogłębiania zaufania do władzy publicznej; 5) art. 6 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej za niewykonanie decyzji o rozbiórce, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie dotyczącej skargi na decyzję o rozbiórce postanowił wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji; 6) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia PINB w sytuacji, gdy było ono wadliwe; 7) art. 121 § 2 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez nałożenie na skarżącą grzywny w maksymalnie dopuszczalnej wysokości 50.000,00 zł, która to wysokość w realiach niniejszego postępowania nie jest uzasadniona okolicznościami sprawy i skutkuje jednocześnie uznaniem, że organ nie zastosował najmniej uciążliwego dla skarżącej środka egzekucyjnego; 8) art. 7 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny ma obowiązek stosować środki egzekucyjne prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. 7. Odpowiadając w dniu 30 stycznia 2018 r. na ww. skargę, organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ wskazał, że postanowieniem nr [...]z [...] stycznia 2018 r. wstrzymał wykonalność zaskarżonego postępowania w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W postanowieniu nr [...]organ wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego własnego postanowienia Nr [...] z [...] grudnia 2017 r. nastąpiło w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej zawartego w skardze złożonej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 4 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaniem podstawy prawnej. Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na trafność niektórych lecz istotnych, wyrażonych w niej zarzutów. 9. Istota zagadnienia rozpatrywanego przez Sąd w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy dopuszczalne i zasadne jest stosowanie środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie wykonuje wprawdzie ciążącego na nim obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej, ale korzysta z przysługujących mu środków prawnych, w szczególności skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji, w tym także z prawa złożenia do sądu wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na powyższe pytanie jest uzależniona od okoliczności konkretnej sprawy w ramach której powstał egzekwowany obowiązek, zwłaszcza etapu postępowania oraz czynności podjętych w sprawie przez wierzyciela, zobowiązanego oraz ewentualnie inne organy administracji lub sądy. W rozpatrywanej sprawie należało wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności wskazane w postanowieniach organów nadzoru budowlanego, ale też inne fakty prawne, które miały miejsce w trakcie postepowania sądowego. Przede wszystkim należało uznać, że pierwsze czynności podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] i oceniane w kontekście ówcześnie znanych okoliczności, mogły być uznane za prawidłowe. Decyzja PINB z [...] marca 2017 r. nakładająca na skarżącą [...] obowiązek rozbiórki parkingu i szlabanu została utrzymana w mocy przez [...] WINB z [...] czerwca 2017 r. Decyzja nakazująca rozbiórką stała się więc ostateczna. Dlatego [...] czerwca 2017 r. PINB wystawił i skierował do skarżącej upomnienie wzywające do wykonania obowiązku, a wkrótce, [...] sierpnia 2017 r., wystawił tytuł wykonawczy. PINB był zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym (k. 165 akt admin.). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca podejmowała czynności mające na celu powstrzymanie lub podważenie pierwszych czynności egzekucyjnych. W międzyczasie, 12 lipca 2017 r., skarżąca [...] złożyła skargę do Sądu na decyzję [...] WINB z [...] czerwca 2017 r. (wpływ: 28 lipca 2017 r.) W skardze zawarty był wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Decyzja nakazująca rozbiórkę nie była wszakże wykonana. W tym stanie rzeczy, [...] października 2017 r. PINB wydał postanowienie o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie to stało się aktem organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie. Dopiero na tym etapie postępowania, 6 listopada 2017 r., skarżąca złożyła do Sądu ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] WINB z [...] czerwca 2017 r. (utrzymującej w mocy nakaz rozbiórki). Bezpośrednio po tym, 8 listopada 2017 r., skarżąca złożyła do [...] WINB zażalenie na postanowienie PINB w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wniosek o wstrzymanie wykonalności postanowienia o nałożeniu grzywny. Kolejne fakty prawne podważyły jednak zasadność i dopuszczalność nałożenia na skarżącą ww. grzywny w celu przymuszenia. W dniu 4 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prowadząc pod sygn. akt VII SA/Wa 1680/17 postępowanie w sprawie skargi na decyzję o rozbiórce parkingu i szlabanu postanowieniem wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji rozbiórkowej. Działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i z tego powodu wydał wskazane postanowienie. Dzień później, [...] grudnia 2017 r. [...] WINB zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie PINB z [...] października 2017 r. o nałożeniu grzywny. Można domniemywać, że organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie nie mając wiedzy o postanowieniu Sądu z poprzedniego dnia. Już w tym momencie wszakże powstała funkcjonalna (pragmatyczna) sprzeczność między postanowieniem Sądu a postanowieniem [...] WINB. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem zgodnie, że grzywna w celu przymuszenia nie jest ani karą dla zobowiązanego za działanie niezgodne z prawem, ani opłatą, kosztem bądź należnością związaną z tokiem postępowania przed organem administracji publicznej. Omawiana grzywna jest natomiast środkiem nacisku mającym na celu zmuszenie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się, w szczególności do wykonania obowiązku niepieniężnego (patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1961/16 lub wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1656/17). W takim kontekście przymuszanie zobowiązanego do wykonania obowiązku koliduje z sądowym postanowieniem o wstrzymaniu wykonania decyzji nakładającej ten obowiązek. Istniejącą kolizję pogłębiły dalsze czynności skarżącej, organów administracji oraz sądów. Skarżąca 4 stycznia 2018 r. złożyła do Sądu skargę na postanowienie [...] WINB w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Odpowiadając na tę skargę w dniu [...] stycznia 2018 r. [...] WINB nie odniósł się szczegółowo do zarzutów skargi podtrzymując jedynie własne wcześniejsze stanowisko. Organ odwoławczy nie odniósł się również do wydanego miesiąc wcześniej postanowienia Sądu wstrzymującego wykonanie nakazu rozbiórki. Wydał natomiast odrębne postanowienie z [...] stycznia 2018 r. wstrzymując tym samym wykonalność zaskarżonego postępowania w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia. Oznaczało to swoiste odłożenie na później egzekucji grzywny, mimo że postanowienie Sądu z [...] grudnia 2017 r. podważało zasadność nakładania grzywny w ogóle. Kolejne akty i czynności nie doprowadziły do ostatecznego rozwiązania problemu. W dniu 24 kwietnia 2018 r. Sąd wyrokiem w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1680/17 oddalił skargę skarżącej [...] na decyzję [...] WINB w przedmiocie nakazu rozbiórki parkingu i szlabanu. Orzeczenie nie jest jednak prawomocne, gdyż skarżąca złożyła skargę kasacyjną do sądu II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podejmując pierwsze czynności w sprawie o sygn. akt II OSK 2120/18 w przedmiocie nakazu rozbiórki parkingu i szlabanu postanowieniem z [...] października 2018 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji [...] WINB. Postanowienie takie ma na celu ukształtowanie stosunków prawnych między skarżącą [...] a właściwymi organami nadzoru budowlanymi do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom nakazanej rozbiórki. W przedstawionym stanie rzeczy Sąd orzekając w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia dokładnie tydzień po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z 17 października 2018 r. zobowiązany był uchylić zaskarżone postanowienie [...] WINB oraz poprzedzające je postanowienie PINB jako funkcjonalnie sprzeczne z postanowieniem NSA. Nie można bowiem przymuszać do wykonania obowiązku, którego nakaz został wstrzymany przez Sąd drugiej instancji w trakcie rozpatrywania sprawy ze skargi kasacyjnej na decyzję utrzymującą w mocy ów obowiązek. Gdy Naczelny Sąd Administracyjny wyda wyrok rozstrzygający kwestię rozbiórki parkingu i szlabanu co do istoty, wówczas ostatecznie będzie znany zakres obowiązków względem ww. obiektów. Dopiero wówczas będzie można ocenić, czy obowiązek rozbiórki ma być wykonany, czy nie, a także czy został wykonany w terminie i czy w związku z tym istnieje uzasadnienie dla stosowania środków egzekucyjnych. Jeszcze inny stan obowiązków stron będzie miał miejsce, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W aktualnym stanie rzeczy organ pierwszej instancji powinien zatem umorzyć postępowanie egzekucyjne. 10. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji. Kierując się powodami wskazanymi powyżej, Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił również postanowienie organu I instancji. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a. jak w pkt II sentencji.