VII SA/Wa 2686/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z.T., J.T. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia : odrzucić skargę Z.T. i J.T. W dniu 29 listopada 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Z.T. i J.T. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] znak : [...]. Zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2011 r. wezwano skarżących solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500,00 złotych oraz do nadesłania dwudziestu czterech odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymali wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do nadesłania dwudziestu czterech odpisów skargi w dniu 3 stycznia 2012 r., a zatem termin do dokonania powyższych czynności upłynął w dniu 10 stycznia 2012 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że nie zidentyfikowano żadnej wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 31 stycznia 2012 r. Z akt sprawy wynika także że skarżący nie nadesłali dwudziestu czterech odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy od skargi oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie skarżący nie dopełnili w terminie ww. czynności do wykonania których zostali wezwani przez Sąd. Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.