VII SA/Wa 2689/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej jako k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania "[...]Development" Sp. z o.o., z siedzibą w [...] przy ul. [...], z dnia 6 września 2016r. znak: [...], od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów - garaże (dwa budynki) i odkryte miejsca postojowe na terenie działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...], na rzecz ww. "[...] Development" Sp. z o.o., utrzymał w mocy w/w postanowienie. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Jak wynika z analizy zebranego w sprawie materiału w dniu 13 maja 2016 r., do Starosty [...] wpłynął wniosek "[...] Development" Sp. z o.o., o pozwolenie na budowę parkingu dla samochodów - garaże (dwa budynki) i odkryte miejsca postojowe, na terenie działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Ponadto inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...] maja 2016 r., z którego wynikało, iż posiada tytuł własności do działek o nr ew.: [...] w jednostce ewidencyjnej [...], w obrębie ewidencyjnym [...]. Po zapoznaniu się z projektem budowlanym, organ I instancji wydał w dniu [...]lipca 2016 r. postanowienie znak: [...], którym nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pośród wskazanych nieprawidłowości organ zobowiązał wnioskodawcę do sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wschodniej części [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2006 r., w zakresie §14 ust. 1 pkt 4, stanowiącego, że minimalny udział powierzchni terenu biologicznie czynnej dla działki budowlanej - 60%, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Ponadto wskazano na obowiązek przedłożenia dokumentu potwierdzającego służebność przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] z którego wynika, że jest zapewniona obsługa wydzielonych parkingów dla zabudowy wielorodzinnej na terenie działek nr [...] w miejscowości [...] (w księdze wieczystej dotyczącej działki [...] widnieje zastrzeżenie, że służebność nie dotyczy obsługi i usług parkingowych sąsiedniego osiedla domów wielorodzinnych, natomiast z projektu budowlanego oraz przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika, że działki objęte wnioskiem przeznaczone są pod parkingi dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej). Na powyższe postanowienie inwestor udzielił odpowiedzi pismem z dnia 29 lipca 2016 r. którym poinformował o usunięciu większości wskazanych nieprawidłowości wskazując jednocześnie sposób ich wykonania. Ponadto inwestor wskazał, że nie jest on właścicielem sąsiedniego osiedla, a więc nie będzie prowadzić jego obsługi, jak również nie będzie prowadzić dla niego usług parkingowych. Inwestor stwierdził również, że może w pełni korzystać ze służebności ustanowionej na działce nr [...]. Do kwestii usunięcia nieprawidłowości odniósł się Wójt Gminy [...]. Pismem z dnia 22 lipca 2016 r., znak: [...], wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wschodniej części wsi Jabłonna, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2006r. Nr [...] (Dz. Urzęd. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] października 2006r.), działki o nr ew.: [...] położone są w strefie oznaczonej w planie symbolem: 1KSmw - tereny wydzielonych parkingów dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ponadto wskazał, że zapisy § 14 ust. 1 pkt 4 planu ustalają minimalną powierzchnie terenu biologicznie czynnego dla działki budowlanej przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową, a nie dla wydzielonych parkingów dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zaznaczył jednak, że wyjaśnienia tych kwestii nie są wiążące dla Starosty [...] działającego jako organ administracji architektoniczno – budowlanej w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Starosta [...], po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "[...] Development" Sp. z o.o., z siedzibą w [...] przy ul. [...], pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów - garaże (dwa budynki) i odkryte miejsca postojowe na ternie działek nr ewid.: [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu odmowy organ wskazał, że projekt budowlany jest nadal niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wschodniej części [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2006 roku. Wskazał, że z dokumentacji projektowej przedłożonej po poprawkach wynika, że zaprojektowana powierzchnia biologicznie czynna wynosi 15,97%, natomiast zgodnie z ustaleniami w/w planu zagospodarowania przestrzennego minimalna powierzchnia biologicznie czynna dla działki budowlanej to 60%. Rozpatrując przedmiotową sprawę organ wziął pod uwagę pismo dotyczące zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydane z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Sekretarz Gminy, w którym wskazano, że zapis § 14 ust. 1 pkt 4 ustala minimalną powierzchnię terenu biologicznie czynnej dla działki budowlanej przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową, a nie dla działek wydzielonych parkingów dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zdaniem organu I instancji niemożliwe jest przyjęcie stanowiska, że zapis § 14 ust. 1 pkt 4 dotyczy jedynie działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową, bowiem zapis ten jasno wskazuje, że dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową plan ustala parametry działki budowlanej stanowiące warunki podziału nieruchomości: minimalna wielkość działki budowlanej: 1000 m2- dla zabudowy wolnostojącej; 750 m2- dla zabudowy bliźniaczej; 1500 m2-dla zabudowy wolno stojącej na działkach leśnych, natomiast wielkość powierzchni biologicznie czynnej ustalona jest dla działki budowlanej niezależnie od jej przeznaczenia. Ponadto organ wskazał, że inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. w części dotyczącej wskazania dokumentu potwierdzającego służebność przejścia i przejazdu przez działkę nr ew. [...], z którego wynikałoby, iż jest zapewniona obsługa wydzielonych parkingów dla zabudowy wielorodzinnej na terenie działek o nr ew.: [...] w miejscowości [...]. Organ dokonał ustaleń z których wynikało, że w księdze wieczystej dotyczącej działki [...] widnieje zastrzeżenie, że służebność nie dotyczy obsługi usług parkingowych sąsiedniego osiedla domów wielorodzinnych, natomiast z projektu budowlanego oraz przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika, że działki objęte wnioskiem przeznaczone są pod parkingi dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Starosta [...] wskazał także, że z pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], dołączonego do pisma inwestora z dnia 29 lipca 2016r., wynika, że działki nr [...] w miejscowości [...] posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] oraz służebność gruntową o szerokości 3,5m ustanowioną na terenie działki nr [...] z zastrzeżeniem, że służebność ta nie będzie dotyczyła obsługi i usług parkingowych sąsiedniego osiedla domów wielorodzinnych zgodnie z § 6 Aktu Notarialnego z dnia [...] grudnia 2004 roku Rep. [...] nr [...]. W związku z powyższym po przeanalizowaniu powyższego pisma oraz zgromadzonej dokumentacji organ uznał, że działki [...] posiadają dostęp do drogi publicznej pod warunkiem, że nie będzie na nich wydzielonych parkingów dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Przed wydaniem decyzji Starosta [...] dokonał sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 w/w ustawy i stwierdził, że w terminie określonym w/w postanowieniu, nie usunięto wszystkich nieprawidłowości. Organ powołał się na zapisy art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Od decyzji Starosty [...] "[...] Development" Sp. z o.o., z siedzibą w [...] przy ul. [...], wniosła odwołanie do Wojewody [...], w którym podniosła, że kwestia powierzchni biologicznie czynnej, o której mowa w § 14 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jabłonna nie dotyczy działek ewidencyjnych o nr ew. : [...], a działki posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną na działce ewidencyjnej nr [...] oraz służebność gruntową o szerokości 3,5 m na działce ewidencyjnej [...], w związku z czym stanowisko Starosty [...], iż inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., należy uznać za niezasadne. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Organ II instancji także powołał się na treść art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego mówiący, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] wskazał, że organ I instancji uznał, iż inwestor winien przedłożyć dokument potwierdzający służebność przejścia i przejazdu przez działkę nr [...], co wynikało zarówno z ww. aktu notarialnego, jak i z ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Przypomniał również, że w niniejszym przypadku inwestor nie przedłożył żadnego dokumentu dotyczącego służebności przejazdu, a jedynie stwierdził, że może w pełni korzystać ze służebności ustanowionej na działce nr [...], co należy uznać za brak wykonania nakazu określonego w ww. postanowieniu z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda [...] za zasadne uznał twierdzenie Starosty [...], że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem. Organ II instancji, powołując się na art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego podkreślił, że w przypadku działki budowlanej dostęp do drogi publicznej stanowi bezwzględną konieczność i musi być zapewniony - jeśli nie bezpośrednio z konkretnej nieruchomości - to chociażby pośrednio, poprzez ustanowienie odpowiednich służebności drogowych. Powołując się na szereg regulacji prawnych (w tym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2015r. poz. 1422), art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawa budowlanego, art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również orzecznictwo) Wojewoda [...] stwierdził, że dostęp działki przeznaczonej pod inwestycję do drogi publicznej w zamiarze ustawodawcy jest niezbędną przesłanką udzielenia pozwolenia na budowę, bez której wystąpienia nie może ono zostać wydane. Organ wskazał, iż trudno wyobrazić sobie właściwy sposób użytkowania obiektu budowlanego - bez względu na jego charakter - bez istnienia szlaków komunikacyjnych umożliwiających swobodny dostęp do nieruchomości nie tylko pieszym, ale również pojazdom mechanicznym. W szczególności jeśli zamierzenie budowlane dotyczy parkingów dla samochodów - garaże (dwa budynki) i odkrytych miejsc postojowych. Organ II instancji, biorąc pod uwagę wymienione powyżej przepisy, stwierdził, że żądanie organu I instancji dotyczące okazania przez inwestora dokumentu potwierdzającego dostęp do drogi publicznej, jest niezbędne do prawidłowego rozpatrzenia sprawy, a inwestor nie przedkładając dokumentu dotyczącego służebności gruntowej, nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...]. Pismem z dna 10 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego) na decyzję Wojewody [...] w [...] z dnia [...] października 2016 roku inwestor "[...] Development" Sp. z o.o. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższa decyzja została przez inwestora zaskarżona w całości. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w szczególności przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewywiązanie się z obowiązku należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością i w konsekwencji bezpodstawne uznanie, iż inwestor nie dostarczył żadnego dokumentu potwierdzającego istnienie służebności gruntowej oraz naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 35 ust. 4 w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 tej ustawy, a także § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie co w konsekwencji doprowadziło do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów. Inwestor wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w toku postępowania fakt dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną na działce nr ewidencyjny [...] oraz służebność gruntową o szerokości 3,5 m na działce nr ewidencyjny [...] został w dostateczny sposób wykazany. Inwestor powołał się na pismo Sekretarza Gminy [...] potwierdzające taki dostęp oraz wypis z księgi wieczystej nr [...], i stwierdził, że projektowana budowa parkingu nie jest przewidziana do obsługi sąsiedniego osiedla mieszkaniowego. Miejsca parkingowe w zamiarze inwestora przewidziane są do sprzedaży, a nie do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia parkingu. W ocenie inwestora, odnosząc się do zasady wolności budowlanej i niemożności odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę gdy zamierzenie to jest zgodne z innymi przepisami, z treści decyzji i ich uzasadnień nie wynika jakie przepisy prawa zostały naruszone przy projektowaniu tej inwestycji. Zdaniem skarżącego fakt dostępu do drogi publicznej został w dostateczny sposób udowodniony. W wystosowanej przez Wojewodę [...] odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów - garaże (dwa budynki) i odkryte miejsca postojowe na terenie działek nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...], na rzecz "[...] Development" Sp. z o.o. Zasadniczą kwestią w sprawie niniejszej jest podkreślenie, iż realizacja planowanego przez skarżącą spółkę zamierzenia inwestycyjnego jest możliwe jedynie na działce budowlanej posiadającej dostęp do drogi publicznej. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, działki nr [...] w miejscowości [...], na której ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja, posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] oraz służebność gruntową o szerokości 3,5m ustanowioną na terenie działki nr [...] południowo- wschodnim krańcem tej działki, z zastrzeżeniem, że służebność ta nie będzie dotyczyła obsługi i usług parkingowych sąsiedniego osiedla domów wielorodzinnych, które to zastrzeżenie, w sposób nie budzący wątpliwości wynika z § 6 Aktu Notarialnego z dnia [...] grudnia 2004 roku Rep. [...] nr [...] oraz § 6 Aktu Notarialnego z dnia [...] kwietnia 2005 roku Rep. [...] nr [...], znajdującego odzwierciedlenie w Księdze Wieczystej nieruchomości obciążonej Nr [...]. Powyższe pozwala na stwierdzenie, iż inwestor nie wykazał, iż działki zaplanowane dla realizacji budowy parkingu dla samochodów - garaże (dwa budynki) i odkrytych miejsc postojowych , posiadają dostęp do drogi publicznej respektujący warunki ustanowionej służebności gruntowej. Na wstępie wyjaśnić należy, iż pojęcie działki budowlanej zdefiniowane zostało w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r., poz. 199) – dalej u.p.z.p. Zgodnie z art. 2 pkt 12 u.p.z.p. przez pojęcie działki budowlanej rozumieć należy nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez pojęcie dostępu do drogi publicznej rozumieć należy bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności (np. służebności drogi koniecznej); dostęp zapewniony ma być do "drogi publicznej", nie zaś do drogi, która statusu tego nie posiada tj. do drogi wewnętrznej. Przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, potwierdza wyrażoną wielokrotnie w przepisach zasadę, zgodnie z którą dostęp do drogi publicznej stanowi jedną z podstawowych przesłanek wykorzystywania nieruchomości na cele budowlane. W tym kontekście stwierdzić należy, że w przypadku działki budowlanej dostęp do drogi publicznej stanowi bezwzględną konieczność, i zapewniony musi być - jeśli nie bezpośrednio z konkretnej nieruchomości - to chociażby pośrednio, poprzez ustanowienie odpowiednich służebności drogowych. Przepis § 14 ust. 1 warunków technicznych odnosi się również do przepisów odrębnych – nie wskazując jednocześnie na konkretne uregulowania, które w tym przypadku mieć będą zastosowanie. W kontekście treści przepisu rozumieć należy, że przepisami odrębnymi, o których w tym zakresie mowa, będą m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030 z późn. zm.) – dalej r.d.p. Przepisy r.d.p. (§ 12 i nast.) określają szczegółowo warunki, które spełniać powinny drogi pożarowe, z uwzględnieniem różnych kryteriów różnicujących (ze względu na strefę pożarową, zagrożenie ludzi, powierzchnię budynku, wysokość obiektu etc.). Art. 5 ust 1 Prawa budowlanego ( Dz.U.2013r, poz.1409) stanowi, iż obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: (...) poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W ocenie Sądu realizacja uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym wypadku, właścicieli działki nr ew. [...], musi polegać na prawidłowej i zgodnej z wolą stron zawartą w akcie notarialnym realizacja służebności gruntowej. Tymczasem pozwolenie na budowę planowanej inwestycji ten zapis służebności czyni całkowicie fikcyjnym i to niezależnie od tego czy inwestor zamierza prowadzić działalność gospodarczą w postaci parkingu czy też jak to deklaruje w skardze zamierza sprzedać poszczególne miejsca parkingowe. Należy zauważyć, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowi, że: § 14 ust 1-Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. 2. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. 3. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. 4. Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku". Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, iż możliwość z korzystania z działki nr [...], należącej do inwestora , nie zapewnia wymaganych parametrów, stąd konieczność ustanowienia służebności na działce nr ew. [...], która jednak nie pozwala na nieograniczony sposób korzystania z wyznaczonego pasa gruntu. Właśnie określone w akcie notarialnym ograniczenie czyni niemożliwym realizację planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Omawiany dostęp do drogi publicznej musi zostać przez inwestora wykazany. Niewystarczające w tym zakresie są same twierdzenia inwestora o istnieniu takiego dostępu. Obowiązek taki przewiduje art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Zatem jak wynika z przywołanych regulacji dostęp działki przeznaczonej pod inwestycje do drogi publicznej w zamiarze ustawodawcy jest niezbędną przesłanką udzielenia pozwolenia na budowę, bez której wystąpienia nie może ono zostać wydane. Jest to o tyle zrozumiałe, iż trudno wyobrazić sobie właściwy sposób użytkowania obiektu budowlanego, zwłaszcza parkingu - bez istnienia szlaków komunikacyjnych umożliwiających swobodny dostęp do nieruchomości licznym pojazdom mechanicznym. Konkludując – skoro przedmiotowa działka przeznaczona pod inwestycje nie posiada dostępu do drogi publicznej odpowiadającego treści § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. , a istniejący dostęp do tej drogi nie odpowiada wymogom prawa, zasadnie organy orzekające uznały, iż niemożliwym jest udzielenie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, skargę, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , należało oddalić.