VII SA/Wa 2691/14

Dnia 12 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...]. Pismem z dnia 16 października 2014 r. A.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nakazujące [...] A.P. obowiązek wykonania i przedstawienia ekspertyzy technicznej określającej stan techniczny budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] w terminie miesiąca od doręczenia postanowienia. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania, wydanych w niniejszej sprawie, postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. zobowiązującego do wpłacenia kwoty 8000 złotych zaliczki na poczet wykonania zastępczego ekspertyzy technicznej. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień skarżący wskazał, że wniosek jest zasadny bowiem postanowienie nakładające obowiązek sporządzenia i przedstawienia ekspertyzy kwalifikuje się z jednej strony do zaskarżenia w drodze zażalenia, a nawet, wobec faktu jego wydania bez podstawy prawnej, stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 k.p.a., i tym samym w pełni uzasadnia wstrzymanie jego wykonania oraz wstrzymanie wykonania innych postanowień, które zmierzają do wykonania tego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek skarżącego Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści powyższego przepisu wynika, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 166). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2014 r., nr [...], które nota bene nie zostało ujęte we wniosku o wstrzymanie wykonania, i którym organ stwierdził niedopuszczalność złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. jest bezzasadny. Strona nie wykazała aby wykonanie tych postanowień skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. którym nałożono na skarżącego obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego budynku w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia postanowienia oraz postanowienia Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., którym zobowiązano skarżącego do wpłacenia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, kwoty 8000 złotych zaliczki na poczet wykonania zastępczego ww. ekspertyzy technicznej. Postanowienie zobowiązujące do przedstawienia ekspertyzy technicznej ma na celu zebranie materiału dowodowego, mającego umożliwić w dalszym toku postępowania, podjęcie merytorycznej decyzji dotyczącej przeprowadzonych przez skarżącego robót budowlanych. Wskazać należy, że takie postanowienie ma jedynie charakter dowodowy, nie rozstrzyga jeszcze sprawy merytorycznie i jako takie, nie nadaje się do wykonania w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wpłacenie zaś zaliczki na poczet wykonania zastępczego ekspertyzy wynikającej z drugiego postanowienia, którego wstrzymania domaga się skarżący - nie oznacza jeszcze wyrządzenia niepowetowanej szkody. Zaznaczyć należy, że w uzasadnieniu wniosku nie wykazano żadnej argumentacji świadczącej o możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na zapłatę kwoty wymaganej postanowieniem. Wskazać należy, że bez znaczenia dla dowodowego charakteru przedmiotowego postanowienia jest okoliczność, że postanowienie którego wstrzymania domaga się skarżący zostało wydane bez podstawy prawnej. Kwestie merytoryczne będą badane przez Sąd po przeprowadzeniu rozprawy, na obecnym zaś etapie Sąd bada jedynie zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania, a więc uzasadnioną możliwość wystąpienia skutków określonych przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym nie bez znaczenia jest też fakt, że termin wykonania obowiązków nałożonych obydwoma postanowieniami już upłynął. Nie wydaje się zatem celowym wstrzymywanie wykonywania obowiązków po terminie ich wykonania. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.