VII SA/Wa 2692/14

Dnia 21 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.) Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Głównego Inspektora Sanitarnego o dokonanie wykładni wyroku w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia rozstrzygnąć wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2692/14 poprzez wyjaśnienie w sposób wskazany w uzasadnieniu niniejszego postanowienia W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie VII SA/Wa 2692/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej wobec stwierdzenia w oznakowaniu i prezentacji suplementu diety "[...]" naruszenia przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w punkcie II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, w punkcie III. zasądził od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] 120 złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania. W piśmie z dnia 30 marca 2015 r. Główny Inspektor Sanitarny złożył wniosek o dokonanie wykładni wyroku poprzez wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy treścią sentencji wyroku a treścią uzasadnienia, w którym Sąd pisze, że: "skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji", dalej: "przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien dokonać ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia zasad wymiaru kary określonych w art. 103 ust. 2 i art. 104 u.b.ż.ż. i w oparciu o pełne ustalenia ustali wysokość kary". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle zaistniałych okoliczności wniosek jest zasadny dlatego należało rozstrzygnąć wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku. Zgodnie z art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2012 r. I OSK 2000/11 LEX nr 1269638, z dnia 13 marca 2012 r. II GSK 1121/11, LEX nr 1145479, z dnia 9 grudnia 2011 r. I OZ 1018/11 LEX nr 1149513). W wyroku z dnia 26 lutego 2015 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a zatem sprawa po uprawomocnieniu się ww. wyroku winna trafić do organu pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W treści uzasadnienia wyroku znalazły się jednak sformułowania, z których wynika, że skarga jest zasadna co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz że jedynie organ odwoławczy winien dokonać ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia zasad wymiaru kary, czyli ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Treść sentencji wyroku jest jasna i nie budzi wątpliwości. Sąd uchylił decyzję organu II instancji oraz decyzję organu I instancji. Zawarte wytyczne w zakresie dalszego postępowania odnoszą się oczywiście do organu pierwszej instancji. Odpowiadając zatem na wątpliwości organu sanitarnego drugiej instancji Sąd wyjaśnia, że budzące wątpliwość fragmenty treści uzasadnienia należałoby traktować jako omyłkę. Takiej omyłki nie można jednak sprostować postanowieniem bowiem sprostowanie takie wykraczałoby poza zakres treści przepisu art. 156 p.p.s.a. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.