VII SA/Wa 270/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008r. sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania według właściwości skargę oddala VII SA/Wa 270/07 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 65 § 1 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm) zwanej dalej kpa przekazał według właściwości do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. przekazane do tutejszego Inspektoratu (drogą elektroniczną w dniu 13.10.2006 r. oraz w dniu 23.10.2006r przy piśmie z Wydziału Skarg i Wniosków Biura Prezydenta Urzędu W. z dnia 19.10.2006 r.) pismo Pana W.T. zam. w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, iż pismo wnioskodawcy należy potraktować ze względu na treść oraz widniejący tytuł "odwołanie" jako odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2006 r. Nr [...]. Decyzją powyższą organ stopnia powiatowego odmówił wydania nakazu usunięcia nieprawidłowości związanych z funkcjonowaniem przewodów wentylacyjnych w budynku przy ul. [...] w W. a także analizy chemicznej gazów nawiewanych do mieszkania nr [...], które zamieszkuje W.T. Organ na podstawie przeprowadzonych w lokalu oględzin nie stwierdził nieprawidłowości w wentylacji grawitacyjnej, które uzasadniałyby wydanie nakazu ich usunięcia. Wydając postanowienie organ I instancji powołał się na obowiązek wynikający z art. 19 kpa , przestrzegania i kontroli z urzędu swej właściwości rzeczowej i miejscowej przez organy administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie organ stwierdziwszy swą niewłaściwość, w ramach realizacji wyżej wspomnianego obowiązku, wydał postanowienie o przekazaniu odwołania do organu właściwego czyli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. (jako do tego organu, za którego pośrednictwem wnosi się odwołanie, zgodnie z treścią art. 129 kpa) z pouczeniem dla wnoszącego podanie o trybie i terminie wniesienia zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z art. 144 kpa. Po rozpatrzeniu zażalenia W.T. na w/w postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. znak: [...], wydanym w trybie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa w związku z art. 144 kpa uchylił w całości zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego był właściwy do rozpatrzenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W., co wynika z faktu nadrzędności organu stopnia wojewódzkiego w stosunku do organu stopnia powiatowego ( art. 17 pkt 3 kpa.) Okoliczność iż odwołanie zostało złożone bezpośrednio do wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego, a nie za pośrednictwem organu I instancji nie powodowała, iż organ wojewódzki stał się niewłaściwy do rozpoznania środka odwoławczego albowiem przekazanie do organu właściwego w tym wypadku jest czynnością materialno-techniczną i nie wymaga wydawania przez organ odrębnego postanowienia o uznaniu się niewłaściwym do jego rozpoznania. Organ odwoławczy powinien przesłać odwołanie organowi, który wydał zaskarżoną decyzję wraz z pismem przewodnim informującym o błędnym wniesieniu odwołania, wskazując na konieczność podjęcia czynności, które doprowadzą do nadania właściwego biegu środkowi odwoławczemu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł W.T. Skarżący sformułował ogólny zarzut pod adresem organów nadzoru budowlanego (od PINB do WINB i GINB) "urzędniczego bełkotu" i przerzucania na siebie wzajemnie odpowiedzialności za funkcjonujący w jego mieszkaniu od 1995 r., jak to nazwał, "obóz koncentracyjny", który powodują nawiewy trujących gazów przez kratki wentylacyjne. Powtórzył też, co zawarł wcześniej w zażaleniu, iż w tej sprawie domaga się "śledztwa kryminalnego" i "odszkodowania finansowego". W zasadzie niczego konkretnego nie zarzucił zaskarżonemu postanowieniu, odniósł się tylko do umorzenia przez organ II instancji postępowania pierwszej instancji, czym w jego ocenie, organ "popiera ludobójstwo". W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w postępowaniu. Tego rodzaju wady i uchybienia w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Organ administracji publicznej, aby móc wydać rozstrzygnięcie w danej sprawie, musi być właściwy do rozpoznawania i załatwiania spraw indywidualnych danego rodzaju w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Taka zasada wynika z art. 19 K.p.a. który stanowi, iż organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Natomiast rozwinięciem przewidzianego w tym przepisie obowiązku jest art. 65 § 1 K.p.a., który przewiduje, iż w sytuacji, gdy organ administracji, do którego wniesiono odwołanie jest niewłaściwy w sprawie, winien niezwłocznie przekazać go organowi właściwemu. Przepis ten jednocześnie chroni stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie m.in. formułowania żądań i kierowania ich do niewłaściwych organów. Naruszenie przez organ przepisów dotyczących przestrzegania właściwości skutkuje sankcją w postaci stwierdzenia nieważności podjętych decyzji. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo rozstrzygnął o uchyleniu postanowienia organu I instancji i umorzeniu postępowania w sprawie bowiem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego był zobligowany do przekazania odwołania W.T. do właściwego organu za którego pośrednictwem wnosi się odwołanie (zgodnie z art. 129 § 1 kpa), czyli do organu który wydał w sprawie decyzję. Nie było natomiast konieczności wydawania odrębnego postanowienia w sytuacji gdy nie została spełniona przesłanka niewłaściwości organu (w rozumieniu art. 65 § 1 kpa.) Jak to trafnie wskazał organ odwoławczy, przekazanie odwołania przy piśmie przewodnim jest jedynie czynnością materialno-techniczą i ma na celu spowodowanie podjęcia przez organ, który wydał decyzję w I instancji czynności związanych z nadaniem środkowi odwoławczemu właściwego biegu. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.