VII SA/Wa 2703/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2703/16 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia zamierzenia budowlanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r., w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2703/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2017 r., oddalił skargę [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2017 r. znak [...]. Odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono [...] w dniu 18 grudnia 2017 r. W dniu 26 stycznia 2018 r. (data nadania k. 78) skarżący reprezentowany przez adwokata [...] złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Przedmiotowy wniosek uzasadniono wskazując, iż dnia 16 stycznia 2018 r., z zachowaniem ustawowego terminu, pełnomocnik skarżącego nadał w placówce pocztowej przesyłkę pocztową zawierającą skargę kasacyjną zaadresowaną "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, VII Wydział, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa". Wskazano, że przesyłka zawiera właściwe dane adresata, jak też została dołączona do niej książka nadawcza wskazująca nadawcę, co w ocenie wnioskującego świadczy o skutecznym jej nadaniu w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 23 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego podczas odbioru książek nadawczych uzyskał informację w placówce pocztowej, o faktycznym braku wysłania przedmiotowej przesyłki. Zgodnie z informacją podaną w treści wniosku, przyczyną zwrotu przez pocztę przesyłki miał być fakt jej niewłaściwego oznaczenia. Ponadto wnioskujący zakwestionował w treści wniosku przyczynę zwrotu przez pocztę przedmiotowej korespondencji, gdyż w jego ocenie przesyłka w dniu jej nadania zawierała właściwe oznaczenie. Do niniejszego wniosku załączono kopię skargi do Dyrekcji Generalnej Poczty Polskiej na brak wysłania przesyłki wraz załącznikami (książka nadawcza z dnia 16 stycznia 2018 r. wraz z fotografią przesyłki) oraz skargę kasacyjną wraz załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, zaś zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku upłynął w dniu 17 stycznia 2018 r. Zgodnie z treścią wniosku, datą ustania przyczyny skutkującej uchybieniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień 23 stycznia 2018 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nadano w dniu 26 stycznia 2018 r., a więc w terminie określonym w treści art. 87 § 1 P.p.s.a. Oceniając argumentację wniosku jak i treść dołączonej do niego dokumentacji, Sąd stwierdził, że nie uprawdopodobniają one braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej od przedmiotowego wyroku. W ocenie Sądu, opisane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wydarzenia budzą szereg uzasadnionych wątpliwości. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z treścią podanych przez profesjonalnego pełnomocnika informacji – nadanie przedmiotowej przesyłki miało nastąpić w dniu 16 stycznia 2018 r. (wtorek), zaś w dniu 23 stycznia 2018 r. (wtorek) pełnomocnik miał uzyskać informację o braku nadania przedmiotowej przesyłki z uwagi na fakt jej nieprawidłowego oznaczenia. W ocenie Sądu, wobec wagi dokonywanych czynności procesowych, profesjonalny pełnomocnik winien z należytą starannością, w sposób bieżący kontrolować prawidłowość nadania przesyłek procesowych. Przede wszystkim na podstawie przedłożonych we wniosku dokumentów, nie sposób ustalić, czy rzeczywiście w dniu 16 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego złożył przedmiotową przesyłkę, i czy rzeczywiście została ona zwrócona z uwagi na fakt jej nieprawidłowego oznaczenia, czy też z innych powodów. Podkreślenia przy tym wymaga, że dołączona do wniosku poświadczona za zgodność z oryginałem książka nadawcza opatrzona pieczęcią z dnia 16 stycznia 2018 r., w części wypełniona jest odręcznie, a w części w postaci maszynopisu. Sąd na podstawie złożonego w takiej postaci dokumentu, nie jest w stanie ustalić, z jakiej przyczyny nastąpił zwrot przesyłki. Wnioskujący w tym zakresie powołuje dowody które zostały przez niego wygenerowane, przy czym ich wartość dowodowa budzi wątpliwości. Nadto, skarżący nie uwiarygodnił okoliczności, że dołączona do wniosku skarga na brak wysłania przesyłki została nadana do Dyrekcji Generalnej Poczty Polskiej. Ponadto do wniosku nie załączono umowy z dnia 23 lutego 2014 r. o nr [...] – o korzystanie z usług pocztowych opłaconych w formie opłaty z dołu, na którą powołuje się wnioskodawca w treści skargi do Dyrekcji Poczty. Nie ma również twierdzenia we wniosku, że przesyłka została opłacona. Pełnomocnik jest osobą, która dokonuje czynności procesowych za reprezentowaną stronę postępowania. Pełnomocnictwo z mocy prawa obejmuje umocowanie do dokonywania wszystkich, łączących się ze sprawą, czynności procesowych. Czynności te wywołują skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy, niezależnie od tego czy wykonane zostały dobrze, czy źle. Nie można przyjąć, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1999 r., sygn. akt II UKN 678/99 OSNAPiUS 2001/11 poz. 402). Podmiot reprezentowany nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, które nie zostało spowodowane przez niego (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 640/13, LEX nr 1 521 134). W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.