VII SA/Wa 2710/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. E. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu produktów oraz nakazu zaprzestania prowadzenia działalności na okres nie dłuższy niż 3 miesiące postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji P. E. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu produktów oraz nakazu zaprzestania prowadzenia działalności na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że w niniejszej sprawie nakazano P. W. wstrzymanie wprowadzania do obrotu produktów, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że są one środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi. Ponadto wskazano, że skarżący nie jest osobą zamożną i ewentualne wszczęcie egzekucji ww. obowiązku sparaliżowałoby dalsze jego funkcjonowanie. Ponadto skarżący podniósł, że postepowanie znajduje się dopiero w początkowej fazie, a termin zakończenia postępowania sądowo – administracyjnego jest więc trudny do przewidzenia wobec czego wszczęcie egzekucji przed zakończeniem postępowania jest bardzo prawdopodobne. Skarżący podkreślił, iż w jego ocenie decyzje wydane przez organy obu instancji są oczywiście wadliwe, co potwierdza nawet pobieżna lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dalej skarżący podniósł, że uwagi w zakresie wadliwości decyzji zostały rozszerzone w skardze, a wszystko to zmierza jedynie do wykazania, że w jego ocenie istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji co samo w sobie może stanowić może przesłankę wstrzymania jej wykonania. Dodatkowo według skarżącego brak wstrzymania wykonania decyzji powodowałby jego dalsze pokrzywdzenie, poprzez ewentualne nieuprawnione zajęcie i egzekucję jego środków pieniężnych. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...], znak: [...] w chwili obecnej obowiązuje nakaz wstrzymania wprowadzania do obrotu produktów, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że są one środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi pod nazwą handlową [...] oraz w opakowaniach bez nazw, na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie czy ww. produkty są środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi – do dnia 31 sierpnia 2018 r. Natomiast w kwestii zaprzestania prowadzenia działalności w lokalu handlowym przy ul. [...] organ orzekł, że ów nakaz może obowiązywać na okres nie dłuższy niż 3 miesiące – tj. do dnia 4 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy podkreślić, że do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (http://cbois.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W ocenie Sądu wniosek złożony przez P. E. W. nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący nie przedstawił argumentacji ani konkretnych danych pozwalających na przyjęcie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie jest w stanie ocenić czy skarżący jest osobą zamożną, czy odmowa wstrzymania spowoduje sparaliżowanie jego dalszego funkcjonowania. Zauważyć również należy, że Sądowi nie jest znana z urzędu sytuacja finansowa skarżącego, a nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. W oparciu o tak sformułowany wniosek Sąd nie może dokonać oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji będzie na tyle dotkliwe, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił na potwierdzenie powyższego żadnych stosownych dokumentów, sformułował jedynie ogólnikowe sądy co do spodziewanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Wszelkie twierdzenia strony powinny być co najmniej uprawdopodobnione. Należy również podkreślić, że przedmiotowa sprawa dotyczy nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu produktów, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że są one środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi, co wskazuje na szczególny charakter sprawy. W ocenie Sądu, do czasu wyjaśnienia sprawy, użycie instrumentów o charakterze administracyjnym służących zabezpieczeniu zdrowia i życia ludzkiego na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia jest jak najbardziej właściwe. W tym miejscu należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Zgodnie zaś z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Znaczy to, że rozstrzygnięcie w kwestii ochrony tymczasowej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie wiąże Sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.