VII SA/Wa 2712/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi P. S. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] października 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...], - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że Prezydent [...] decyzją z [...] stycznia 2016 r. nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - [...] Sp. z o.o., sp. k. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Pismem z 20 września 2016 r. [...] wnieśli o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Wojewoda [...] pismem z 23 listopada 2016 r., znak: [...], zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i powiadomił o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Pismem z 23 grudnia 2016 r. inwestor ustosunkował się do zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Odwołanie od decyzji z [...] stycznia 2017 r. wnieśli w terminie [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie, czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanym orzeczeniem. Jedną z wad uzasadniających stwierdzenie nieważności określonego rozstrzygnięcia jest - zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 513/05, LEX nr 199041). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto, za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, powyższe przesłanki nie zostały spełnione w niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W analizowanej sprawie inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ewid. [...]. Tym samym nie naruszono rażąco art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nieruchomość inwestycyjna objęta jest zakresem uchwały Rady [...] z [...] listopada 2014 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Rondo [...] - część I (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] grudnia 2014 r. poz. [...]). Działka o nr ew. [...] leży na obszarze oznaczonym symbolem E11.1 MW/U. Obszar ten w myśl § 23 ust. 19 pkt 1 ww. uchwały przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną lub usługi. Sporna inwestycja polega na budowie budynku wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym. Zatem – zdaniem organu II instancji - nie narusza rażąco wymogów dotyczących przeznaczenia terenu. Na podstawie z § 23 ust. 19 pkt 2 lit. b miejscowego planu, maksymalna intensywność zabudowy na działce budowlanej wynosi 3,0. Z opisu założeń programowo - przestrzennych projektu budowlanego (k. 8 projektu budowlanego) wynika, że wskaźnik intensywności zabudowy omawianej inwestycji wynosi 2,94. W zakresie kształtowania geometrii dachu § 11 ust. 3 pkt 1 ww. uchwały przewiduje, że dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zamieszkania zbiorowego i zabudowy usługowej dopuszcza się stosowanie dachów płaskich i stropodachów oraz dachów o kącie nachylenia nie większym niż 10°. Analiza projektu budowlanego (k. 8, 145-148) wskazuje, że projektowany budynek został przykryty dachem płaskim. Z projektu budowlanego wynika, że zostały przewidziane 33 miejsca parkingowe na 30 lokali mieszkalnych i 127,77 m2 powierzchni użytkowej usług (str. 8, 12-13 projektu budowlanego). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 6 miejscowego planu, dla budynków mieszkaniowych wielorodzinnych i pomieszczeń mieszkalnych przewiduje się nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na 1 lokal, natomiast § 14 ust. 2 pkt 1 stanowi, że dla budynków i lokali usługowych z zakresu: biur, administracji, obsługi finansowej - nie mniej niż 10 i nie więcej niż 18 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej podstawowej budynków lub lokali, a § 14 ust. 2 pkt 2 stanowi, że dla budynków i pomieszczeń usługowych z zakresu handlu - przewiduje się nie mniej niż 15 i nie więcej niż 25 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych na 1000 m2 powierzchni sprzedażowej budynków lub lokali. Przepis § 14 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu, przewiduje dla budynków i pomieszczeń usługowych z zakresu sportu, rekreacji, oświaty, zdrowia, kultury - nie mniej niż 5 i nie więcej niż 15 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej podstawowej budynków lub pomieszczeń. Natomiast § 14 ust. 2 pkt 4 planu przewiduje, że dla budynków i lokali usługowych z zakresu: rzemiosła, gastronomii, poczty i łączności albo innych niewymienionych w lit. a, b i c - nie mniej niż 10 m2 i nie więcej niż 18 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej podstawowej budynków lub lokali. Wobec powyższego kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z porównania projektu zagospodarowania terenu (rys. nr PB-A-1A) i rzutów poziomych obrazujących kondygnacje od 1 do 5 (rys. nr PB-A-04 i rys. nr PB-A-05) wynika, że od strony ul. [...], na części długości elewacji sporna inwestycja od "1 piętra" narusza nieprzekraczalną linię zabudowy o ok. 0,6 m. Powyższe naruszenie, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie ma jednak charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem nie wywołuje szczególnie negatywnych skutków społeczno-gospodarczych; jest ono stosunkowo nieznaczne, przez co nie narusza miejscowych stosunków przestrzennych w stopniu niemożliwym do zaakceptowania. Z porównania zawartych w projekcie budowlanym planu zagospodarowania terenu, rzutu parteru i pięter wynika, że poza obowiązującą linię zabudowy, od strony ul. [...] wykraczają loggie na odległość 169,5 cm. Jednak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przepis § 2 ust. 1 pkt 21 ww. planu miejscowego, stanowi, że przez obowiązujące linie zabudowy należy rozumieć wyznaczone na rysunku planu linie usytuowania zewnętrznej, najbliższej w stosunku do linii rozgraniczającej terenu ściany budynku, jednak bez uwzględniania: loggi (...) wystających poza obrys budynku nie więcej 1,5 m (...)." Zatem projektowane loggie przekraczają tak wyznaczoną linię o 19,5 cm. Tym samym organ II instancji uznał, że naruszenie powyższego wymogu nie jest znaczne i z uwagi na brak szczególnie negatywnych skutków w tym zakresie, nie może być uznane za rażące. Zdaniem organu II instancji, inwestycja nie narusza rażąco ustaleń opisanych w § 19 ust. 19 pkt 2 lit. a) planu miejscowego w zakresie ilości kondygnacji i wysokości budynku. Przewidziana w projekcie budowlanym wysokość budynku wynosząca 20 m, liczona od poziomu chodnika ulicy [...] do wierzchu attyki, jak również ilość jego kondygnacji wynosząca 6 kondygnacji nadziemnych, również nie narusza rażąco ustaleń tego planu. Zgodnie z § 23 ust. 19 pkt 1 lit. c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, maksymalna powierzchnia zabudowy na działce budowlanej winna stanowić 50% powierzchni działki. Z projektu budowlanego wynika (str. 12, pkt V. Zestawienie powierzchni i bilanse), że powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosi 49,3% powierzchni działki. W myśl § 23 ust. 19 pkt 2 lit. d) planu miejscowego, minimalna powierzchnia biologicznie czynna powinna stanowić 25% powierzchni działki. Z projektu budowlanego (str. 13, pkt V. Zestawienie powierzchni i bilanse, Bilans powierzchni biologicznie czynnej), wynika że powierzchnia biologicznie czynna wynosi 26,2% powierzchni działki. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów dotyczących nieprawidłowych obliczeń co do powierzchni zabudowy i biologicznie czynnej organ II instancji wskazał, że takich obliczeń dokonuje projektant, który stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego składa oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Właściwy organ dokonuje jedynie kontroli projektu budowlanego w zakresie określonym art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, natomiast weryfikacja dokonanych przez projektanta obliczeń sprowadzałaby się w istocie do badania zgodności projektu z zasadami wiedzy technicznej, do czego organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest uprawniony. Mając na uwadze powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że projektowana inwestycja nie narusza rażąco przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Rondo [...] - część I, a tym samym nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu II instancji, projektowana inwestycja nie uchybia rażąco przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie narusza rażąco § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, dotyczącego sytuowania budynków od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi. Ponadto, projekt budowlany (k. 107) zawiera analizę przesłaniania i nasłonecznienia sporządzoną i sprawdzoną przez projektantów posiadających uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej bez ograniczeń. W analizie tej wskazano, że w świetle wymogów § 13 ust. 2, § 57 ust. 2, § 60 ust. 1, § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "w projekcie budowlanym budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] (...) zostały spełnione warunki oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku projektowanym oraz w sąsiednich budynkach zlokalizowanych w rejonie planowanej inwestycji." Tym samym sporna inwestycja nie narusza rażąco § 13 i 60 ww. rozporządzenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał, że działka inwestycyjna znajduje się na terenie oznaczonym jako E11.1 MW/U, który stosownie do § 5 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej. Odnosząc się do zarzutów odwołania dot. niezgodności projektu inwestycji z warunkami ochrony przeciwpożarowej, organ II instancji podał, że rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził, bez uwag, zgodność projektu zagospodarowania terenu z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez [...] kwestii naruszenia wymogu zawartego w § 22 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, co do grawitacyjnej wentylacji śmietnika, organ odwoławczy wyjaśnił, że określenie sposobu wentylacji śmietnika nie jest objęte zakresem projektu zagospodarowania terenu. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pod kątem zgodności z warunkami technicznymi ocenie przez organy poddawany jest tylko projekt zagospodarowania terenu. W zakresie zgodności z warunkami technicznymi rozwiązań zawartych w projekcie architektoniczno - budowlanym organ opiera się na oświadczeniu projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, składanym na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto, projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, projektowana inwestycja narusza wymagania art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z 21 marca o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji) w zakresie odległości budynku od ulicy [...], stanowiącej drogę gminną. Mianowicie zgodnie z przepisem ust. 1 obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, w terenie zabudowy, powinny być usytuowane w odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej. W myśl ust. 2 w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której ogólnodostępnej (w tym gminnej), w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Z projektu zagospodarowania terenu (k. 113A) oraz rzutu garażu (k. 141), wynika że budynek (kondygnacja podziemna - garaż) zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż 6 m od krawędzi drogi publicznej - ul. [...]. Zdaniem organu II instancji, powyższe naruszenie nie jest rażące, bowiem zarządcą drogi jest Prezydent [...], a więc ten sam organ, który był właściwy do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę kontrolowanej inwestycji. Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. nr [...], znak: [...], inwestor był przez ten organ wzywany do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W postanowieniu tym organ, będący zarazem zarządcą drogi gminnej (ul. [...]), nie wzywał inwestora do przedłożenia zgody, o której mowa w ww. art. 45 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Tym samym, mimo braku wprost wyrażonej zgody zarządcy drogi, nie można uznać że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana bez zgody zarządcy drogi będącego zarazem organem administracji architektoniczno - budowlanej, narusza rażąco prawo. Zatem w niniejszej sprawie, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w powyższym zakresie. Organ uznał, że przy ocenie powyższego uchybienia nie bez znaczenia jest również okoliczność, że odległość, o której mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, została przekroczona wyłącznie na poziomie garażu podziemnego. To również w ocenie organu II instancji, przemawia za uznaniem, że uchybienie w powyższym zakresie nie wywołuje szczególnie negatywnych skutków społeczno-gospodarczych. Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...], znak: [...], została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) bądź bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem innych przepisów prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), było niewykonalne w dniu jego wydania i niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.), zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., znak: [...], wnieśli [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i błędne ustalenie stanu faktycznego; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a w szczególności: art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego; § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; § 271 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych; uchwały Rady miasta [...] z [...] listopada 2014 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Rondo [...] - część I. Stanowisko skarżących znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...], znak: [...], zasadnie została oceniona jako ta, która nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych przewidzianych w zamkniętym katalogu art. 156 § 1 k.p.a. Organ drugiej instancji zasadnie kontrolę przeprowadził w odniesieniu do wszystkich przesłanek nieważnościowych, nie ograniczając się do zbadania li tylko przesłanek podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Należy zgodzić się z organem – kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., w tym wadą rażącego, zatem kwalifikowanego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują bowiem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Taki stan nie zaistniał w decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Jak wyjaśniono powyżej nie doszło do oczywistego naruszenia ww. przepisu prawa. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego nie wywołuje skutków, o których mowa powyżej. Nie mają racji skarżący zarzucając, że ww. decyzja jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, wobec wydania jej wbrew ustaleniom prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd w pełni podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - na tle zapisów ww. planu nie można sformułować zarzutu oczywistego jego naruszenia, przez naruszenie nieprzekraczalnej linii zabudowy o ok. 0,6 m, a także przekroczenie loggi poza obowiązującą linię zabudowy o 19,5 cm. Powyższe naruszenia nie mają jednak charakteru rażącego naruszenia prawa, nie wywołują bowiem szczególnie negatywnych skutków społeczno-gospodarczych; są one nieznaczne, przez co nie naruszają miejscowych stosunków przestrzennych w stopniu niemożliwym do zaakceptowania. Sąd zgadza się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego - projektowana inwestycja narusza wymagania art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z 21 marca o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460) w zakresie odległości budynku od ulicy [...], stanowiącej drogę gminną. Z projektu zagospodarowania terenu oraz rzutu garażu wynika, że budynek (kondygnacja podziemna - garaż) zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż 6 m od krawędzi drogi publicznej - ul. [...]. Powyższe naruszenie nie jest jednak rażącym naruszeniem prawa. Jak słusznie wskazał bowiem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarządcą drogi jest Prezydent [...], a więc ten sam organ, który był właściwy do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę kontrolowanej inwestycji. Mimo braku wprost wyrażonej zgody zarządcy drogi, nie można uznać, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana bez zgody zarządcy drogi, będącego zarazem organem administracji architektoniczno - budowlanej, narusza rażąco prawo. Wbrew zarzutom skargi, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie narusza § 271 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem zachowana została odległość między budynkami z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził, bez uwag, zgodność projektu zagospodarowania terenu z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kwestionowanej decyzji). Zgodnie z tym przepisem część opisowa, o której mowa w ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna określać: zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu, projekt budowalny przedmiotowej inwestycji zawiera wszystkie elementy o których mowa w ww. § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Nie jest uzasadniony również zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowalnego. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowalnego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ewid. 9. Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia sformułowanego przez skarżących zarzutu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie narusza rażąco przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Rondo [...] - część I, a tym samym nie narusza w sposób rażący art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organy dokonały sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sąd stwierdza załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia; został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wbrew zarzutom skargi, w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło też do naruszenia zasad opisanych w art. 7 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym poddana została wyczerpującej i prawidłowej kontroli z punktu widzenia wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. Tylko zaistnienie, którejkolwiek z nich mogłoby prowadzić do wyeliminowania decyzji przez stwierdzenie jej nieważności. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom opisanym w art. 107 § 3 k.p.a. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).