VII SA/Wa 2718/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2013r., Główny Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia oraz zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] i [...], reprezentowanych przez P. Z., na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]nr [...]z dnia [...]lipca 2013 r., odmawiającego wznowienia postępowania zakończonego decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...]czerwca 2012 r. znak: [...], zatwierdzającą Klub [...]przy ul. [...]w [...]do prowadzenia działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych z konsumpcją na miejscu - przywrócił termin do wniesienia zażalenia na zaskarżone postanowienie oraz utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji . Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Pismem z dnia [...]czerwca 2014 r. Wspólnoty Mieszkaniowe [...]i [...], reprezentowane przez P. Z., wystąpiły do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]o wznowienie postępowania, zakończonego opisaną powyżej, ostateczną decyzją z dnia [...]czerwca 2012 r., oraz o uchylenie tej decyzji. Wnioskodawcy, powołując przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ,wskazali, że jako właściciele i mieszkańcy lokali bezpośrednio sąsiadujących z klubem [...]posiadają interes prawny do uczestniczenia w tym postępowaniu na prawach strony, a mimo to nie uczestniczyli w postępowaniu, ponieważ nie zostali o nim powiadomione. Podnieśli, że nie było podstaw do umożliwienia lokalowi sprzedaży alkoholu, albowiem zgodnie z przeznaczeniem jest to kawiarnia, co wynika z decyzji Prezydenta [...]nr [...]. Nie ma podstaw do podawania w nim mocnych alkoholi, w kawiarni powinny być serwowane napoje niealkoholowe. Postanowieniem nr [...]z dnia [...]lipca 2013 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]odmówił wznowienia postępowania., na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 150 § 1 , 150 § 2 k.p.a. Wskazał, że przedmiotowa decyzja ostateczna została wydana na wniosek i na rzecz przedsiębiorców - wspólników prowadzących działalność gospodarczą w lokalu gastronomicznym usytuowanym w lokalu [...]przy ul. [...]w [...]. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, iż w klubie zapewniono odpowiednie warunki sanitarno-higieniczne umożliwiające serwowanie napojów alkoholowych, zatem w pełni zasadne było wydanie rzeczonej decyzji. W ocenie organu, nie istnieją żadne przesłanki do wznowienia postępowania z uwagi na brak wskazania interesu prawnego, który uzasadniałby przyznanie Wspólnotom praw strony w przedmiotowym postępowaniu. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), stroną w postępowaniu zatwierdzającym jest "podmiot działający na rynku spożywczym". Przepisy nie przewidują przyznania statusu strony podmiotom trzecim, np. takim, na które może oddziaływać planowana działalność gastronomiczna. Organ nie dopatrzył się naruszenia art. 28 k.p.a. z uwagi na fakt, że jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu, na który może żądać od organu administracji publicznej podjęcia postępowania. W niniejszej sprawie nie wykazano interesu prawnego, a jedynie faktyczny. Po rozpoznaniu zażalenia ww. Wspólnot, zapadło opisane na wstępie postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia był zasadny. Doszło do błędnego pouczona o możliwości odwołania. Nie podzielił natomiast zarzutów, co do prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego w postanowieniu organu pierwszej instancji, wskazując, że Wspólnoty nie posiadają przymiotu strony ze względu na brak interesu prawnego. Wskazał, że w zażaleniu powołano się na szereg uciążliwości, związanych z działalnością klubu [...]. Nie są to jednak okoliczności związane z bezpieczeństwem żywności serwowanej w lokalu. Zatwierdzenie zakładu, o którym mowa w art. 64 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nie ma charakteru ogólnego zezwolenia na rozpoczęcie określonego rodzaju działalności (tj. prowadzenie dyskoteki). Zatwierdzenie zakładu, poprzedzone urzędową kontrolą sanitarną, dotyczy wyłącznie oceny spełniania w danym zakładzie wymagań higieniczno-sanitarnych, związanych z bezpieczeństwem żywności, a więc wymagań, które mają na celu zapewnienie, że żywność produkowana lub wprowadzana do obrotu w danym zakładzie będzie bezpieczna i nie będzie powodować zagrożeń zdrowotnych dla konsumentów. W konsekwencji jedyną stroną w postępowaniu o zatwierdzenie zakładu jest podmiot działający na rynku spożywczym, prowadzący ten zakład, co wynika wyraźnie z art. 64 i nast. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Organ stwierdził, że ze względu na brak interesu prawnego Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]i [...]w [...]nie istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zaś spory pomiędzy Wspólnotami a przedsiębiorcą muszą być rozstrzygane na innej podstawie niż ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Skargę, do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, na ww. postanowienie złożyły obie ww. Wspólnoty. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych, postanowieniem z dnia [...]lutego 2014 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...]w [...]. W skardze zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 k.p.a., poprzez uznanie, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w niniejszej sprawie; 2) przepisów postępowania, tj. art. 7, 15, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a poprzez udawanie niezrozumienia i ciągłe nierozpoznanie istoty sprawy przez organy obydwu instancji, ograniczenie rozważań do polemiki z argumentacją odwołania przez organ drugiej instancji, nieustalenie stanu faktycznego sprawy, co miało wpływ na błędne ustalenie braku interesu prawnego po stronie skarżących. Podniesiono, że wskutek wydania decyzji z [...]czerwca 2012r., w obiegu prawnym pozostają dwie decyzje dotyczące tej samej sprawy. Pierwsza decyzja pochodzi z 2004 r. i nadal obowiązuje, albowiem jej skuteczność nie została ograniczona w czasie., a dokonano nią fałszerstwa poprzez zmienienie rodzaju działalności z kawiarni na klub muzyczny. Organ nie ustalił, co jest serwowane w lokalu, jak również nie ustalił, czy jest to kawiarnia, czy dyskoteka. Klub [...], działający pod adresem [...], a nie [...], powstał w wyniku samowoli budowlanej, a jedyną sprzedawaną w nim żywnością jest alkohol. Zmiana działalności z kawiarni na dyskotekę wpłynęła na znaczne pogorszenie jakości życia bezpośrednich sąsiadów, ich interes prawny wynika z z art. 140, 144 k.c. Przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego : w sprawie o sygnaturze akt IV Sa 2264/96 podnosząc, że osoba fizyczna dotknięta hałasem i wibracjami na interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w żądaniu podjęcia przez organ administracji państwowej decyzji zmierzającej do ochrony jej interesów, oraz wyrok w sprawie o sygnaturze akt IV Sa 6/97 w świetle, którego jeśli dana inwestycja może szkodliwie oddziaływać poza terenem, którym dysponuje inwestor, to podmioty, których uciążliwość może dotknąć, mają interes prawny uczestniczenia w postępowaniu. W skardze dochodzono uchylenia zaskarżonego i poprzedzającego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające postanowienie odpowiadają przepisom prawa. Wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji, która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch fazach. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna fazę pierwszą - prowadzenie przez organ postępowania wstępnego. W tej fazie organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, określonych w art. 145 § 1 i 145a k.p.a., czy złożyła go strona (art. 147 k.p.a.) i czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Organy pierwszej i drugiej instancji, badając te przesłanki, zasadnie wskazały, iż Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...]w sposób oczywisty nie ma przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia i zakończonym opisana wyżej decyzją ostateczną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...]czerwca 2012r. W świetle utrwalonego orzecznictwa sadowego pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 k.p.a.). W przypadku ww. ustawy takim przepisem materialnym jest art. 64 ust. 1, który stanowi, że podmioty działające na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością składają wniosek o wpis do rejestru zakładów albo o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów, w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia planowanej działalności, w formie pisemnej, według wzorów określonych odpowiednio na podstawie art. 67 ust. 3 pkt 2 i 3. Zatem z treści przepisu wynika wprost - stroną postępowania prowadzonego przed organami inspekcji sanitarnej jest wyłącznie podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Odnosząc się do argumentów skargi, dotyczących statusu strony, w tym w szczególności w świetle stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny prezentowanego w powołanych wyrokach (sygn. akt IV SA 2264/96., sygn. akt IV SA 6/97). Sąd stwierdza, że nie mogą wpłynąć na ocenę przymiotu strony Wspólnoty w przedmiotowym postępowaniu, objętym wnioskiem o jego wznowienie. Wyroki ww. zapadły w innych stanach faktycznych, dotyczyły decyzji, wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, gdzie krąg stron wyznaczany jest na podstawie innego przepisu prawa materialnego. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji także pozostałe zarzuty skargi nie pozostają w związku z oceną przymiotu strony Wspólnoty w postępowaniu zakończonym ww. decyzją ostateczna. Sąd podziela stanowisko organu – powoływane uciążliwości związane z funkcjonowaniem lokalu nie stanowią podstaw do uznania interesu prawnego Wspólnoty w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 64 opisanej wyżej ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Sąd stwierdza ponadto - organy obydwu instancji, wydały rozstrzygnięcie w prawem przepisanej formie, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. – odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).