VII SA/Wa 2719/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. B. i R. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę VII SA/Wa 2719/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] (zwany dalej: "organem II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. B. i R. B. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]. Pismem z 19 grudnia 2016 r. M. B. i R. B. wnieśli o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i budowę szamba szczelnego V=10 m³ na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] przy ul. [...] w W.. Następnie pismem z 21 grudnia 2016 r. uzupełnili powyższy wniosek. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. nr [...] organ nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości złożonego wniosku, zaś postanowieniem z [...] lutego 2017 r. nr [...] wezwał do przedłożenia decyzji zarządcy drogi na lokalizację zjazdu przy ul. [...]. Inwestorzy zwrócili do organu wypożyczone egzemplarze projektu budowlanego i odnieśli się do nałożonych obowiązków. Kolejno, postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. nr [...], na wniosek R. B., organ I instancji zawiesił prowadzone postępowanie administracyjne. Zostało ono następnie podjęte na mocy postanowienia z [...] lipca 2017 r. nr [...]. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Prezydent [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i budowę szamba. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756). W przypadku, gdy organ stwierdzi naruszenie powyższego uregulowania nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, wskazując odpowiedni termin. Po bezskutecznym upływie terminu organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ I instancji postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej w terminie 60 dni poprzez przedłożenie projektu budowlanego wykonanego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 22 września 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1554) oraz ustawą – Prawo budowlane. Równocześnie szczegółowo wskazał zakres niezbędnych poprawek: 1. w zakresie części graficznej projektu zagospodarowania terenu konieczność skorygowania projektowanego wjazdu na działkę i opisania go jako będący przedmiotem odrębnego opracowania, 2. w zakresie części opisowej projektu zagospodarowania terenu konieczność skorygowania informacji o obszarze oddziaływania obiektu na działkę o numerze ewidencyjnym [...] z uwagi na oddziaływanie szamba, 3. w zakresie części opisowej projektu konieczność: - uzupełnienia projektowanej charakterystyki energetycznej o wyniki analizy porównawczej i wybór systemu zaopatrzenia w energię, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju, - określenia szczegółowo kolorystyki i materiału pokrycia dachu i elewacji, jak również parametry i kolorystykę ogrodzenia od strony ulicy (§ 16 ust. 4 pkt 2 wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Wiśniowej Góry – część I), - ujednolicenia rodzaju pokrycia dachu na str. 29 projektu i na przekroju budynku (projekt typowy), - skorygowania numeru działki objętej inwestycją (str. 26 projektu), - skorygowania informacji zawartej w projekcie w zakresie zgodności usytuowania budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, - uzupełnienia kategorii budynku na stronie tytułowej projektu, - przedłożenia spisu treści projektu wraz z numeracją stron, 4. w zakresie części formalno-prawnej konieczność przedłożenia: - dokumentu potwierdzającego wyłączenie z produkcji leśnej działki objętej inwestycją, - projektu budowlanego zgodnie z zapisami § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) lub zgodę organu administracji architektoniczno-budowlanej na odstępstwo od tych przepisów, - prawidłowo wypełnionego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w zakresie danych współwłaściciela działki. W ocenie organu I instancji inwestorzy nie wypełnili wszystkich powyższych obowiązków. Uchybienie polegało przede wszystkim na niezgodności z § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury (według stanu prawnego na dzień 31 grudnia 2018 r.) w kwestii odległości projektowanego budynku od granicy działki oznaczonej jako las oraz na niewyłączeniu działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. z produkcji leśnej, do czego inwestor był zobowiązany na gruncie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1161). W przedmiotowej sprawie, działka objęta inwestycją położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – część I (zatwierdzony uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r.), symbolem 8-MNL. Wskazany plan w § 6 ust. 1 pkt 1 ustala przeznaczenie terenów jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach budowlanych z zielenią leśną, oznaczone na rysunku planu symbolem MNL. Podstawową funkcją tych terenów jest funkcja mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej na działkach budowlanych z zielenią leśną. W § 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono przeznaczenie i zasady zagospodarowania dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach budowlanych z zielenią leśną 1-23 MNL, w tym również dla terenu objętego przedmiotową inwestycją. Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 2 lit. c nakazuje się dla działek budowlanych z zielenią leśną, które uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne zachowanie co najmniej 80% powierzchni działki budowlanej jako powierzchni biologicznie czynnej oraz zachowanie charakteru leśnego działek. Z kolei dla pozostałych działek budowlanych z zielenią leśną nakazuje się ograniczenie powierzchni wyłączanej z produkcji leśnej na cele zabudowy mieszkaniowej (wraz z dojazdem) do 20% powierzchni działki, ale nie więcej niż 400 m². Niniejsze regulacje w sposób jednoznaczny wskazują, że inwestorzy zobowiązani byli do wyłączenia gruntu z produkcji leśnej. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 obowiązującej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nieleśne wymaga decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Decyzja ta powinna zostać wydana przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust. 4 powyższej ustawy). W aktach przedmiotowej sprawy brakuje omawianej decyzji. Z kolei problematyka odległości w jakiej powinny być usytuowane budynki od ściany lasu jest przedmiotem regulacji § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Projektowany budynek jest budynkiem ZL4. Oznacza to, że odległość między nim a (w tym przypadku) granicą działki leśnej należy określić na podstawie § 271 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65 % klasę odporności ogniowej (E), nie powinna być mniejsza niż 8 metrów. Zgodnie z treścią ust. 2 omawianego przepisu jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przykrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas wskazaną wyżej odległość należy zwiększyć o 50 %. Granica działki leśnej, zgodnie z regulacją § 271 ust. 8, powinna być traktowana jako ściana budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. W związku z tym odległość projektowanego budynku od granicy działki leśnej powinna wynosić 12 metrów. Z projektu zagospodarowania terenu znajdującego się w projekcie budowlanym (str. 35) wynika wprost, że odległość projektowanego budynku od granicy lasu wynosi 4,20 metrów, a więc nie spełnia określonych wymagań. Wojewoda [...] podniósł również, że o tym czy dany grunt jest lasem decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy administracyjne poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową i z pominięciem zapisu w ewidencji. W niniejszej sprawie działka o numerze ewidencyjnym 2/10 oznaczona jest w ewidencji gruntów jako LsV, czyli las. W związku z tym organ miał podstawy do zastosowania regulacji § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Ponadto, materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Inwestorzy nie spełnili zadość obowiązkom nałożonym postanowieniem z [...] stycznia 2017 r., z tego względu organ był obowiązany, z mocy prawa, do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe okoliczności na względzie, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. B. i R. B. domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi: - niezasadne żądanie uzyskania kolejnych decyzji administracyjnych potwierdzających utratę leśnego przeznaczenia gruntu skoro wprowadzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odniosło taki skutek, - błędną wykładnię § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który wyraźnie wskazuje na alternatywę w rozumieniu pojęcia "las". Oprócz danych z ewidencji gruntu dopuszcza wykazanie przeznaczenia gruntu w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, jeżeli przeznaczenie gruntu zostało zmienione zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to nie ma podstaw do twierdzenia, że mamy do czynienia z lasem i w konsekwencji do ustalania jego granicy oraz odległości od budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2018r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i budowę szamba szczelnego V=10 m³ na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] przy ul. [...] w W.. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy. Z art. 4 Prawa budowlanego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepisami o którym mowa w art. 4 Prawa budowlanego są niewątpliwie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego inwestycją, który stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)- prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – część I (zatwierdzony uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r.),przedmiotowa działka objęta jest symbolem 8-MNL. W § 6 ust. 1 pkt 1 plan ustala przeznaczenie tych terenów jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach budowlanych z zielenią leśną, oznaczone na rysunku planu symbolem MNL. Podstawową funkcją tych terenów jest funkcja mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej na działkach budowlanych z zielenią leśną. W § 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono przeznaczenie i zasady zagospodarowania dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach budowlanych z zielenią leśną 1-23 MNL, w tym również dla terenu objętego przedmiotową inwestycją. Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 2 lit. c nakazuje się dla działek budowlanych z zielenią leśną, które uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne zachowanie co najmniej 80% powierzchni działki budowlanej jako powierzchni biologicznie czynnej oraz zachowanie charakteru leśnego działek. Z kolei dla pozostałych działek budowlanych z zielenią leśną nakazuje się ograniczenie powierzchni wyłączanej z produkcji leśnej na cele zabudowy mieszkaniowej (wraz z dojazdem) do 20% powierzchni działki, ale nie więcej niż 400 m². Całkowicie zasadne jest więc stanowisko organów , że już sam plan miejscowy -wbrew stanowisku skarżących- przewiduje wymóg uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (mieszkaniowe). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że o przeznaczeniu działki stanowi wpis do ewidencji gruntów , który działkę nr ew. [...] z obrębu [...], położoną przy ul. [...] w W. oznacza jako Lasy " LsV". Przesądza to , że działka inwestorów stanowi grunt leśny w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a jej przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego , nie zwalnia od obowiązku wyłączenia gruntu z produkcji leśnej w przypadku zamiaru realizacji zabudowy mieszkaniowej. Obowiązek taki wynika przede wszystkim z normy art. 11 ust 1 i 4 w zw. z art. 7 ust 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W odniesieniu do ww. oznaczenia przeznaczenia gruntu należy wyjaśnić, że sprawy krajowego systemu informacji o terenie, ewidencji gruntów i budynków; gleboznawczej klasyfikacji gruntów - zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 725) – reguluje ta właśnie ustawa. Informacja o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami wynika z systemu informacyjnego, zwanego ewidencją gruntów i budynków (katastrem nieruchomości) – art. 2 pkt. 8 ustawy. Zgodnie z art. 20 ust. 1 cyt. ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Wykazywane w ewidencji grunty rolne i leśne obejmuje się jednocześnie gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów, zaś ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach – art. 20 ust. 3 i 3a ustawy. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych (art. 21 ust. 1 ustawy). Szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją gruntów wynika z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 393). Zgodnie z § 68 ust. 2 rozporządzenia, grunty leśne dzielą się na: lasy, oznaczone symbolem – Ls oraz grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz. Jak z tego wynika, pojęcia "las" i "grunty zadrzewione i zakrzewione" nie są tożsame. Zgodnie z załącznikiem Nr 6 do ww. rozporządzenia "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych", lasy (Ls) to grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Mając powyższe na uwadze należy więc przyjąć, że z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nieruchomość położona na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe na działkach leśnych traci charakter nieruchomości leśnej dopiero wtedy, gdy jej właściciel (lub inwestor), ubiegający się o pozwolenie na budowę, przed jego otrzymaniem uzyska wyłączenie działki z produkcji leśnej (art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o gruntach rolnych i leśnych), co powinno znaleźć odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków przez zmianę dotychczasowego oznaczenia nieruchomości jako leśnej na oznaczenie jej jako budowlanej (art. 20 ust. 3 i 3 a oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1999 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne). Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Powinny być zatem także uwzględniane przez strony i organy administracyjne do oceny charakteru nieruchomości jeżeli ma on znaczenie dla czynności, o których mowa w powyższym przepisie. W tym miejscu wskazać należy, że nawet przy przyjęciu, że jedynie na części działki inwestycyjnej znajduje się las to i tak całe te działki uznawane będą za działki leśne. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 6 grudnia 2012r. (II OSK 1442/11) działka ewidencyjna jest jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo istnienia wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele lub nieleśne oznaczać będzie, że decyzja ta będzie naruszała art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż jednocześnie będzie niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Niewykonanie przez inwestorów postanowienia organu w zakresie obowiązku przedstawienia dokumentu potwierdzającego wyłączenie z produkcji leśnej działki objętej inwestycją, jest więc wystarczającą przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Należy także podzielić stanowisko organów architektoniczno-budowlanych o istnieniu konieczności dostosowania projektu budowlanego do wymagań § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę ( a wiec przed 1 stycznia 2018r.) Z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość projektowanego budynku od granicy lasu ( działka nr ew. [...]) wynosi 4,20 m, tymczasem , biorąc pod uwagę, że budynek ten spełnia kategorie budynku ZL 4, odległość ta winna wynosić minimum 8 m. Słusznie jednak organy podkreśliły, że zgodnie z treścią § 271 ust. 2 przywołanego rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przykrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas wskazaną wyżej odległość należy zwiększyć o 50 %. Granica działki leśnej, zgodnie z regulacją § 271 ust. 8, powinna być traktowana jako ściana budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. W związku z tym odległość projektowanego budynku od granicy działki leśnej powinna wynosić 12 metrów. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r. organ I instancji zobowiązał inwestorów do przedstawienia projektu budowlanego spełniającego wymogi § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) lub zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na odstępstwo od tych przepisów, jednak obowiązek ten nie został wykonany, co w konsekwencji skutkować musiało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego. Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż zarzuty skargi są w całości nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, r. poz. 1302), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.