VII SA/Wa 2721/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant ref. staż. Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uchyla zaskarżoną decyzję M. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r. (nr [...]). Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez skarżącą, od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] lipca 2017 r. (nr [...]) stwierdzającą wykonanie przez [...] sp. jawna w [...] obowiązku nałożonego decyzją tego organu z [...] grudnia 2016 r. (nr [...]). Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w piśmie z 10 lipca 2016 r. skarżąca M. P. - właścicielka lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przy ul. [...] w [...], zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] o wszczęcie postępowania w przedmiocie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robot budowlanych związanych z adaptacją przez [...] sp. jawna w [...] lokalu użytkowego (biuro maklerskie) na lokal usługowo-handlowy. Wnioskodawczyni podała, że agregat chłodzący umieszczony na zewnątrz budynku powoduje nadmierny hałas. Organ I instancji decyzją z [...] grudnia 2016 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), nałożył na [...] sp. jawna w [...], obowiązek wykonania podłogi pływającej na bazie suchego jastrychu oraz zainstalowanie ekranów akustycznych nad jednostkami agregatów chłodzących, umieszczonych na zewnątrz budynku. Po rozpoznaniu odwołania [...] sp. jawna w [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2017 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja została doręczona zarządcy budynku ([...] w [...]) oraz [...] sp. jawna w [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z [...] lipca 2017 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, stwierdził wykonanie przez Spółkę obowiązku nałożonego decyzją tego organu z [...] grudnia 2016 r. Skarżąca otrzymała tę decyzję "do wiadomości". M. P. wniosła odwołanie od tej decyzji, w którym stwierdziła, że wykonanie podłogi pływającej w pomieszczeniu nad agregatem nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, ponieważ w jej mieszkaniu "nadal są odczuwalne jakieś drgania, dudnienia". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2017 r., umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez skarżącą od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że sporne roboty budowalne związane z doprowadzeniem wykonanych robót budowlanych (adaptacji lokalu użytkowego na sklep) do stanu zgodnego z prawem, są wykonywane w obrębie nieruchomości wspólnej (ścianie zewnętrznej budynku). W związku z tym stroną tego postępowania jest spółdzielnia mieszkaniowa (reprezentowana przez zarząd), działająca w imieniu ogółu właścicieli, a skarżąca jako członek wspólnoty nie ma własnego interesu prawnego w tym postępowaniu. M. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie sformułowała konkretnych zarzutów naruszenia prawa (nie wskazała, jakie przepisy zostały naruszone przez organ odwoławczy). W skardze podniosła natomiast, że podłoga pływająca wykonana na zapleczu sklepu nie poprawiła akustyki w jej mieszkaniu i stwierdziła, że wykonanie podłogi nie oznacza, że obowiązek nałożony decyzją z [...] grudnia 2016 r. "został wypełniony". Pomieszczenie z agregatem jest zbudowane ze zwykłych płyt gipsowo-kartonowych, ma "zwyczajne drzwi z płyty" i znajduje się w dość bliskiej odległości od mieszkań. To powoduje, zdaniem strony, że hałasy są nadal odczuwalne. Skarżąca dodała, że nie rozumie, dlaczego spółdzielnia jako właściciel lokalu "wydała zgodę" na funkcjonowanie w budynku wielorodzinnym dużego sklepu spożywczego, skoro nie przygotowano koniecznych izolacji wokół pomieszczenia na agregat i pod urządzeniem i nie umieszczono tego agregatu w garażu. M. P. stwierdziła, że spółdzielnia nie reprezentuje je "w sposób właściwy" i stwierdziła, że "nie ma ona interesu prawnego" aby "skłonić sklep do zniwelowania hałasu", ponieważ otrzymuje "zwiększony czynsz i opłaty za wynajem". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona przez M. P. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego orzekająca o umorzeniu postępowania odwoławczego zainicjowanego przez skarżącą od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] lipca 2017 r., stwierdzającą wykonanie przez [...] sp. jawna w [...] obowiązku nałożonego decyzją tego organu z [...] grudnia 2016 r. narusza prawo i dlatego skarga jest uzasadniona. W tej decyzji organ odwoławczy przyjął, że skarżąca - właścicielka spółdzielczego lokalu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, nie ma legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji wydanej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Jej interesy, jako członka spółdzielni mieszkaniowej, reprezentuje zarząd, ponieważ nałożony na Spółkę obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, dotyczył części wspólnych budynku (ściany zewnętrznej). Sąd orzekający w tej sprawie nie podziela tego zapatrywania organu. Członek spółdzielni mieszkaniowej jest reprezentowany przez jej zarząd i co do zasady nie ma własnego interesu prawnego w sprawach dotyczących inwestycji na terenie Spółdzielni czy na terenach sąsiednich (por. np. wyrok NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach w 12 maja 1994 r., SA/KA 2500/93). Nie można jednak wykluczyć, że członek spółdzielni mieszkaniowej będzie miał indywidualny, własny interes w danej sprawie, gdy wykaże, że realizacja spornej inwestycji spowoduje konkretne naruszenie warunków korzystania z jego indywidualnego lokalu mieszkalnego, które są chronione przepisami prawa materialnego (por. np. wyrok SN z 20 lutego 2002 r., III RN 220/00 publik. OSNP 2002/16/372). Zdaniem Sądu, organ nieprawidłowo przyjął, że skarżąca nie ma interesu prawnego (art. 28 k.p.a.) w złożeniu odwołania od decyzji organu I instancji (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]) z [...] lipca 2017 r. o stwierdzeniu wykonania przez Spółkę obowiązku nałożonego decyzją tego organu z [...] grudnia 2016 r. - doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robot budowlanych związanych z adaptacją przez [...] sp. jawna w [...] lokalu użytkowego na lokal usługowo-handlowy. Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest kategorią materialnoprawną. O charakterze interesu (prawny czy faktyczny) przesądza zatem treść przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie prawniczym podkreśla się przede wszystkim, że dla ustalenia istnienia interesu prawnego konieczne jest wykazanie realnego i bezpośredniego związku pomiędzy sytuacją prawną wnioskodawcy a przedmiotem postępowania. Zdaniem Sądu taki bezpośredni związek między decyzją z [...] lipca 2017 r. a sytuacją prawną skarżącej, skarżąca wykazała. Jej interes prawny w tym postępowaniu wynika bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, który stanowi, że obiekty budowlane należy projektować z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Należy przypomnieć, że organ prowadził postępowanie w tej sprawie w związku z pismem skarżącej, w którym podnosiła, że urządzenia w lokalu usługowo-handlowym na parterze budynku wielorodzinnego są źródłem uciążliwego hałasu. Zarzucała, że wykonanie w części sklepu podłogi pływającej, nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. W tej sytuacji umorzenie postępowania odwoławczego z tego powodu, że nakazane roboty budowalne związane z doprowadzeniem wykonanych robót budowlanych (adaptacji lokalu użytkowego na sklep) do stanu zgodnego z prawem, dotyczyły ściany zewnętrznej budynku (nieruchomości wspólnej) nie było zgodne z prawem. Źródłem sporu nie jest bowiem sama ściana zewnętrzna budynku, której roboty budowlane dotyczyły, lecz hałas emitowany z lokalu usługowo-handlowego, zdaniem skarżącej zbyt dla niej uciążliwy. Ten hałas narusza jej indywidualne, prawem chronione dobra. Należy dodać, że skoro skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego decyzją o stwierdzeniu wykonania nałożonych obowiązków (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) i następnie postępowania dotyczącego wykonania nałożonych obowiązków, o którym mowa w art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ powinien zbadać, czy jej odwołanie zostało wniesione w ustawowym, czternastodniowym terminie, liczonym od ostatniego doręczenia decyzji stronom postępowania (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., II OSK 2296/14, LEX nr 1982 788). Sąd zauważa, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w celu "doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robot budowlanych związanych z adaptacją przez [...] sp. jawna w [...] lokalu użytkowego (biuro maklerskie) na lokal usługowo-handlowy". Nie wiadomo jednak, czy w tym przypadku doszło do zmiany sposobu użytkowania lokalu w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i czy toczyło się postępowanie w tym przedmiocie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że organ nieprawidłowo ocenił istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne i w konsekwencji niezasadnie uznał, że skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego zainicjowanego przez skarżącą, została więc wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ), orzekł jak w sentencji.