VII SA/Wa 2724/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2016 r., znak:[...], Nr[...],[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia[...] Sp. z o.o., reprezentowanej przez adwokata E.S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr[...] z [...] sierpnia 2016 r., znak:[...], ustalające dla inwestora – [...]Sp. z o.o. opłatę legalizacyjną w wysokości 125.000,00 zł (słownie: sto dwadzieścia pięć tysięcy złotych) za wolnostojący nośnik reklamowy wybudowany w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr ewid.[...] z obrębu[...], położonej przy ul. [...]w W., którą należy wpłacić w określonym terminie na wskazane konto Biura Budżetowo-Księgowego [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że [...] sierpnia 2015 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla [...] wpłynęła decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. wnosząca sprzeciw wobec zgłoszenia z [...] lipca 2015 r. złożonego przez [...] Sp. z o.o., a dotyczącego zamiaru instalacji urządzeń reklamowych na terenie centrum handlu hurtowego (dwóch pylonów reklamowych) na działkach nr ewid. [...] i [...] z obrębu[...], położonych przy ul. [...]w W. Przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla [...] przeprowadził czynności kontrolne na ww. działkach nr ewid. [...] i[...], w wyniku których nie stwierdził występowania na tym terenie pylonów reklamowych a usytuowanie zaś dwóch wolnostojących nośników reklamowych dwustronnych o takiej samej konstrukcji, składających się z podświetlanych od góry tablic reklamowych o wymiarach ok. 3,00 x 6,00 m, mocowanych do słupa stalowego utwierdzonego w bloku fundamentowym o wymiarach 3,00 x 3,00 m i wysokości ok. 0,90 m, ustawionym na powierzchni terenu. Całkowita wysokość nośnika reklamowego wynosi ok. 8,00 m. Nośniki te były opatrzone w logo o treści "[...]". Następnie do organu powiatowego wpłynęło pismo[...] Sp. z o.o. (dawniej [...] Sp. z o.o.), że właścicielem ww. nośników reklamowych jest [...]Sp. z o.o., na potwierdzenie czego przedłożono stosowną dokumentację. Przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla [...] dokonał po raz kolejny oględzin nośnika tym razem z z udziałem m.in. przedstawiciel [...]Sp. z o.o. Potwierdzono prawidłowość wcześniejszych ustaleń. W trakcie oględzin nie okazano dokumentów świadczących o legalności przedmiotowego nośnika reklamowego. Pismem z [...] stycznia 2016 r. organ powiatowy zawiadomił strony o tym, że w sprawie ww. nośnika reklamowego znajdującego się na działce nr ewid. [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne. W oparciu o uzyskaną z Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] dokumentację organ powiatowy ustalił, że nie dotyczy ona objętego postępowaniem nośnika reklamowego z uwagi na inną konstrukcję oraz lokalizację. Następnie postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2016 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, zobowiązał inwestora – [...]Sp. z o.o. do przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów określonych w sentencji tego postanowienia. Po dokonaniu oceny przedłożonych przez podmiot zobowiązany dokumentów niezbędnych do kontynuowania postępowania legalizacyjnego, organ powiatowy wydał [...] sierpnia 2016 r., opisane na wstępie postanowienie nr [...] o opłacie legalizacyjnej. Rozpoznając zażalenie na opisane powyżej postanowienie organu pierwszej instancji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozstrzygniecie o opłacie legalizacyjnej zapadło w okolicznościach uzasadniających jego wydanie. Nośnik reklamowy został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganej przepisami prawa decyzji o pozwoleniu na budowę. Wdrożono procedurę legalizacyjną, inwestor przedłożył dokumenty umożliwiające jej przeprowadzenia. Organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny a inwestycja polegająca na samowolnym wybudowaniu nośnika reklamowego jest zgodna z obowiązującymi na tym terenie przepisami planistycznymi. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ pierwszej instancji prawidłowo w oparciu o przepisy art. 49 ustawy Prawo budowlane ustalił wysokości opłaty legalizacyjnej, kwalifikując obiekt - wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane. W załączniku do ustawy Prawo budowlane określającym kategorie obiektów budowlanych nośniki reklamowe nie zostały wyszczególnione z nazwy i nie zostały przypisane do konkretnej kategorii obiektów budowlanych przedmiotowy słup reklamowy należy zaliczyć do kategorii VIII - "Inne budowle". Dla tej kategorii obiektów budowlanych - zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane - współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi - 5,0, a współczynnik wielkości obiektu (w) wynosi 1,0. Organ powiatowy ustalił opłatę legalizacyjną w oparciu o wzór wynikający z przepisów art. 49 ust, 2 w związku z art. ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w świetle których opłata legalizacyjna stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu (k) oraz współczynnika wielkości obiektu (w), przy czym stawka opłaty - wynosząca według art. 59 f ust. 2 wyżej wymienionej ustawy 500 zł - podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu, co według wyliczenia dało kwotę 125.000,00 zł (słownie: sto dwadzieścia pięć tysięcy złotych). Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ drugiej instancji stwierdził, że nie jest uzasadnione twierdzenie, zgodnie z którym przedmiotowy obiekt jest urządzeniem reklamowym, w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Ustawa z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zawiera ogólną zasadę wyrażoną w art. 28, że budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek stanowią przepisy art. 29 - 31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. W świetle ustawy Prawo budowlane możemy mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Na urządzenia reklamowe, o których jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane składają się również urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem. Ustawodawca wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od "instalacji", natomiast faktycznie bez znaczenia dla tejże instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie to na budynku, czy też na gruncie. W tych warunkach istotnym pozostaje zdefiniowanie pojęcia "instalacji" w odniesieniu do urządzeń reklamowych. W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ustawy obiektem budowlanym jest budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, wzniesioną z użyciem wyrobów budowlanych. Urządzenie reklamowe, wolnostojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując z kolei pojęcie "instalacji" wskazał, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji tego terminu. W tej sytuacji koniecznym jest odwołanie się do słownika języka polskiego, zgodnie z którym przez instalowanie należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego [w nowym miejscu]. Bliskoznaczne pojęcie "montażu" oznacza zaś składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób. Tak więc zarówno pojęcie instalowania, jak i montażu odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy twór. W wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, zakres jednak prac, jakie winny być wykonane przy realizacji tegoż urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. Inne będą bowiem prace wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów, a inne o wadze kilkudziesięciu kilogramów czy kilku ton, inne przy urządzeniu o wysokości 1,00 m, a inne przy urządzeniu o wysokości ok. 8,00 m, czy też kilkunastu metrów. To, że ustawodawca wprost w przepisach ustawy nie wprowadza klasyfikacji urządzeń reklamowych w zależności od ich wielkości, masy i parametrów płaszczyzny reklamowej, nie oznacza, że nie wynika to z przepisów ogólnych, jak np. art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz z regulacji zawartych w przepisach o warunkach techniczno-budowlanych, czy też z elementarnych zasad projektowania obiektów budowlanych. Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący niezwiązany trwale z gruntem. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda, sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem. Żaden z przepisów ustawy Prawo budowlane nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, jaką metodą jest on budowany. Natomiast wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał przedłożony projekt budowlany dotyczy nośnika o wysokości ok. 8,00 m oraz dwu tablic ekspozycyjnych o wymiarach ok. 3,00 x 6,00 m każda. Stalowy słup nośny tego urządzenia reklamowego jest utwierdzony w żelbetowym bloku fundamentowym o wymiarach 2,80 x 2,28 m i wysokości 0,70 m. Fundament ten jest posadowiony na podłożu fundamentowym. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na wymiary słupa jego posadowienie na gruncie musi być stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych. Brak bowiem trwałego związania z gruntem prowadziłoby do tego, że konstrukcja taka pod wpływem czynników atmosferycznych (np. wiatru) mogłaby przewrócić się, a to mogłoby stanowić zagrożenie dla mienia oraz życia i zdrowia ludzi. Dla powyższej oceny bez znaczenia pozostaje, że słup nie ma zagłębionej w gruncie podstawy fundamentowej. Obecnie znane techniki budowlane pozwalają na trwałe związanie z gruntem bez potrzeby realizowania fundamentu zagłębionego w ziemię. Rolę fundamentu pełni tu żelbetowa prefabrykowana podstawa z betonu, która ma znaczny ciężar. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest obecnie jednolity już pogląd, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane ma wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, na które składają się również urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem są jednak urządzeniami przenośnymi o małych gabarytach, w skład których nie wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna (trzon). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił jako chybiony zarzut zażalenia, że wysokość naliczonej opłaty legalizacyjnej jest znacznie zawyżona. Wyjaśnił, że opłata legalizacyjna stanowi obligatoryjny element procedury legalizacyjnej, a jej wysokość nie zależy od swobodnego uznania organu, lecz jest ściśle określona przepisami Prawa budowlanego. Organ administracyjny zatem nie dysponuje tzw. luzem decyzyjnym przy ustalaniu jej wysokości. Dodatkowo organ wskazał, że pełnomocnik strony skarżącej miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy i sporządzenia z nich fotokopii, o czym świadczy sporządzony na tę okoliczność protokół Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla [...]. Przedstawiciel skarżącej spółki brał udział w oględzinach, oraz bez zastrzeżeń zgodził się z dotychczasowymi ustaleniami faktycznymi. Kwestia parametrów nośnika reklamowego i jego lokalizacji została jednoznacznie dookreślona w projekcie budowlanym przedłożonym przez skarżącą Spółkę, więc kwestionowanie okoliczności składających się na stan faktycznych sprawy jest niezrozumiałe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła spółka pod firmą [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa, w szczególności następujących przepisów: 1) art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez ich zastosowanie pomimo, że wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; 2) art. 3 pkt 1 i 3 oraz art, 29 ust. 2 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest urządzeniem reklamowym trwale związanym z gruntem; 3) art. 59f ust. 2 wyżej wymienionej ustawy przez jego zastosowanie oraz art. 49 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy przez wskazanie wzoru do naliczenia opłaty legalizacyjnej z zastosowaniem stawki "500 zł (.'s)" określonej w art. 59f ust. 2 pomimo, że wg art. 49 ust. 2 do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 ust. 1, więc art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego nie przewiduje stosowania art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego - ww. stawki wskazanej w zaskarżonym postanowieniu, co spowodowało naruszenie art. 6 k.p.a. dotyczącego obowiązku działania na podstawie przepisów prawa; 4) art. 49 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego przez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji ustalającego opłatę legalizacyjną "za samowolne prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wolnostojącego nośnika reklamowego " pomimo, że ww. przepisy Prawa budowlanego przewidują opłatę za legalizację robót budowlanych a nie samowolne prowadzenie robót budowlanych "; 5) art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. przez niewyjaśnienie zarzutów [...] Sp. z o.o. zgłoszonych w toku postępowania oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz [...] Sp. z o.o. zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. W oczywisty sposób błędne jest stanowisko skarżącej spółki, że w okolicznościach sprawy nie powinny mieć zastosowania art. 49 oraz art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego opiera wykładnię przywołanych tam przepisów ustawy Prawo budowlane na prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy i zasadnie odwołuje się do takich pojęć jak "wielkość obiektu, jego masa względy bezpieczeństwa". Taka wykładnia wynika z utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych. Powoływane w uzasadnieniu skargi orzecznictwo nie odzwierciedla stanowiska jakie wykształciło się ostatecznie na tle przedmiotowej problematyki. Sąd w pełni akceptuje stanowisko organów obu instancji - wykonanie obiektu budowlanego objętego przedłożonym projektem wymagało pozwolenia na budowę a jego legalizacja wiąże się z trybem przewidzianym w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej spółki, że opłata legalizacyjna została zawyżona, ponieważ została naliczona wg wzoru z zastosowaniem stawki "500 zł (s)’’ wskazanej w art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego. Przy argumentacji cyt. "przepis art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego dotyczy kary a nie opłaty legalizacyjnej. Wg art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 ust. 1. Ww. przepis art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, dotyczący opłaty legalizacyjnej, nakazuje więc jedynie stosowanie art. 59f ust. 1, w którym nie ma stawki "500 zł (s)" wskazanej w zaskarżonym Postanowieniu. Ww. przepis art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego nie przewiduje stosowania art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego." – pomija się, że w ust. 2 art. 59 f zawarta jest konkretyzacja stawki "s", o której mowa w ust 1 tego przepisu. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasad o których mowa w art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., art. 15 k.p.a. Ma rację skarżąca spółka - w decyzji organu pierwszej instancji użyto błędnego określenia "za samowolne prowadzenie robót budowlanych". Uchybienie to nie rzutuje jednak w żaden sposób na ocenę prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Podobnie jak podniesione przez spółkę pominiecie wskazania, że w razie spełnienia wymagań, określonych w ust. 1, właściwy organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona oraz, że decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 wydaje się w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2. Także wbrew stanowisku skarżącej opis obiektu objętego niniejszym rozstrzygnięciem zarówno jak chodzi o jego położenie jak i cechy indywidualne - wymiary nie może powodować trudności związanych z jego identyfikacją. W ocenie Sądu skarżąca spółka nie ma podstaw do skutecznego zarzucania naruszenia art. 10 k.p.a., art. 7 k.p.a. w związku z brakiem wyjaśnienia na jakiej podstawie doszło do określenia wymiarów nośnika reklamowego i jego elementów w protokole kontroli z dnia [...] września 2015 r. oraz co do techniki wykonania pomiaru kontrolnego i nazwy urządzeń pomiarowych a także spełnienia standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów. Czynności w terenie związane z przedmiotowym obiektem zostały powtórzone z udziałem przedstawiciela spółki [...] stycznia 2016 r. Potwierdzono wówczas prawidłowość wcześniejszych ustaleń jak w ww. protokole. Także później skarżąca spółka nie wykazała, że obiekt posiada inne niż przyjęto wymiary. W tych warunkach chybiony jest także zarzut naruszenia przepisów stanowiących: zasadę praworządności - art. 6 k.p.a., zasadę prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a., zasadę pogłębiania zaufania - art. 8 k.p.a.. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.