VII SA/Wa 2726/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska Sędziowie: sędzia WSA Michał Podsiadło (sprawozdawca) sędzia WSA Nina Beczek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi P.Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Generalnych Lasów Państwowych z dnia 27 sierpnia 2025 r. znak: OO.224.86.202KW w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę 1. Zaskarżonym postanowieniem z 27 sierpnia 2025 r. znak: OO.224.86.202KW, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z [...] marca 2025 r. znak: [...]w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Pismem z [...] marca 2025 r. Burmistrz [...] zwrócił się do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (dalej: organ I instancji) o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na: "Budowa sieci elektroenergetycznej SN 15kV i nn 0,4 kV na terenie gminy [...] ", przewidzianej do realizacji na działkach nr: – [...][...][...], obręb [...]– [...], – [...], obręb [...]- [...], – [...], obręb [...]– [...] – [...] – [...], – [...], obręb [...]– [...], gmina [...]. 2.2. Postanowieniem z [...]marca 2025 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82 dalej: u.g.r.l.) oraz art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130; dalej: u.p.z.p.), organ I instancji odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. Stwierdzono, że planowana inwestycja prowadziłaby do zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, a z projektu decyzji nie wynikało, aby uzyskano wymaganą zgodę na taką zmianę, wymaganą przez art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. 2.3. W zażaleniu na powyższe postanowienie, [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, inwestor, skarżąca) domagała się uzgodnienia spornego projektu decyzji. Podniosła m.in., że planowana inwestycja ma stanowić linię podziemną, co nie zmieni leśnego charakteru gruntu i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego cele nieleśne. Dodała, że planowane złącza kablowe zostaną umieszczone na terenie niezalesionym. W zażaleniu i wywołanym nim postępowaniu skarżąca wskazywała również na uzgodnienia wydawane przez organy w analogicznych sprawach. 2.4. Utrzymując w mocy ww. postanowienie organu I instancji, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej: Dyrektor Generalny, organ odwoławczy) – w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – przedstawił następującą argumentację. 2.4.1. Organ odwoławczy ustalił, że uzgodnienie obejmuje projekt, którego celem jest budowa sieci elektroenergetycznej SN 15kV i nn 0,4 kV, a zgodnie z pkt 1 projektu decyzji, rodzaj inwestycji obejmuje "budowę sieci elektroenergetycznej SN 15 kV, której przewidywany zakres obejmuje linie elektroenergetyczne kablowe podziemne SN 15 kV wyposażone w urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. słupy energetyczne sN 15 kV, złącza kablowe SN 15 kV, stacje transformatorowe kontenerowe SN/nn, stacje transformatorowe słupowe SN/nn", oraz "budowę sieci elektroenergetycznej nn 0,4 kV, której przewidywany zakres obejmuje linie elektroenergetyczne kablowe podziemne nn 0,4 kV wyposażone w urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. złącza kablowe nn 0,4 kV, słupy energetyczne nn 0,4 k\/". Wskazał, że zgodnie z pkt 1 projektu decyzji "inwestycja nie spowoduje zmiany przeznaczenia terenu leśnego i grunt nie będzie wykorzystywany w inny sposób, niż wskazuje na to ewidencja gruntów". Poza tym stwierdzono, że w załączniku nr 4 objęto liniami rozgraniczającymi fragment działki ew. nr [...], która w całości stanowi grunt leśny. Na powyższym gruncie zaplanowano budowę złącza kablowego SN 15 kV. 2.4.2. Analizując sporny projekt decyzji przez pryzmat art. 61 ust 1 pkt 4 u.p.z.p. Dyrektor Generalny uznał, że część inwestycji polegająca na budowie złącza kablowego SN 15 kV obejmuje również grunty leśne, co niewątpliwie zmieni ich leśny charakter. Uznał wobec tego, że stwierdzenie w projekcie decyzji, że: "inwestycja nie spowoduje zmiany przeznaczenia terenu leśnego i grunt nie będzie wykorzystywany w inny sposób niż wskazuje na to ewidencja gruntów" nie znajduje uzasadnienia. Dodał, że w sprawie nie ujawniono, aby wydana została decyzja wyrażająca zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, jak również, aby taka wymieniona zgoda na zmianę przeznaczenia została "skonsumowana" przez ustalenia "starego" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym) lub też aby planowana inwestycja mieści się w zakresie celu zmiany przeznaczenia gruntu leśnego, określonego w starym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. 2.4.3. Odnosząc się do twierdzeń inwestora, organ odwoławczy wyjaśnił, że budowa podziemnych obiektów liniowych jest możliwa do realizacji na gruntach leśnych metoda przewiertu sterowanego albo po spełnieniu szeregu warunków, takich jak konieczność realizowania inwestycji w drodze leśnej, linii podziału powierzchniowego lub w przypadkach szczególnych wzdłuż ściany drzewostanu, bez konieczności wycinki drzew. Niemniej projekt decyzji nie wskazuje jednoznacznie, jaką metodą prowadzona będzie realizacja inwestycji i już ten fakt prowadzi do odmowy jego uzgodnienia. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie podstawą odmowy jest planowana realizacja złącza kablowego na "niezalesionym" fragmencie działki ew. nr [...]. Zdaniem organu, brak drzewostanu na tym fragmencie działki nie ma wpływu na wynik sprawy, albowiem w świetle art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2025 r. poz. 567; dalej: u.l.), lasem jest zarówno grunt pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony, natomiast zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 u.l., właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu. Tym samym budowa przyłącza kablowego na gruncie leśnym spowoduje, że zmieni on swój leśny charakter i wymagać będzie uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Złącze kablowe ograniczy również możliwość prowadzenia na danym gruncie gospodarki leśnej, ponieważ na gruncie pod wskazanym elementem inwestycji nie będą mogły rosnąć drzewa. 2.4.4. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wydawania uzgodnień w analogicznych sprawach, Dyrektor Generalny stwierdził, że jeżeli organ I instancji nierozważnie uzgodnił projekt decyzji, opierając się na nieczytelnych załącznikach, stanowiłoby to niewątpliwie uchybienie organu, którego jednakże nie należałoby powielać w dalszym rozstrzyganiu w analogicznych sprawach. Podkreślono, że zasada zaufania i równego traktowania nie powoduje, iż organ zobowiązany jest do powielania błędnego – czy to z własnej winy czy też innych okoliczności – stosowania prawa. 3. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na ww. postanowienie Dyrektora Generalnego, spółka zarzuciła jego wydanie z naruszeniem: 1) art. 6 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że z uwagi na brak jednoznacznego wskazania w projekcie decyzji o ustalenie lokalizacji celu publicznego, metody realizacji inwestycji organ może odmówić uzgodnienia projektu decyzji, w sytuacji, gdy nie istnieją przepisy prawa przewidujące taką podstawę; 2) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wydawanie odmiennych postanowień w sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnymi dotyczącym tego samego terenu, przez co organ odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, podczas gdy z informacji pozyskanych przez skarżącą wynika, iż w podobnym okresie organ I instancji wydał pozytywne postanowienie uzgadniające. 3) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie odwoławczym na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sytuacji, gdy prawidłowa ocena projektowanej przez skarżącą inwestycji wymaga przeprowadzenia przez organy wnikliwszych ustaleń stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy błędnego postanowienia. 4) art. 56 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię w sytuacji, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wobec czego organ nie mógł odmówić uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie lokalizacji celu publicznego; 5) art. 3 pkt 2 u.l. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że grunt na którym zaprojektowano podziemną linię elektroenergetyczną oraz złącze kablowe SN 15 kV nie stanowi lasu; 6) art. 4 pkt 6 u.g.r.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że umieszczenie podziemnej sieci elektroenergetycznej oraz złącza kablowego SN 15kV na gruntach klasyfikowanych jako leśne, w miejscu demontowanej napowietrznej linii elektroenergetycznej stanowi zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne, podczas gdy taką zmianę powoduje wyłącznie inwestycja tego rodzaju, iż jej skutkiem jest ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie, gdy możliwe jest równoległe wykorzystanie gruntów na cele leśne. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 4. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Generalny wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny, prawidłowo ustalony przez orzekające w sprawie organy. 6. Przedmiotem kontrolowanego postanowienia było uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. 6.1. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Z art. 5 ust. 1 u.g.r.l. wynika, że (jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej), właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych jest dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, z wyjątkiem obszarów parków narodowych, gdzie właściwym jest dyrektor parku. W niniejszej sprawie, obszar planowanej inwestycji celu publicznego leży częściowo na gruncie leśnym, lecz nie znajduje się na obszarze parku narodowego, w związku z czym prawidłowo o uzgodnieniu w I instancji orzekał Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...], a w II instancji Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (art. 17 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 3 pkt 1a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach – Dz. U. z 2023 r. poz. 1356). Z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika natomiast, że uzgodnień, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane. W tym miejscu należy zatem podnieść, że rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie uzgodnienia zostało wydane w terminie ustawowym. 6.2. Jak wynika z art. 50 ust. 1 zdanie drugie u.p.z.p., przy lokalizacji inwestycji celu publicznego stosuje się odpowiednio warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Przepis ten przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy teren planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W orzecznictwie wskazuje się, że celem procedury uzgodnieniowej przewidzianej w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest kontrola dokonywana przez wyspecjalizowany w danej dziedzinie organ, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Organ uzgodnieniowy w zakresie swoich właściwości opiniuje projekt decyzji dla planowanego przez inwestora zamierzenia wyłącznie z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulujących daną kwestię, wskazując na możliwość lub brak możliwości zrealizowania inwestycji (wyrok WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 104/20, LEX nr 3085218). Co równie istotne, postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest wydawane w ramach uznania administracyjnego, co oznacza że przepis umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów leśnych a słusznym interesem obywatela (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2545/16, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zauważyć, że ochrona gruntów leśnych jest realizowana przede wszystkim poprzez ograniczanie ich przeznaczenia na cele nieleśne i nierolne (art. 3 ust. 2 pkt 3), przy czym ustawa o lasach egzemplifikuje formalnie i materialnie, gdy grunty leśne mogą być przeznaczony do produkcji rolnej (art. 13 ust. 2 i 3). Dany przypadek nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Poszukując znaczenia wskazanych regulacji trzeba więc uwzględnić, wprost wyrażoną wolę prawodawcy, aby - poza wskazanymi wyjątkami (możliwości i procedury wyłączenia gruntów z produkcji) – grunty, stanowiące lasy, były wykorzystane właśnie na cele produkcji leśnej. W tym kontekście trzeba odczytać treść regulacji, których rozumienie ma znaczenie dla zapewnienia celu, jaki przyświecał prawodawcy – wykorzystywania gruntów leśnych wyłącznie dla produkcji w danym zakresie. Wyjątków od zasady nie można przy tym interpretować rozszerzająco. 6.3. Zgodnie z art. 3 u.l., lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Ponadto w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 u.l., przez gospodarkę leśną rozumie się działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. 6.4. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że treść przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji nie gwarantowała, że sporna inwestycja nie będzie się wiązać ze zmianą przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Sam fakt, że sporna inwestycja ma docelowo stanowić linię podziemną nie oznacza jeszcze, że nie wpłynie na możliwość prowadzenia gospodarki leśnej. W szczególności orzekające organy nie miały – płynącej z treści projektu – gwarancji, że w toku realizacji inwestycji nie dojdzie do wylesienia lub usunięcia runa leśnego albo że w toku użytkowania tej inwestycji jej parametry nie będą utrudniały lub uniemożliwiały prowadzenia gospodarki leśnej. Skarżąca spółka ma rację co do tego, że przepisy u.p.z.p. nie obligują organu prowadzącego postępowanie główne do precyzyjnego wskazywania w treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego takich informacji jak sposób realizacji inwestycji (metoda przewiertu sterowanego) oraz wskazywania warunków, takich jak konieczność realizowania inwestycji w drodze leśnej, linii podziału powierzchniowego lub w przypadkach szczególnych wzdłuż ściany drzewostanu, bez konieczności wycinki drzew. Niemniej jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy takie informacje są niezbędne, albowiem wymaga tego cel art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Tylko bowiem na tym etapie inwestycji, organ powołany do ochrony leśnego charakteru gruntów ma możliwość realizacji tego swojego podstawowego zadania. Nie naruszono wobec tego art. 6 k.p.a. Słusznie stwierdzono zatem w zaskarżonym postanowieniu, że brak informacji w omawianym zakresie uniemożliwia Dyrektorowi Generalnemu rzetelną ocenę, czy realizacja spornego zamierzenia wpłynie na leśny charakter gruntu, a przede wszystkim nie pozwala temu organowi upewnić się, że realizacja inwestycji nie pozbawi gruntu jego leśnego charakteru. 6.5. Odnośnie do twierdzenia, że realizacja linii energetycznej nie zmienia przeznaczenia gruntu leśnego, a to z uwagi na treść art. 3 pkt 2 u.l., Sąd wyjaśnia, że oczywistym ratio legis art. 3 pkt 2 u.l. było umożliwienie realizacji na terenach lasów infrastruktury niezbędnej dla funkcjonowania kompleksów leśnych i gospodarowanie na tym terenie (zob. wyrok NSA z 8.04.2025 r., II OSK 2099/22, LEX nr 3909093). Nie jest zatem tak, że lokalizacja linii energetycznej na gruncie leśnym nie może prowadzić do zmiany przeznaczenia tego gruntu na cel nieleśny. I wreszcie, skarżąca ma rację twierdząc, że "w pewnych przypadkach, wytyczenie infrastruktury takiej jak sieci energetyczne podziemne nie doprowadzi do przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne" – niemniej jednak organ uzgadniający musi mieć szansę ustalenia, że zachodzi właśnie taki przypadek. Przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji nie dawał podstaw do takich konkluzji, a rzeczą organu współdziałającego jest uzgodnienie projektu decyzji w takim kształcie w jakim został mu on przedłożony przez organ prowadzący postępowanie główne. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia przez organy przepisów ustawy o lasach, ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 6.6. Za uwzględnieniem skargi nie przemawiały również pozostałe podniesione w niej zarzuty. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a., a wskazywane przez stronę okoliczności nie wskazują, aby organ uzgadniający nagle odstąpił od utrwalonego orzecznictwa na niekorzyść strony. Fakt wydawania w przeszłości odmiennych rozstrzygnięć przez niektóre organy w oparciu o tę samą kompetencję nie stanowi jednoznacznie o wadliwości akurat tego rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Trzeba bowiem wyjaśnić, że organ uzgadniający projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeka na podstawie swojej wiedzy eksperckiej oraz treści projektu decyzji przedłożonego do uzgodnienia. Poza tym w sprawie nie ujawniono, aby zaskarżone postanowienie wydano z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. 7. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził aby przy wydaniu zaskarżonego aktu doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na mocy art. 151 p.p.s.a.