VII SA/Wa 2731/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej i stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez S. Z. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...], stwierdzającą -na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.)- że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji GINB podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz z zatwierdzonym projektem budowlanym, na działce nr [...] położonej w [...], będącej własnością K. i K. S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję PINB w [...]. S. Z. pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. wystąpił do [...] WINB z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną organu wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący podniósł, że odnaleziono plan zagospodarowania działki nr [...] położonej w [...] stanowiącej własność K. i K. S. Dokument ten stanowi istotny dowód w sprawie umorzenia postępowania, a nie został uwzględniony przez organy I i II instancji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...][...] WINB wznowił postępowanie, a następnie wydał (na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) decyzję z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...], którą odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1869/13 uchylił zaskarżoną decyzję GINB z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję [...] WINB z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...]. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a., poprzez nie zbadanie nowego dowodu wskazanego przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania. Jak wskazał WSA w Warszawie, [...] WINB ponownie rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] powinien uwzględnić ocenę Sądu dotyczącą pisma Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1869/13 wydał (na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a.) decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...], którą stwierdził że decyzja [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. S. Z. pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. (które uzupełnił pismem z dnia [...] września 2014 r.) wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...]. Skarżący podniósł, że [...] WINB nie zastosował się do wyroku Sądu i przedwcześnie wydał rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, które w jego ocenie należy uchylić z uwagi na niedokładne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Po rozpatrzeniu ww. odwołania oraz po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Wskazał, iż sprawa prowadzona była w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, a to z wniosku S. Z. Podał też, że zachowane zostały wszystkie wymogi formalne warunkujące wszczęcie i prowadzenie tego postępowania nadzwyczajnego. Jako przesłankę wznowienia postępowania S. Z. wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli, wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Jako nowy dowód w sprawie skarżący wskazał plan zagospodarowania parceli w [...] ob. D.J. i ob. S. K. zamieszkałych w [...]. Z dokumentu tego wynika, że jest to załącznik do decyzji z dnia [...] sierpnia 1985 r., znak: [...]. Plan zagospodarowania parceli nie był znany organom, które orzekały w przedmiocie umorzenia postępowanie w sprawie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę i z zatwierdzonym projektem budowlanym. Z analizy przedmiotowej sprawy wynika, że z uwagi na zaginięcie projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania było pismo Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r., nr [...] adresowane do S. Z., z którego wynika, że budynek gospodarczy o wymiarach 5,55 m x 6,55 m został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 1985 r., jako segment obiektu dwuboksowego, usytuowanego w granicy z działką Pana D. W trakcie jego realizacji inwestor zwiększył jego wymiary o 50,0 cm oraz usytuował go w odległości 2,20 m od skraju istniejącej skarpy (zamiast 3,0 m). Organy nadzoru budowlanego oceniły, że jakkolwiek przy budowie ww. obiektu dokonano odstępstw od warunków pozwolenia, to należy stwierdzić, że obiekt spełniał przepisy obowiązujące w czasie jego budowy. Analizując ponownie przedmiotową sprawę i biorąc pod uwagę wskazania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1869/13, GINB podał, że należy zbadać zgodność wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę w świetle przesłanki wskazanej przez skarżącego, czyli nowego dowodu jakim jest plan zagospodarowania parceli w [...] ob. D. J. i ob. S. K. Dodał przy tym, że pismo Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...], nie jest rozstrzygnięciem organu, w związku z tym organy nadzoru budowlanego umarzając postępowanie w sprawie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr [...] w [...], niezasadnie oparły swoje rozstrzygnięcia na informacjach zawartych w wymienionym piśmie bez przeprowadzenia postępowania w omawianej sprawie, co należy ocenić jako naruszenie prawa. Organ wskazał następnie, że zarówno z akt sprawy (pismo Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r., nr [...] jak i z planu zagospodarowania parceli ob. D. J. i ob. S. K.) oraz z pisma K. i K. S. z dnia [...] czerwca 2014 r. przedłożonego na rozprawie administracyjnej w dniu [...] czerwca 2014 r. wynika, że sporny budynek gospodarczy został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 1985 r., znak: [...] udzielonego przez Urząd Miasta i Gminy w [...]. Roboty zostały zakończone i obiekt jest użytkowany. Z kopii planu zagospodarowania parceli w [...] ob. D. J. i ob. S. K. zamieszkałych w [...] wynika, że projektowany budynek gospodarczy posiada wymiary 5,00 m x 6,00 m. Stanowi jeden z dwóch segmentów o takich samych wymiarach. Odległość od narożnika budynku po skosie w stronę działki nr [...] wynosi 3,00 m. Z ustaleń dokonanych podczas kontroli w dniu [...] września 2012 r. wynika, że budynek gospodarczy usytuowany na działce nr [...] w [...] posiada wymiary 5,55 m x 6,55 m. Odległość budynku od północnej strony działki (skarpy) wynosi 2,37m od jednego narożnika budynku (zachodniego) i 3,97 m od drugiego narożnika budynku (wschodniego). Jak wynika z powyższych ustaleń inwestor w trakcie realizacji budynku gospodarczego na działce nr [...] zwiększył wymiary obiektu z projektowanych 5,0 m x 6,0 m, na wymiary wynoszące 5,56 m x 6,59 m. Ponadto zostało zmienione usytuowanie budynku w stosunku do zatwierdzonego planu zagospodarowania parceli w [...] ob. D. J. i S. K. Odległość zachodnio-północnego narożnika budynku do granicy z działką nr [...] w [...] wynosi 2,37 m, natomiast odległość drugiego narożnika (wschodnio-północnego) wynosi 3,97 m. Na planie zagospodarowania nie podano odległości północnej ściany budynku gospodarczego od granicy z działką nr [...], podano jedynie odległość od narożnika obiektu po skosie w stronę działki nr [...], która powinna wynosić 3,0 m. Przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Jak wyżej ustalono, został on wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Urząd Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 1985 r., znak: [...], lecz z odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę. W związku z tym postępowanie naprawcze powinno być prowadzone w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm.). Natomiast ocena dokonanych przez inwestora odstępstw, powinna być dokonana według obowiązującej wówczas ustawy Prawo budowlane oraz obowiązującego rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62). Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym, że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m (ust. 2). Jak wynika z akt sprawy, działka sąsiednia nr [...] w [...] będąca własnością S. Z. granicząca z działką nr [...], jest działką niezabudowaną bez możliwości zabudowy, ponieważ teren tej działki stanowi stroma skarpa. W związku z tym należy stwierdzić (jak podał organ), że budynek gospodarczy zrealizowany na działce nr [...] położonej w [...], nie narusza rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W rozpatrywanym przypadku roboty budowlane dotyczące budynku gospodarczego nie zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia bądź zagrożenia środowiska (art. 50 ust. pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r.) lub w zakresie istotnego odstąpienia od warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy). Ustawa Prawo budowlane z 1974 r. nie definiowała istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W kontrolowanym przypadku odstąpienie przez inwestora od warunków pozwolenia na budowę nie spowodowało naruszenia rozporządzenia Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, postępowanie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego w sprawie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz z zatwierdzonym projektem budowlanym, na działce nr [...], położonej w [...], będącej własnością K. i K. S., jest bezprzedmiotowe i winno być umorzone. W świetle zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w ocenie GINB decyzja [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W związku z tym należało utrzymać w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...]. W skardze na ww. decyzję GINB, skarżący – S. Z. wniósł o jej uchylenie z uwagi na jej wydanie z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że stanowisko organu II instancji jest błędne. Organ ten, podobnie jak organ rozpoznający sprawę w I instancji nie zastosował się do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1869/13, o czym świadczy fakt, iż: a) organ ten nie wziął pod uwagę powołanego przez skarżącego nowego dowodu - planu zagospodarowania parceli w [...] J. D. i K. S., który jest istotnym dowodem w sprawie; ze względu na wagę i znaczenie tego dokumentu prowadzący postępowanie wznowieniowe [...] WINB winien rozprawę administracyjną przeprowadzić szczególnie wnikliwie i dokładnie; b) organ ten przyjął, iż nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, zakładając, iż pismo Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. znak [...] stanowi decyzję administracyjną, która rozstrzygałaby sprawę zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym na działce nr [...] położonej w [...], podczas, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku stwierdził, że pisma Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. znak [...] nie sposób zakwalifikować jako decyzji administracyjnej, która rozstrzygałaby sprawę zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym na działce nr [...] położonej w [...], a w konsekwencji – że istnieją przesłanki do wznowienia postępowania. Ponadto skarżący podniósł, iż [...]WINB zgodnie z wcześniejszymi wnioskami odwołującego powinien dopuścić dowód z opinii biegłych sądowych, m. in. geodety i geologa, albowiem okoliczności sprawy są skomplikowane i budzą poważne wątpliwości, które mogą być rozstrzygnięte tylko przez osoby posiadające wiadomości specjalne w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja jest bowiem prawidłowa. Sąd kontroluje w tej sprawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję organu wojewódzkiego stwierdzającą, że decyzja [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. o ww. znaku. Postępowanie to uruchomione zostało na wniosek skarżącego, w którym to skarżący powołał się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a to w związku z dołączonym do wniosku dokumentem stanowiącym plan zagospodarowania parceli w [...], zatwierdzony decyzją z dnia [...] sierpnia 1985 r. Dodać przy tym trzeba, iż ww. decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2013 r. organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] października 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym, na działce nr [...] w [...], stanowiącej własność K. i K. S. W obu tych orzeczeniach wskazano tak na brak dokumentacji budowlanej dotyczącej tego obiektu, jak również na pismo Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. wskazując, iż stanowi ono rozstrzygnięcie w zakresie objętym niniejszym postępowaniem (i tym samym przeszkodę w kontynuowaniu postępowania). W sprawie tej, wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1869/13, uchylając poprzednie orzeczenia organów obu instancji, wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wytyczne wskazane w tym wyroku są wiążące tak dla organów orzekających w tej sprawie, jak i dla Sądu obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzji GINB. Stąd też wskazać trzeba, że w wyroku tym Sąd stwierdził, iż organy prowadzące postępowanie w trybie wznowienia trafnie oceniły przedstawiony plan zagospodarowania jako nowy dowód w sprawie istniejący w dacie wydania decyzji o umorzeniu. Przedwcześnie natomiast przyjęły, że wskazany dowód jest nieistotny i nie ma wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Sąd stwierdził także, że wbrew stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organowi wojewódzkiemu nie była znana okoliczność zawarta w planie zagospodarowania działki nr [...], dotycząca wymiarów budynku gospodarczego oraz jego usytuowania, gdyż organ nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego i nie dokonał żadnych własnych ustaleń opierając się wyłącznie na ustaleniach zawartych w piśmie Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. Dodał, że pisma Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. nie sposób zakwalifikować jako decyzji, która rozstrzyga sprawę zgodności wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę. Sąd wskazał, iż ponownie rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien uwzględnić ocenę dotyczącą pisma Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. Powinien także zbadać zgodność wybudowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę w świetle przesłanki wskazanej przez skarżącego. Dostrzegając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję uznał, iż decyzja ta prawa nie narusza. Organy orzekające w sprawie po wskazanym wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., zastosowały się bowiem do wskazań i zaleceń co do dalszego postępowania w nim określonych. Miały też na względzie przepisy regulujące postępowanie wznowieniowe. Przede wszystkim przyjęły, iż w sprawie wystąpiła podstawa wznowienia, albowiem okoliczności wynikające z dokumentu załączonego przez skarżącego do wniosku o wznowienie (jak i sam ten dokument, choć w kopii) wypełniają dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wobec stanowiska Sądu wyrażonego w ww. wyroku, należało bowiem przyjąć, iż kwestia usytuowania budynku gospodarczego (w planie zagospodarowania parceli, zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę), oraz jego parametry nie były znane w dacie wydania decyzji ostatecznej, istniały w tej dacie i są istotne w sprawie dotyczącej realizacji budynku zgodnie z pozwoleniem na budowę. To zaś obligowało organy orzekające w sprawie do rozstrzygnięcia istoty sprawy, z uwzględnieniem wskazanej podstawy wznowienia. Wbrew wywodom skargi, takie też postępowanie miało miejsce przed organami obu instancji, o czym świadczą uzasadnienia zapadłych decyzji, spełniające wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Zarówno organ wojewódzki, jak i GINB orzekając na skutek odwołania skarżącego, nie tylko uwzględniły dowód złożony przez skarżącego wraz z podaniem o wznowienie i okoliczności z niego wynikające, ale też przystąpiły do ponownej merytorycznej oceny sprawy. W wyniku uzupełnionego postępowania dowodowego (w trakcie którego przeprowadzono rozprawę administracyjną oraz dokonano oględzin nieruchomości), ustalono m. in. sposób usytuowania przedmiotowego budynku, w tym względem nieruchomości skarżącego, jak i jego rzeczywiste parametry. Nie sposób więc stwierdzić za skarżącym, aby w sprawie nie doszło do wznowienia postępowania i merytorycznej oceny sprawy. Dodać też należy, iż całkowicie niezasadne jest także stanowisko skarżącego wskazujące na to, że organy orzekające odstąpiły od oceny powołując się na pismo Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. Pismo to zostało potraktowane w sprawie tylko jako jeden z dowodów, a nie rozstrzygnięcie w zakresie objętym niniejszym postępowaniem. Sąd nie ma także zastrzeżeń co do oceny merytorycznej poczynionej w niniejszej sprawie. Prawidłowo bowiem stwierdzono, iż zgromadzone dowody wskazują, iż przedmiotowy budynek wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę z 1985 r., ale z odstępstwami. Powiększono wymiary tego obiektu o ok. 0,5 m oraz zbliżono go do granicy działki skarżącego (zamiast 3,00 m, odległość wynosi 2,37 m). Stąd też należało rozważyć, czy zachodzi podstawa do uruchomienia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Artykuł 50 ust. 1 określa dokładnie, w jakich sytuacjach tryb ten znajduje zastosowanie. W okolicznościach sprawy znaczenie miały dwie z czterech przesłanek w nim uregulowanych, a mianowicie należało wyjaśnić, czy roboty wykonano w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4 ww. przepisu). Zważyć przy tym trzeba, iż ocena w ww. zakresie mogła dotyczyć tylko okoliczności wynikających z załączonego do wniosku o wznowienie dokumentu. Postępowanie wznowieniowe ma to do siebie, iż nie polega na ponownej ocenie sprawy (tak, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym), a jedynie otwiera możliwość rozstrzygnięcia istoty sprawy z uwzględnieniem (i w granicach) stwierdzonej podstawy wznowienia. Stąd też biorąc pod uwagę odstępstwa w zakresie usytuowania i wymiarów obiektu, należało rozważyć, czy zachodzi podstawa do zastosowania ww. trybu naprawczego. Przy czym, analizując odstępstwa dokonane przez inwestora należało wziąć pod uwagę przepisy obowiązujące w dacie realizacji obiektu. Stąd też słusznie wskazano, iż skoro wówczas obowiązujące przepisy nie przewidywały żadnych sankcji z tytułu odstąpienia od pozwolenia na budowę (bo nie regulowały istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego), to tylko z tej przyczyny ww. postępowanie nie może być uruchomione. Słusznie też wywiedziono, iż wskazane odstępstwa nie naruszają przepisów prawa z daty realizacji obiektu w sposób wymagający ingerencji organu nadzoru budowlanego, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Choć inwestor zmniejszył odległość do granicy z działką skarżącego nr [...] w [...], to jednak należało wziąć pod uwagę, iż działka skarżącego jest działką niezabudowaną, bez możliwości zabudowy, ponieważ stanowi stromą skarpę. W kontekście pierwszej z ww. przesłanek z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego zaznaczyć zaś trzeba, iż do akt sprawy włączono ocenę techniczną obiektu wykonaną przez osobę z uprawnieniami budowlanymi, wskazującą na jego dobry stan techniczny. W konsekwencji, zdaniem Sądu w sprawie zachodziła podstawa do zastosowania art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., albowiem w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. w tym przypadku – o umorzeniu postępowania w sprawie zgodności zrealizowanego budynku gospodarczego z udzielonym pozwoleniem na budowę. Z tych przyczyn, Sąd nie podzielił zarzutów skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.