VII SA/Wa 2738/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. I. skargę oddala II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata Ł. C. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 złotych (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy ), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 złotych (dwieście pięćdziesiąt), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 złotych (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "kpa" po rozpatrzeniu wniosku J. W. i W. K. z dnia [...] marca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...]; odmawiającej wszczęcia, na wniosek J. W. i W. K., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (wolnostanowiskowej bezściółkowej obory o obsadzie 200 DJP), zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr ew. [...], położonej we wsi [...], gm. [...], odmówił stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że J. W. oraz W. K. pismem z dnia [...] marca 2011 r., wniosły o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 kpa, nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., [...]. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], odmówił wszczęcia na wniosek J. W. i W. K., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., Nr [...] uznając, iż J. W. oraz W. K. nie posiadają legitymacji do skutecznego żądania wszczęcia ww. postępowania. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż nieruchomości, których właścicielką jest J. W. (działki nr ewid. [...] i [...], położone we wsi [...]), jak również nieruchomość W. K. - następcy prawnego E. H. (działki nr ewid. [...] i [...], położone we wsi [...]), nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Jak wynika bowiem z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...] budynek obory, posadowiony został w odległości ok. 45 m od granicy działek o nr ewid. [...] i [...] stanowiących własność J. W. oraz w odległości 4 m i ok. 15 m od granicy działek o nr ewid. [...] i [...] stanowiących własność W. K.. Tym samym powyższe nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku obory wyznaczonym warunkami technicznymi, w szczególności wynikającym z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ dodał, iż zgodnie z § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej 15 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych i 7,5 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu odległość ta wynosi ok. 33 m od granicy z działką o nr ewid. [...] położoną najbliżej przedmiotowej inwestycji oraz ok. 18 m od granicy z działką nr ewid. [...] i ok. 35 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Zdaniem organu również zbiornik na płynne odchody zwierzęce spełnia wymogi określone w § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinna wynosić co najmniej 15m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich i 4m od granicy działki sąsiedniej. Natomiast z projektu zagospodarowania wynika, że zbiorik został zaprojektowany w odległości ok. 52 m od działek J. W. oraz ok. 26m od działki nr [...] i ponad 60 m od granicy działki nr [...]. Jednocześnie organ wskazał, iż z raportu o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2007r., oraz z aneksu nr [...] do w/w raportu z listopada 2007 r., wynika, że oddziaływanie w/w inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora nr ewid. [...]. Organ stwierdził zatem, że brak jest podstaw do uznania, iż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje w/w działki o nr ewid. [...] i [...] oraz działki o nr ewid. [...] i [...], co obligowało organ wojewódzki do odmowy wszczęcia na wniosek J. W. oraz W. K., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...]. W ocenie organu, zasadnie zatem Wojewoda [...] odmówił wszczęcia, na wniosek J. W. i W. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...]. Na koniec organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2475/10 zgodnie z którym nieruchomości J. W. i W. K. nie znajdują się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ powtórzył argumentację jaką zawarł w decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. stwierdzając, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. W. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności art. 28 kpa, poprzez niedostrzeżenie przez organ, że jest stroną tego konkretnego postępowania, w którym zapadła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 6, 7, 8 i 9 kpa, ze względu na to, że organ nadzoru nie działał w oparciu o przepisy prawa i uległ sugestii organu I instancji zawartej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Skarżąca zarzuciła także, iż organ naruszył art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ponieważ sprawa została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Istota sprawy w rozpoznawanym przypadku sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy J. W. i W. K. przysługuje przymiot strony w postępianiu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...]; odmawiającej wszczęcia, na wniosek J. W. i W. K.l, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (wolnostanowiskowej bezściółkowej obory o obsadzie 200 DJP), zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr ew. [...], położonej we wsi [...], gm. [...]. Zatem decyzja podlegająca kontroli Sądu została wydana w toku postępowania o stwierdzenie nieważności. Jest to jeden z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji administracyjnej i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa. Należy przy tym podkreślić, że kontrola pozwolenia na budowę w ramach postępowania nieważnościowego na podstawie art. 156 § 1 kpa, polegała nie na merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, lecz na przeprowadzeniu weryfikacji ostatecznej decyzji wyłącznie z punktu widzenia, tego, czy jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych ww. przepisie. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej i orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji, tylko wówczas, gdy wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 kpa i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 kpa, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. W niniejszej sprawie J. W. i W. K. powołały się na art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowiący przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. Określa się je jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku, którego powstają skutki gospodarcze lub społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07, Lex nr 508497). Innymi słowy chodzi o oczywiste naruszenie przepisu prawa. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Reasumując z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde, bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Ponadto dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno-ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi więc wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, iż wniosek o wszczęcie postępowania nieważnościowego dotyczył decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Procedurę udzielenia pozwolenia na budowę reguluje art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane - tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: "Prawa budowlanego"). Z uwagi na fakt, że powyższy przepis uległ istotnej zmianie w wyniku nowelizacji ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, która weszła w życie 11 lipca 2003 r., istotne jest ustalenie czy postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zostało wszczęte przed tą datą czy po. Z akt administracyjnych wynika, że inwestor wniosek o pozwolenie na budowę złożył w dniu 21 września 2004 r., a więc po dacie ww. nowelizacji. Zatem na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu i inwestorowi organ decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. udzielił wnioskowanego pozwolenia. Następnie pismami z dnia [...] marca 2011 r. J. W. i W. K. złożyły wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, a po odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wnioskiem z dnia [...] marca 2011 r. dochodziły stwierdzenia nieważności tej odmowy. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Zatem rzeczą organu w pierwszej kolejności jest ustalenie czy osoba składająca wniosek o stwierdzenia nieważności jest do złożenia takiego wniosku uprawniona, a jeśli tak to w następnej kolejności organ ustala krąg osób będących stronami danego postępowania i rozstrzyga sprawę. W przypadku gdy organ ustali brak interesu prawnego, bez względu na to czy istnieje interes faktyczny, osoby składającej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji powoduje to niedopuszczalność rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w tym przedmiocie. Oceniając legitymację skarżącej oraz W. K. w postępowaniu nieważnościowym, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo uznały, iż posiadają one jedynie interes faktyczny, a więc nie są stroną w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy kto ma interes prawny. Tak więc osoba, która składała wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności aktu. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa - najczęściej materialnego na podstawie, którego formułuje się żądania i obowiązki. Tylko zatem taki przepis prawa stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. O tym, czy podmiot ten ma interes prawny nie może decydować jedynie sama wola tego podmiotu z różnych przyczyn zainteresowanego prowadzeniem tegoż postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, iż określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę o tym kto ma przymiot strony rozstrzyga prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi wobec regulacji art. 28 kpa lex specialis stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas, bowiem istnieje interes faktyczny, a nie interes prawny. Pojęcie "interes prawny" nie zostało zdefiniowane w przepisach kodeksu, doktryna i orzecznictwo przyjmuje, że oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Z uwagi na fakt, że przepis szczególny wyłącza przepis ogólny, w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest pozwolenie na budowę, zarówno w postępowaniu zwykłym jak i nadzwyczajnym – nieważnościowym stroną jest tylko inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Inwestorem w tej sprawie jest A. H.. Skoro wnioskodawczynie nie są inwestorem, to aby być stroną postępowania musiałyby być właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że skarżąca J. W. jest właścicielką działek nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi [...], natomiast W. K. jest właścicielką działek nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi [...]. Zgodnie z przepisami za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. W niniejszej sprawie obszar oddziaływania obiektu ogranicza się do nieruchomości inwestora – działki nr ew. [...], co wynika z raportu o oddziaływaniu kwestionowanego przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2007 r. oraz aneksu nr [...] do ww. raportu z listopada 2007 r. Ponadto z uwagi na fakt, że pozwolenie na budowę dotyczy 3 różnych obiektów, do każdego nich będą miały zastosowanie inne przepisy prawa dotyczące zachowania wymaganych odległości. Zatem budynek inwentarski zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie może być sytuowany w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...] wynika, że budynek obory, posadowiony został w odległości ok. 45 m od granicy działek o nr ewid. [...] i [...] stanowiących własność J. W. oraz w odległości 4 m i ok. 15 m od granicy działek o nr ewid. [...] i [...] stanowiących własność W. K.. W przypadku dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., przewiduje, że odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej 15 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych i 7,5 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odległość ta wynosi ok. 33 m od granicy z działką o nr ewid. [...] położoną najbliżej przedmiotowej inwestycji oraz ok. 18 m od granicy z działką nr ewid. [...] i ok. 35 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Natomiast do zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce zastosowanie ma § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, zgodnie z którym odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej 15m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich i 4m od granicy działki sąsiedniej. Natomiast z projektu zagospodarowania wynika, że zbiornik został zaprojektowany w odległości ok. 52 m od działek J. W. oraz ok. 26m od działki nr [...] i ponad 60 m od granicy działki nr [...]. W związku z powyższym, w ocenie Sądu wszystkie planowane obiekty spełniają przepisy dotyczące odległości. Trafnie również organ w swoich uzasadnieniach wskazał, że przymiot skarżącej jak i W. K. w stosunku do kwestionowanej inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr ew. [...], położonej we wsi [...], gm. [...] był już przedmiotem oceny Sądu. W wyroku z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2475/10 Sąd podzielił stanowisko organu, iż nieruchomości J. W. i W. K. nie znajdują się w sferze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że kontrolowana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...]; odmawiająca wszczęcia, na wniosek J. W. i W. K., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...] nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, w szczególności zaś nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Konkludując zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja, zostały wydane zgodnie z prawem, co powoduje konieczność oddalenia skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach dla pełnomocnika świadczącego pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł w oparciu o art. 250 ww. ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) .