VII SA/Wa 2738/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn: Dz.U. z 2013 r., 267) - po przeprowadzeniu z wniosku M. Z. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1968 r. znak: [...], zezwalającej na użytkowanie pawilonu - kiosku handlowego (sprzedaż kwiatów) o kubaturze 105 m3, przy ul. [...] w [...] pod następującymi warunkami: 1. wykonanie urządzeń sanitarnych i podłączenie do miejskiej sieci wodociągowo - kanalizacyjnej w terminie do dnia 30 czerwca 1968 r., 2. przerwania użytkowania, rozbiórki pawilonu po upływie 1975 r. na każde żądanie władz budowlanych - stwierdził nieważność decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1968 r. w części dotyczącej nałożenia obowiązku przerwania użytkowania i rozbiórki kiosku handlowego po upływie 1975 r. na każde żądanie władz budowlanych Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że podstawę prawną decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1968 r. stanowią art. 65, art. 67 i art. 68 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z dnia 13 lutego 1961 r.). W myśl art. 68 powołanej ustawy, właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić to użytkowanie od wykonania w oznaczonych terminach określonych robót wykończeniowych. Jak podkreślił organ, art. 68 ustawy Prawo budowlane z dnia 31 stycznia 1961 r. nie uprawnia organu nadzoru budowlanego do wskazania w decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu czasu, kiedy obiekt objęty tym pozwoleniem winien być rozebrany. Tym samym w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarcie w treści decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1968 r. zezwalającej na użytkowanie pawilonu przy ul. [...] w [...] zobowiązania do przerwania użytkowania i rozbiórki pawilonu na każde żądanie władz budowlanych rażąco narusza art. 68 ustawy Prawo budowlane z dnia 31 stycznia 1961 r. Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. odwołanie złożyła E. S. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm,), po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, aby E. S. posiadała interes prawny w sprawie wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że ww. pawilon - kiosk handlowy przy ul. [...] w [...] został wybudowany przez M. G. na podstawie decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., którą zostało udzielone pozwolenie na wykonanie na nieruchomości przy ul. [...] robót budowlanych związanych z budową pawilonu. Przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie w dniu [...] stycznia 1968 r. organ dokonał oględzin kiosku kwiatowego przy ul. [...] w [...] i stwierdził, że obiekt ten został wybudowany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, roboty budowlane zostały zakończone, brak było instalacji sanitarnych. Jak podkreślił organ, E. S. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1968 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie pawilonu - kiosku handlowego, a także nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] stwierdzającą w części nieważność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organ podniósł, że w odwołaniu E. S. wskazała, że jest spadkobiercą po Z. S. Jak wynika z akt sprawy Z. A. S. nabył spadek po matce (zmarłej w dniu 15 lutego 1987 r.) J. C. (a pierwotnie po ojczymie T. C.). Z załączonego do odwołania aktu notarialnego z dnia [...] marca 2008 r. Repertorium A Nr [...] w sprawie sprzedaży udziału w spadku przez Z. A. S. na rzecz E. I. S. wynika, że Z. A. S. przysługiwało roszczenie o wypłatę odszkodowania, zwrot lub oddanie w wieczyste użytkowanie nieruchomości [...] "Nieruchomość Hip. Nr [...] " o pow. 766,50 m2, przy ul. [...], w skład której wchodzą dwie działki, stanowiące odrębne nieruchomości - działka nr [...] o powierzchni 667 m2, dla której Sąd Rejonowy [...] XV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW [...] i działka nr ewid. [...] o powierzchni 100m2 KW [...]. Przedmiotowa nieruchomość przy ul. [...] w [...] została przejęta przez Skarb Państwa na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. [...]. Przed wejściem w życie dekretu nieruchomość ta stanowiła własność T. C., który w wymaganym terminie złożył wniosek o przyznanie mu prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu. Jak wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, Prezydium Rady Narodowej m. [...] orzeczeniem z dnia [...] września 1950 r. odmówiło przyznania byłemu właścicielowi T. C. prawa własności czasowej przedmiotowej nieruchomości warszawskiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność ww. orzeczenia. Dotychczas nie została wydana prawomocna decyzja w przedmiocie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste. Organ podniósł jednocześnie, że z art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. [...] (tekst. jedn. Dz. U. z 1945r. Nr 50 poz. 279 ze zm.) wynika, że w razie nieprzyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy, wszystkie budynki położone na gruncie przechodzą na własność gminy, która obowiązana jest wypłacić właścicielowi ustalone w myśl art. 9 odszkodowanie za budynki nadające się do użytkowania lub naprawy. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego E. S. nie wykazała przymiotu strony, o którym mowa w art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Organ stwierdził, że jak wynika z treści przywołanych ksiąg wieczystych, nie jest ona ani właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości przy ul. [...] nr [...] w [...], w związku z tym nie ma interesu prawnego do kwestionowania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...]. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. złożyła E. S. Podniosła, że sporny pawilon handlowy został wybudowany na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 1967 r. o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych, która została wydana zgodnie z decyzją z dnia [...] sierpnia 1967 r. o lokalizacji szczegółowej - czasowej do 1975 r. Czasowy charakter decyzji o pozwoleniu na użytkowanie był zgodny z decyzją z dnia [...] sierpnia 1967 r. o lokalizacji o takim samym czasowym charakterze. Jak podkreśliła skarżąca, ponieważ decyzja o lokalizacji czasowej nie została zmieniona, stąd zmiana decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w części nakazującej rozbiórkę pawilonu jest niezgodna z decyzjami, w oparciu o które budynek został wybudowany. Podniosła też, że zgodnie z art. 68 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane, właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania budynku, przy czym art. 68 ustawy ani nie wymienia warunków, ani w żaden sposób nie ogranicza zakresu warunków. Jak podkreśliła skarżąca, zarówno lokalizacja, jak i zgoda na budowę pawilonu, a później decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, zostały wydane dla osoby nie mającej żadnych praw do nieruchomości przy ul. [...], a użytkowanie gruntu przez cały czas było jedynie na podstawie umowy dzierżawy, wydawanej na czas określony. Pawilon handlowy został wybudowany w latach 1967 - 1968 na terenie d. nieruchomości warszawskiej Hip. [...] przy ul. [...], przed rozpatrzeniem wniosku dekretowego byłego właściciela nieruchomości T. C., złożonego w 1946 r. o przyznanie prawa własności czasowej gruntu. E. S. wskazała, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując wniosek M. Z. posiadał informację, że postępowanie egzekucyjne dotyczące obowiązku rozbiórki zostało wszczęte w związku z toczącym się w Biurze Gospodarki Nieruchomościami Urzędu m. [...] postępowaniem o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości przy ul. [...] na rzecz spadkobierców byłych właścicieli. Podniosła, że rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ma istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku złożonego w 1946 r. w trybie art. 7 dekretu, a tym samym spadkobiercy byłego właściciela mają interes prawny, co zostało wykazane dokumentami złożonymi wraz z odwołaniem od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. W związku z powyższym E. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. \ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kontrolowane postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1968 r. zezwalającej na użytkowanie pawilonu - kiosku handlowego przy ul. [...] w [...] zostało wszczęte na wniosek M. Z., co nie znaczyło, że tylko tej stronie postępowania służyło prawo udziału w ww. postępowaniu, w tym zaskarżenie decyzji wydanej przez organ I instancji w drodze wniesienia od niej odwołania. Jak się przyjmuje bowiem w orzecznictwie, stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSAzdnia 12 stycznia 1994 r. sygn. akt II SA 2164/92, ONSA 1995, nr 1, poz. 32). Zasada ta w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń (por. wyrok NSA z 11 maja 2015 r. sygn. II OSK 2648/13; wyrok NSA z 13 lipca 2012 r. sygn. II OSK 734/11; wyrok NSA z 26 stycznia 2011 r. sygn.II OSK 2268/10). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. O interesie prawnym określonego podmiotu w postępowaniu administracyjnym można zatem mówić, jeśli w wyniku subsumcji stanu faktycznego do dyspozycji normy prawnej podmiot zostanie adresatem normy prawnej, a co za tym idzie wynik indywidualizacji i konkretyzacji normy prawa administracyjnego będzie miał bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków danego podmiotu. Jeżeli zatem odnieść powyższą zasadę do przedmiotu rozpatrywanej sprawy, odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. stwierdzającej na wniosek M. Z. nieważność decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1968 r. w części dotyczącej obowiązku przerwania użytkowania i rozbiórki pawilonu mogła skutecznie wnieść skarżąca E. S., niebiorąca udziału dotąd w postępowaniu, pod warunkiem wykazania, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego (art. 127 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a.). Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącej wyrażonemu w skardze uzupełnionej pismem procesowym z dnia [...] września 2015 r., Główny inspektor Nadzoru Budowlanego umarzając postępowanie odwoławcze nie dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa, w szczególności nie dokonał błędnej wykładni art. 28 k.p.a.. Prawidłowo bowiem podał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżąca, nie będąc właścicielem lub użytkowaniem wieczystym nieruchomości przy ul. [...] w [...], nie posiada interesu prawnego, by kwestionować decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lipca 2014 r., a przez to poddać kontroli prawidłowość decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1968 r. W złożonej skardze strona skarżąca wskazała, że jej interes prawny należy wiązać z uprawnieniem wywodzonym z toczącego się postępowania o ustanowienie na rzecz spadkobierców T. C. prawa użytkowania wieczystego gruntu dawnej nieruchomości warszawskiej przy ul. [...] i w konsekwencji prawa własności obiektu budowlanego znajdującego się na gruncie tejże nieruchomości. Część decyzji, której nieważność stwierdzono, ma kształtować bowiem przedmiot roszczenia dekretowego skarżącej w związku z tym, że odnosi się do stanu faktycznego nieruchomości gruntowej i w konsekwencji decyduje o jej obecnej wartości. Tak formułowany zarzut nie dostrzega jednakże tego, że warunkiem istnienia interesu prawnego uzasadniającego udział określonej osoby w postępowaniu jest to, by interes ten miał charakter osobisty, był konkretny, bezpośredni, jak też aktualny. Aktualność interesu prawnego, jak się powszechnie przyjmuje, oznacza, że daje się on aktualnie urzeczywistnić. Interes prawny powinien zatem istnieć w dacie stosowania przez organ norm prawa administracyjnego, nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości bądź też hipotetyczny (por. wyrok NSA z 14 września 2006 r. sygn. II OSK 353/06). Jeżeli odnieść ten ostatni warunek do sytuacji prawnej, w jakiej znajduje się skarżąca, to dostrzec należy, że nie posiadała ona w dacie prowadzenia postępowania nadzorczego tytułu prawnego do nieruchomości, na której posadowiony został sporny budynek pawilonu. Roszczenie do nieruchomości zgłoszone w trybie dekretu o gruntach [...] oznacza, że skarżąca jedynie dochodzi tytułu prawnego do nieruchomości. Wynik tego postępowania * ma charakter hipotetyczny, albowiem w dacie wniesienia odwołania nie zostało ono zakończone, co stanowi o tym, że nie ustalono, czy skarżąca spełnia wszystkie przesłanki do nabycia prawa użytkowania wieczystego w trybie dekretu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie za trafny uznaje ten pogląd wyrażany w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, który wskazuje na to, że podmiot, który złożył wniosek dekretowy w stosunku do określonej nieruchomości nie jest uprawniony do wywodzenia, że w stosunku do tej nieruchomości służy mu z tego tytułu jakieś prawo i wobec powyższego ma interes prawny w każdej sprawie dotyczącej tejże nieruchomości (por. wyrok NSA z 29 maja 2012 r. sygn. II OSK 450/11). Roszczenie dekretowe - co należy podkreślić - ma charakter ekspektatywy, a więc odnosi się do prawa przyszłego i niepewnego. Z tego powodu fakt złożenia wniosku dekretowego, co do zasady, nie może stanowić podstawy do uznania za stronę postępowania określonego podmiotu tak w postępowaniach, w których kształtowany jest sposób zagospodarowania danej nieruchomości (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2010 r. sygn. II OSK 914/09; wyrok NSA z 29 maja 2012 r. sygn. II OSK 450/11), jak i w tych, w których określeniu podlega szczegółowy sposób jej zabudowy (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2775/13). Okoliczność, że swój interes skarżąca odnosi do nierealizowanego roszczenia decyduje o tym, że nie może mieć znaczenia dla sprawy to, że kwestionowana decyzja - jak akcentuje skarżąca - kształtuje stan faktyczny nieruchomości, a co za tym idzie jej wartość, skoro wskazywany związek oparty jest na zdarzeniu hipotetycznym, tj. jedynie przewidywanym sposobie zakończenia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. Zdaniem Sądu, istotne znaczenie przy ocenie zasadności skargi przypisać jednocześnie trzeba przedmiotowi postępowania, w którym swój udział, wnosząc odwołanie, zgłosiła skarżąca. Kwestia udzielenia pozwolenia na użytkowanie pawilonu - kiosku handlowego w trybie przepisów art. 65, 67 i art. 68 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46), w tym dopuszczalność wprowadzenia do decyzji warunku zaprzestania użytkowania i rozbiórki obiektu na wezwanie władz po 1975 r. nie wpływa na prawa skarżącej wynikające z art. 7 dekretu [...], albowiem sporny obiekt budowlany został wybudowany na podstawie pozwolenia na wykonanie robót budowalnych z dnia [...] sierpnia 1967 r., a więc jako wybudowany po wejściu w życie dekretu nie podlegał jego działaniu. Podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z aktualnym sposobem zagospodarowania nieruchomości dekretowej i brakiem egzekucji decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1968 r. w części odnoszącej się do rozbiórki pawilonu wobec powyższego nie pozostają w bezpośredniej łączności z przysługującym skarżącej roszczeniem dekretowym. Związek ten ma charakter wyłącznie pośredni i odnosić należy go do relacji kształtowanej za pomocą regulacji innej aniżeli administracyjnoprawna. Art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782) przyjmuje bowiem, że przejście budynków położonych na zabudowanej nieruchomości gruntowej oddawanej w użytkowanie wieczyste następuje w drodze umowy ich sprzedaży. Skarżąca jako podmiot, któremu przysługuje jedynie niepotwierdzone roszczenie do zabudowanej nieruchomości dekretowej nie może z tego względu, powołując się na swój interes nie tykle prawny co faktyczny, żądać podjęcia przez organy administracji publicznej działań o charakterze władczym w stosunku do obiektu budowlanego, co do którego nie przysługuje jej w chwili obecnej żaden tytuł prawny. Przyjęcia odmiennej oceny nie uzasadnia-pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2015 r. sygn. I OSK 199/14, albowiem wbrew przeciwnemu zapatrywaniu strony skarżącej, rozstrzygany w przywołanym orzeczeniu problem prawny zasadniczo różnił się od kwestii rozważanej w niniejszej sprawie. W powołanym wyroku Sąd odniósł się do tego, czy w sytuacji, w której została stwierdzona nieważność decyzji deklaratoryjnej, potwierdzającej powstanie na rzecz przedsiębiorstwa państwowego (legitymującego się w dniu [...] grudnia 1990 r. prawem zarządu do nieruchomości) prawa użytkowania wieczystego, na podstawie której to decyzji został dokonany w księdze wieczystej, prowadzonej dla ww. nieruchomości, deklaratoryjny wpis i jednocześnie toczy się proces o uzgodnienie treści wyżej wspomnianej księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, następca prawny tego przedsiębiorstwa, powołując się na ów wpis, dotyczący prawa użytkowania wieczystego, dokonany na podstawie decyzji deklaratoryjnej, ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym podziału tej nieruchomości. Przesądzenie, że wyrok wydany w procesie uzgadniającym treść księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym jest zagadnieniem prejudycjalnym w stosunku do postępowania dotyczącego podziału nieruchomości w żaden sposób nie odnosi się do rozważanej przez Sąd w niniejszej sprawie kwestii dotyczącej zakresu podmiotowego innego rodzajowo postępowania administracyjnego. W powołanym wyroku z 17 sierpnia 2015 r. NSA podkreślił jednakże, że przy określaniu, czy danej osobie przysługuje status strony postępowania niedopuszczalne jest branie pod uwagę względów innych aniżeli szczegółowe uwarunkowania prawne toczącego się postępowania. Nie jest zatem możliwe dopuszczenie do udziału w postępowaniu określonej osoby między innymi na wszelki wypadek podyktowany przyszłym projektowanym rozstrzygnięciem innej toczącej się równolegle sprawy. To ogólne wskazanie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznaje za w pełni trafne i w tym właśnie zakresie przywołane stanowisko może być odnoszone do niniejszej sprawy. Umorzenie postępowania odwoławczego wywołuje skutki równoważne uznaniu czynności złożenia odwołania za niebyłe, stąd tę część rozważań skarżącej w skardze i piśmie ją uzupełniającym, które łączą się z kwestią braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1968 r. - jako merytoryczną polemikę z rozstrzygnięciem wydanym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - pozostawić należało bez rozpatrzenia. Skoro skarżąca, wnosząc odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nie wykazała swojego interesu prawnego, organ odwoławczy prawidłowo zdecydował o umorzeniu postępowania odwoławczego w związku z tym, że środek odwoławczy został złożony przez inny podmiot aniżeli strona postępowania. Powyższe rozstrzygnięcie, wobec niestwierdzenia przez Sąd istotnych naruszeń procedury administracyjnej w toku prowadzonego postępowania nadzorczego oznacza, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.