VII SA/Wa 2742/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi W. P. i W. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę VII SA/WA 2742/16 UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, decyzją z dnia [...] września 2016r, znak: [...] po rozpoznaniu wniosku W. P. i W. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2016r, w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] do działek nr ewid. [...], [...] i [...], przeznaczonych do obsługi komunikacyjnej działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w Ł.. W uzasadnieniu wskazał, iż z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] ( wyjazd z drogi i wjazd na drogę ) do działek nr ewid. [...], [...] i [...], przeznaczonych do obsługi komunikacyjnej działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w Ł. wystąpili W. P. i W. P. podnosząc, że na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] planują poszerzyć prowadzoną działalność gospodarczą o serwis samochodów ciężarowych, myjnię samochodową i stację paliw. Decyzją z dnia [...] lipca 2016r organ odmówił wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowych zjazdów. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli W. P. i W. P. . Ponownie rozpatrując sprawę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko o odmowie zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów publicznych. Organ ustalił, że droga krajowa nr [...] zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] w sprawie klas istniejących dróg krajowych (ze zmianami) została zakwalifikowana do klasy GP (droga główna ruchu przyspieszonego). Zasady stosowania zjazdów na drodze klasy GP określa przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zwanego dalej rozporządzeniem. Stanowi on, że: "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy trudno byłoby dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji uzasadniającej wydanie zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów z drogi krajowej nr [...] (wyjazd z drogi i wjazd na drogę) do działek nr [...], nr [...] i nr [...], ponieważ jest możliwe wykorzystanie istniejącej drogi gminnej nr [...] (o przebiegu ul. [...], ul. [...]) do obsługi komunikacyjnej działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Wspomniana droga gminna, która ma połączenie z drogą krajową nr [...], a ta z kolei z drogą krajową nr [...], dotychczas zapewniała i nadal zapewnia dojazd do obiektów, w których W. P. prowadzi działalność gospodarczą (PPHU [...]). Pozytywne rozpatrzenie wniosku stron nie jest możliwe również z tego powodu, że proponowany wyjazd z drogi krajowej nr [...] byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania tej drogi z drogą krajową nr [...], ponieważ tablica przeddrogowskazowa (znak E-l) przed tym skrzyżowaniem, która wyznacza początek tego obszaru, jest umieszczona w km 397+597, tymczasem - zgodnie z koncepcją stron - przedmiotowy wyjazd z drogi miałby być zlokalizowany około km 397+590, czyli 7 m przed tą tablicą, a zatem w obszarze oddziaływania ww. skrzyżowania. Organ wskazał, że przepis § 78 ust 1 rozporządzenia stanowi, że: "Zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7". Przepis ten zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, między innymi w obszarze oddziaływania skrzyżowania (pkt 1) i na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu (pkt 5). Zgodnie z przepisem § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 "Zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych". W myśl § 78 ust. 2 rozporządzenia zjazd publiczny z drogi klasy GP do stacji paliw (pkt 2) oraz do obiektów, w których jest prowadzona działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym, w szczególności gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h (pkt 3), powinien być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z drogi. Dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających z drogi długości 85 m (odcinek zmiany pasa ruchu długości 30 m, odcinek zwalniania długości 35 m i odcinek akumulacji długości 20 m), w który ten zjazd powinien być wyposażony, gdyż miarodajne natężenie ruchu wynosi 726 P/h, nakładałby się (zachodziłby) na istniejący dodatkowy pas ruchu na ww. skrzyżowaniu z prawej strony wylotu drogi krajowej nr [...], co oczywiście jest niedopuszczalne z punktu widzenia bezpieczeństwa i sprawności ruchu drogowego, gdyż dochodziłoby wówczas do niebezpiecznych manewrów przeplatania potoków ruchu, a także do powstania nowych punktów i powierzchni kolizji. Organ nie miał obowiązku badania stopnia zagrożenia, które byłoby spowodowane usytuowaniem wyjazdu w takim właśnie miejscu, ponieważ obszar oddziaływania skrzyżowania i odcinek występowania dodatkowego pasa ruchu zaliczają się do miejsc określonych w § 113 ust. 7 rozporządzenia, gdzie zawsze występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 836/06 ). Dodatkowym powodem do negatywnego załatwienia niniejszej sprawy przez organ jest ustalenie, że w przypadku udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowych zjazdów zostałby naruszony § 123 ust. 2; pkt 1 rozporządzenia. W myśl tego przepisu na drodze klasy GP - poza terenem zabudowy - odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 5 km. Tymczasem jak organ ustalił, odległości między zamierzonymi zjazdami w km 397+600 do terenu, na którym wnioskodawcy planują budowę m.in. stacji paliw, a zjazdami do najbliższych stacji paliw zlokalizowanych po tej samej (prawej) stronie drogi w km 395+600 i w km 399+800 wynosiłyby odpowiednio 2,0 km i 2,2 km, co wobec bezwzględnie obowiązującego charakteru powyższego unormowania, determinowanego względami bezpieczeństwa ruchu drogowego, jest nie do przyjęcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA 2276/01). Kierując się powyższymi ustaleniami i wyważając słuszny interes w sprawie, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym, który w zasadniczym stopniu jest już zaspokojony. Na marginesie organ poinformował, że spółka [...] z siedzibą w W. również nie uzyskała zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...], ponieważ - tak jak w przypadku przedmiotowych zjazdów - byłby on usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr [...], a więc w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdzie sytuowanie zjazdów publicznych jest zabronione. Zdaniem organu wbrew twierdzeniu stron istnieje, tak jak dotychczas, możliwość dojazdu do przedmiotowych działek, w tym do działki nr [...], która też stanowi własność stron, od istniejącej ogólnodostępnej drogi gminnej nr [...] (o przebiegu ul. [...], ul. [...]), która ma połączenie z drogą krajową nr [...], a ta z kolei z drogą krajową nr [...]. Zdaniem organu nie jest zasadny zarzut, że zamierzony wyjazd z drogi byłby usytuowany poza obszarem oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr [...]. Organ podkreślił, że tablica przeddrogowskazowa (znak E-l) przed tym skrzyżowaniem, która wyznacza początek tego obszaru jest umieszczona w km 397+597, tymczasem - zgodnie z koncepcją stron - przedmiotowy wyjazd z drogi miałby być zlokalizowany około km 397+590, czyli 7 m przed tą tablicą, a zatem w obszarze oddziaływania ww. skrzyżowania, czego zabrania przepis § 113 ust. 7 pkt. 1 w związku z § 78 ust. 1 rozporządzenia. Poza tym, jak również organ wyjaśnił wcześniej, dodatkowy pas ruchu, w który ten zjazd powinien być wyposażony, nakładałby się (zachodziłby) na istniejący dodatkowy pas ruchu na ww. skrzyżowaniu z prawej strony wylotu drogi krajowej nr [...], czego z kolei zabrania przepis § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia. Nie jest trafny zdaniem organu argument, że istniejący dodatkowy paś ruchu na skrzyżowaniu jest zbędny ze względu na sygnalizację świetlną zastosowaną na tym skrzyżowaniu, a zatem - po jego przedłużeniu - mógłby być wykorzystany jako dodatkowy pas ruchu, w który powinien być wyposażony przedmiotowy zjazd, , albowiem istnienie tego pasa jest faktem, a organ administracji publicznej orzeka na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2014 r. wnieśli W. P. i W. P. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2016r. Skarżący wyjaśnili, że zakupili od miasta działki gruntu przyległe do drogi krajowej nr [...] i wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na lokalizację zjazdów licząc, że istniejąca przeszkoda związana z brakiem bezpośredniego sąsiedztwa ich działek z drogą krajową została usunięta i już nie ma żadnych innych przeszkód aby taką zgodę mogli otrzymać. Tymczasem odmówiono im zezwolenia na lokalizację zjazdów powołując się na przepisy, które nie mają zastosowania w ich sprawie. Zdaniem skarżących droga nr [...] o przyspieszonym ruchu nie obowiązuje na terenie miasta ponieważ tam jest ograniczenie szybkości do 50 km/h. Ponadto projektowany zjazd nie znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania gdyż obszar ten kończy się w miejscu gdzie została wykonana zatoczka do zawracania, a wjazd na ich nieruchomość został zaprojektowany 50m dalej. Wadliwe jest także uzasadnienie, że każdy zjazd czy wyjazd musi mieć dodatkowy pas ruchu ponieważ większość zjazdów publicznych takiego pasa nie posiada np. stacja [...] znajdująca się naprzeciwko nieruchomości skarżących. Skarżący nie zgadzają się z organem, że dotychczasowa droga zapewniała i nadal zapewnia dojazd do obiektów w których prowadzą działalność gospodarczą. Droga gminna nr [...]o przebiegu ul. [...], ul. [...]/jest o ograniczonym tonażu więc nie ma możliwości wjazdu pojazdów o masie do 42 t, a tu chodzi o zjazd do samochodów ciężarowych. Jeżeli chodzi o samo skrzyżowanie /wjazd z drogi krajowej nr [...] w w/w drogę gminną, a następnie drogę prowadzącą do ich firmy/to graniczy to z cudem żeby je pokonać samochodem ciężarowym wymagającym odpowiedniej szerokości by dokonać manewru skrętu. Droga ta jest zbyt wąska by można wjechać wspomnianymi pojazdami ciężarowymi/chodzi o skręt oraz mijanie się dwóch pojazdów ciężarowych. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2016r, znak: [...] , którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2016r odmawiającą udzielenia skarżącym zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] do działek nr ewid. [...], [...] i [...], przeznaczonych do obsługi komunikacyjnej działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w Ł.. Podstawę materialno- prawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (...). Jednakże ustawa nie określa przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządcy drogi zgody na lokalizację zjazdu. Jak trafnie stwierdził organ wyrażenie zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu następuje w ramach uznania administracyjnego, którego granice określają interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie takiej zgody a także obowiązujące przepisy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, ale jej zakres jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji odmownej, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami tak, że nie można mu postawić zarzutu dowolności. W takim przypadku, badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji została spełniona powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zdaniem Sądu, dokonana w niniejszej sprawie przez organ ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń. Bezspornym jest, iż analizowany odcinek drogi krajowej nr [...] zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008r, nr [...] w sprawie klas istniejących dróg krajowych został zaliczony do klasy drogi głównej ruchu przyspieszonego ( droga klasy GP). Klasa GP (droga główna ruchu przyspieszonego) drogi krajowej nr [...] została ustalona bez wyjątku dla całego jej przebiegu, tj. między węzłami "[...]" i "[...]" na autostradzie [...]. Nietrafny jest więc zarzut skarżących , iż droga nr [...] o przyspieszonym ruchu nie obowiązuje na terenie miasta ponieważ tam jest ograniczenie szybkości do 50 km/h.Zgodnie z § 9 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430) lokalizowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W związku z czym względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach głównych ruchu przyspieszonego ( droga klasy GP ) przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Przy czym za dostęp do drogi publicznej zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uważa się " bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej." Zgodzić należy się z oceną organu, iż w niniejszej sprawie nie występuje taka wyjątkowa sytuacja przemawiająca za ewentualnym uwzględnieniem żądania strony. Aktualnie dojazd do działek skarżących odbywa się poprzez istniejącą drogę gminną nr [...] (o przebiegu ul. [...], ul. [...]). Wskazana droga gminna ma połączenie z drogą krajową nr [...], a ta z kolei z drogą krajową nr [...]. Organ trafnie wskazał skarżącym, iż droga gminna dotychczas zapewniała i nadal zapewnia dojazd do obiektów, w których W. P. prowadzi działalność gospodarczą (PPHU [...]). Twierdzenie skarżących, jakoby droga gminna nr [...] miała za małą nośność i szerokość, by mogła być przeznaczona do ruchu samochodów ciężarowych o dużej masie całkowitej i o dużych gabarytach, nie może stanowić argumentu za wydaniem zezwolenia na lokalizację wnioskowanych zjazdów stwarzających zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Może natomiast uzasadniać przebudowę tej drogi przez skarżących, co wynika z przepisu art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440). Zgodnie z tym przepisem budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia (ust. 1). Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej (ust. 2). W ocenie Sądu, ustalony przez organ w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na przyjęcie, że wydanie zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] do działek nr ewid. [...], [...] i [...], przeznaczonych do obsługi komunikacyjnej działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podejmując decyzję o wyrażeniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi zarządca powinien kierować się zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która w pewnych sytuacjach może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości do swobodnego korzystania ze swojej własności. Z ustaleń organu wynika, że wnioskowany zjazd publiczny usytuowany byłby w sąsiedztwie obszaru oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr [...]. Przepis § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ten zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, między innymi w obszarze oddziaływania skrzyżowania (pkt 1) i na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu (pkt 5). Wbrew zarzutom skarżących obszar oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą krajową nr [...] nie kończy się w miejscu, "gdzie została wykonana zatoczka do zawracania", lecz dalej, w miejscu umieszczenia tablicy przeddrogowskazowej (znak E-1) przed tym skrzyżowaniem, co oznacza, że zgodnie z koncepcją stron przedmiotowy wyjazd z drogi byłby zlokalizowany około 7 m przed tą tablicą, a zatem w obszarze oddziaływania ww. skrzyżowania. Jak wyjaśnił organ zadaniem istniejącego dodatkowego pasa ruchu na skrzyżowaniu z prawej strony wylotu drogi krajowej nr [...] jest umożliwienie płynnego włączania się do ruchu pojazdów skręcających w prawo z drogi krajowej nr [...]. Przedłużenie tego pasa i wykorzystanie go jako dodatkowy pas ruchu, w który - zdaniem skarżących - mógłby być wyposażony zamierzony wyjazd z drogi krajowej nr [...] do ich działek, doprowadziłoby do pogorszenia bezpieczeństwa i sprawności ruchu drogowego w obszarze omawianego skrzyżowania, co należy uznać za niedopuszczalne, Wbrew twierdzeniu skarżących stacja paliw zlokalizowana naprzeciw ich nieruchomości jest wyposażona w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej nr [...] w prawo do tej stacji (tzw. prawoskręt). W przypadku udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowych zjazdów zostałby naruszony § 123 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia. W myśl tego przepisu na drodze klasy GP - poza terenem zabudowy - odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 5 km, tymczasem - jak organ ustalił, odległości między zamierzonymi zjazdami w km 397+600 do terenu, na którym strony planują budowę m.in. stacji paliw, a zjazdami do najbliższych stacji paliw zlokalizowanych po tej samej (prawej) stronie drogi w km 395+600 i w km 399+800 wynosiłyby odpowiednio 2,0 km i 2,2 km, co wobec bezwzględnie obowiązującego charakteru powyższego unormowania, determinowanego względami bezpieczeństwa ruchu drogowego, jest nie do przyjęcia. W rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, iż w sposób dowolny i nie poparty dowodami wydał zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan faktyczny zgodnie wyrażonymi zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów wyrażonymi w art. 7, 8 oraz 77 k.p.a. Ponadto, organ słusznie zastosował się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym dając pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Tym samym Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę oddalił.