VII SA/Wa 2746/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Banaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z [...] września 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. O. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2013 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Starosta [...] decyzją z[...] marca 2013 r., znak: [...], udzielił Firmie Handlowej [...] sp. j. M. P. J. S. (dalej: "inwestor"), pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego z częścią magazynową, biurową i punktem gastronomicznym wraz z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą: zjazdem z drogi publicznej i wewnętrznym układem drogowym, przyłączem wodociągowym i zewnętrzną instalacją wodociągową, odcinkiem sieci i przyłączem kanalizacji sanitarnej oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z zespołem skrzynek retencyjno-rozsączających, zewnętrzną instalacją gazu, zewnętrzną instalacją elektryczną oraz zewnętrzną instalacją oświetleniową (dalej: "inwestycja"). Inwestycja została zlokalizowana na terenie działek nr ewid. [...], [...] i [...] w miejscowości C., w gminie Z. W 2017 r. J. O. będący właścicielem nieruchomości sąsiadującej z działkami inwestycyjnymi, złożył wniosek o wznowienie postępowania oraz uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na to, że jako strona nie brał udziału w postępowaniu. Skarżący powołał się więc na przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."). W dniu [...] września 2017 r. Starosta [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. z uwagi na to, że zdaniem organu wnioskodawca nie posiada interesu prawnego niezbędnego do wszczęcia postępowania na podstawie art. 147 k.p.a. W wyniku odwołania złożonego przez skarżącego, Wojewoda [...]decyzją z [...] lipca 2018 r. uchylił decyzję Starosty [...] z [...] września 2017 r. oraz stwierdził wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] marca 2013 r. z naruszeniem prawa. Jednocześnie, Wojewoda [...] odmówił uchylenia ww. decyzji z [...] marca 2013 r., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłoby zapaść jedynie rozstrzygnięcie odpowiadające w swej istocie decyzji dotychczasowej. We wskazanym rozstrzygnięciu Wojewody [...] ustalono, że skarżącemu przysługuje interes prawny do inicjowania postępowania nadzwyczajnego na podstawie art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej: "pr.bud."). 3. Pismem z [...] października 2018 r. skarżący zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] marca 2013 r. na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. Skarżący zarzucił ww. decyzji, że została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. w związku z § 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] października 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr ewid. [...], obr. C. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] listopada 2012 r. poz. [...]; dalej: "miejscowy plan zagospodarowania"). W ocenie skarżącego organ wydał decyzję, która udzielała pozwolenia na budowę dla inwestycji cechującej się znaczną uciążliwością dla zabudowy mieszkaniowej. 4. Po rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącego, Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2013 r. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 3 pkt 2 i art. 82 ust. 3 pr.bud. W uzasadnieniu organ stwierdził, że działka skarżącego nr ewid. [...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ze sporną inwestycją zlokalizowaną na działkach nr ewid. [...], [...] oraz [...]. Od strony działki skarżącego zaprojektowany został wjazd na działkę objętą inwestycją (dla samochodów dostawczych) oraz plac manewrowy. Natomiast przy granicy z działką skarżącego przewidziano (w odległości 3,38 m od granicy) cztery miejsca postojowe. W przedmiotowej sprawie szczegółowej analizie poddano przesłankę wskazaną przez skarżącego i zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Przepis ten nakazuje stwierdzić nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Organ przypomniał, że zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud., polega m.in. na sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Ustalono, że inwestycja położona jest w strefie oznaczonej w miejscowym planie symbolem [...]. Przedmiotowa jednostka urbanistyczna obejmuje tereny zabudowy usługowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie dopuszcza się wyłącznie działalność usługową nieuciążliwą dla zabudowy mieszkaniowej, tzn. realizację wolno stojących lub dobudowanych budynków magazynowych, gospodarczych i garaży. Dla ujednolicenia praktyki stosowania miejscowego planu w § 2 ust. 2 pkt 1 tego aktu wskazano, że przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć taki rodzaj działalności usługowej, której ewentualna uciążliwość nie wykracza poza granice działki, do której inwestor ma tytuł prawny, a równocześnie jej prowadzenie nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska przewidzianych dla funkcji mieszkaniowej na terenach sąsiednich. Ponadto w postanowieniach ogólnych miejscowego planu wskazano, że zasięg uciążliwości dla środowiska prowadzonej działalności usługowej lub zastosowanych technologii powinien być bezwzględnie ograniczony do granic obszaru, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Po analizie projektu budowlanego dokonanej w myśl wymienionych kryteriów, organ pierwszej instancji uznał, że planowane zamierzenie budowlane nie narusza w sposób rażący przepisów obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda [...] nie stwierdził również, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Organ odniósł się również do zarzutu skarżącego, że wydano decyzję pozwalającą na budowę dla przedsięwzięcia cechującego się znaczną uciążliwością dla zabudowy mieszkaniowej, wynikającą ze zwiększonego ruchu pojazdów i osób oraz rozładunku i załadunku towarów w części magazynowej obiektu, w rezultacie czego zwiększona została emisja hałasu, płynów oraz produktów spalania. Wojewoda [...] wyjaśnił, że aby zaistniała przesłanka naruszenia interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę konieczne jest stwierdzenie, że oddziaływanie inwestycji jest indywidualne, konkretne, aktualne i sprawdzalne obiektywnie, a jego istnienie znajdowało potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (tzw. oddziaływanie kwalifikowane). Od tak rozumianego oddziaływania należy bowiem odróżnić oddziaływanie faktyczne, czyli oddziaływanie, które nie może być poparte żadnym przepisem prawa. Ponadto trzeba zaakcentować, że prawne ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości nie są tożsame z ewentualnymi uciążliwościami wygenerowanymi przez realizację spornej inwestycji, takimi jak kurz, opary, hałas, ewentualne zmniejszenie walorów użytkowych, obniżenie wartości nieruchomości, czy odczucia estetycznych. Takie ograniczenia nie powinny wszakże być kwalifikowane jako naruszenie przepisów prawa. Czym innym bowiem jest interes prawny, którego granice zakreślają przepisy prawa, a czym innym niedogodności związane z użytkowaniem zrealizowanej inwestycji. Wojewoda [...] wyjaśnił również, że obszar, na którym znajduje się inwestycja, jest terenem przeznaczonym nie tylko pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, lecz także pod zabudowę usługową nieuciążliwą. Ze zgromadzonych materiałów nie wynika jednak, aby w budynku spornej inwestycji miała być prowadzona jeszcze inna działalność gospodarcza np. produkcyjna, która mogłaby stanowić nadmierne źródło hałasu. Na obszarze objętym inwestycją nie zaprojektowano także urządzeń lub instalacji uznawanych za uciążliwe w środowisku zamieszkania. Przedmiotowa inwestycja nie należy również do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie została ujęta w § 2 ust. 1 i 2 ww. aktu, w którym wyszczególniono przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też w § 3 rozporządzenia, zawierającym katalog przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja jest zatem zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie organ pierwszej instancji wskazał, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2013 r. nie jest również obarczone żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. 5. Pismem z [...] czerwca 2019 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2013 r. Skarżący wniósł ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił decyzji Wojewody [...]: obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotne znaczenie dla treści rozstrzygnięcia, w szczególności: a) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez naruszenie zawartych w tych przepisach dyrektyw dowodowych, przejawiające się w pominięciu wniosku o przeprowadzenie dowodu na okoliczność rodzaju oraz zasięgu oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, która to okoliczność miała decydujące znaczenie dla oceny kwalifikowanego naruszenia przez Starostę [...] przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w obrębie jednostki planistycznej 3U,MN; b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że decyzja Starosty [...] nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym usunięcie jej z obrotu prawnego, mimo że nie realizowała dyspozycji normy prawnej zawartej w art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. i nakładającej na organ architektoniczno-budowlany obowiązek uzgodnienia projektowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie, którego konsekwencją było niezasadne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że projekt budowlany był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania; § 3 w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że zrealizowane przez inwestora zamierzenie budowlane mieściło się w pojęciu "działalności nieuciążliwej", podczas gdy obszar oddziaływania przedsięwzięcia wykracza poza obszar nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja. 6. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy potwierdził, że działka o nr ewid. [...], na której zaprojektowano sporny budynek usługowo-handlowy z częścią magazynową, biurową i punktem gastronomicznym położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania symbolem [...]. Zgodnie z § 3 pkt 1 ww. planu teren ten przeznacza się pod zabudowę usługową i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną; dopuszcza się wyłącznie działalność usługową nieuciążliwą dla zabudowy mieszkaniowej; wprost dopuszcza się jednak realizację wolno stojących lub dobudowanych budynków magazynowych, gospodarczych i garaży. Natomiast na działkach inwestycyjnych nr [...] i [...] zaprojektowano zjazdy z drogi publicznej (ul. D.) oraz elementy infrastruktury technicznej (obszar oznaczony symbolem [...]). Mając na uwadze definicję usług nieuciążliwych zawartą w miejscowym planie zagospodarowania, organ odwoławczy podkreślił, że badanie ewentualnych uciążliwości generowanych przez projektowany obiekt powinno odbywać się przy uwzględnieniu standardów jakości środowiska. W ocenie GINB powołany przepis miejscowego planu zagospodarowania jest niedookreślony, co sprawia, że pojęcie uciążliwości ma charakter subiektywny. W związku z powyższym zasadne wydaje się odniesienie pojęcia "uciążliwości" do terminów i wyrażeń użytych w przepisach prawa dotyczących ochrony środowiska. Organ odwoławczy stwierdził też, że sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych enumeratywnie w § 2 oraz § 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. W związku z tym nie sposób uznać, że inwestycja ma ona charakter uciążliwy w świetle § 2 ust. 2 pkt 1 ww. miejscowego planu zagospodarowania. Z części opisowej projektu budowlanego nie wynika również, aby sporna inwestycja związana była z prowadzeniem usług o charakterze uciążliwym. Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego uciążliwości związanych ze zwiększonym ruchem pojazdów i osób, rozładunkiem i załadunkiem towarów, GINB stwierdził, że nie mogą one prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2013 r. Właściwie każda inwestycja w trakcie realizacji oraz na etapie użytkowania może powodować pewne uciążliwości, takie jak hałas czy zwiększony ruch pojazdów. Organ uzasadnił też odmowę uznania za dowód w postępowaniu analizy akustycznej oddziaływania na środowisko sposobów korzystania z działki nr [...] i jej oddziaływania na działkę o nr ewid. [...], sporządzonej w czerwcu 2019 r. przez mgr inż. B. S. Organy administracji publicznej badają przecież prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Wykorzystuje się przy tym jedynie tzw. zamknięty materiał dowodowy, tj. materiał dowodowy, jakim dysponował organ administracji architektoniczno-budowlanej w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie dokument, na który powołuje się skarżący pozostaje bez wpływu na ocenę decyzji Starosty [...] z [...] marca 2013 r., gdyż został on sporządzony po wydaniu decyzji. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z [...] października 2019 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. Dodatkowo, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: obrazę przepisów prawa procesowego, a to: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy organ powinien wydać rozstrzygnięcie reformatoryjne poprzez stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Starosty [...], względnie uchylić je i przekazać Wojewodzie [...] do ponownego rozpoznania; art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2013 r. nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym usunięcie jej z obrotu prawnego, mimo że nie realizowała dyspozycji zawartej w art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. nakładającej na organ obowiązek uzgodnienia projektowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez naruszenie zawartych w tych przepisach dyrektyw dowodowych, przejawiające się w pominięciu zgłoszonego przez stronę dowodu z ekspertyzy akustycznej sporządzonej przez mgr. inż. B. S. na okoliczność rodzaju oraz zasięgu oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, która to okoliczność miała decydujące znaczenie dla oceny kwalifikowanego naruszenia przez Starostę [...] przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określających zasady kształtowania ładu przestrzennego w obrębie jednostki planistycznej [...] obrazę przepisów prawa materialnego, a to: art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie, którego konsekwencją było niezasadne przyjęcie przez organy obu instancji, że projekt budowlany był zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania; § 3 w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że zrealizowane przez inwestora zamierzenie budowlane mieściło się w zakresie pojęcia "działalności nieuciążliwej". Tymczasem z projektu budowlanego oraz z usytuowania części magazynowej oraz infrastruktury zewnętrznej, tj. wjazdu i placu manewrowego wynika, że obszar oddziaływania przedsięwzięcia będzie wykraczał poza obszar nieruchomości, na której zrealizowana została inwestycja, a charakter tego oddziaływania ma poważne konsekwencje dla potencjalnej możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. 8. Odpowiadając w dniu [...] grudnia 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. 10. Sąd oddalił skargę skarżącego uznając, że kwestionowana decyzja z [...] marca 2013 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Należy podkreślić, że jeśli przesłanką nieważności ma być rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), to niezbędne jest wykazanie, że zostały spełnione łącznie trzy przesłanki: (1) oczywistość naruszenia prawa, (2) charakter przepisu, który został naruszony oraz (3) racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli niemożność zaakceptowania w praworządnym państwie skutków, które wywołuje kwestionowana decyzja. Wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale muszą być jasno wskazane (por. np. "klasyczne" orzeczenia - wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia1994 r., sygn. akt III ARN 13/94, OSN 1994, z. 3, poz. 36; a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, z. 2, poz. 91. Z nowszych orzeczeń patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1439/16). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może jednak zostać naruszony wyłącznie przepis, który nadaje się do stosowania w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga bardziej złożonej wykładni prawa. Jest to odwołanie się do zakorzenionej w europejskiej kulturze prawnej zasady że "tego co jasne nie interpretuje się" (clara non sunt interpretanda). Oznacza to więc, że niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności, jeśli podstawą nieważności miałoby być naruszenie przepisu prawa, którego sposoby rozumienia mogą budzić wątpliwości, rozbieżności lub spory interpretacyjne. W szczególności nie można twierdzić, że miało miejsce rażące naruszenie prawa, jeśli przepis, który miałby być naruszony zawiera wyrażenia nieostre, ocenne lub tzw. klauzule generalne. Jeśli natomiast odnosimy się do skutków, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to mamy obowiązek brać pod uwagę wyłącznie takie efekty zastosowania przepisów prawa, które są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań zasady demokratycznego państwa prawnego. Konieczne jest zatem stwierdzenie, że w sprawie wystąpiły takie skutki gospodarcze lub społeczne, które w zwykłych relacjach między ludźmi i na podstawie powszechnie respektowanych standardów społecznej koegzystencji są całkowicie nie do zaakceptowania. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa i nie ma podstawy prawnej dla uwzględnienia skargi. Nie wystąpiła bowiem ani przesłanka oczywistości przepisu, który miałby być rażąco naruszony, ani też trudno mówić, że niedopuszczalne jest faktyczne funkcjonowanie magazynu, do którego samochody dostawcze różnej wielkości przywożą lub wywożą przechowywane materiały. Taka interpretacja wykraczałaby znacznie poza zakres zwyczajowo akceptowanych praktyk. W opinii Sądu organy administracji właściwe w sprawie słusznie zatem wskazały, że pojęcie uciążliwości jest ocenne i może być różnorako rozumiane. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podjęto próbę zdefiniowania pojęcia "usługi nieuciążliwe" (§ 2 ust. 2 pkt 1). Definicja legalna została wszakże sformułowana w taki sposób, że sama wymaga interpretacji i z pewnością może budzić wątpliwości lub rozbieżne interpretacje. W tym kontekście nie sposób więc twierdzić, że mamy do czynienia z pojęciem, które jest oczywiste i możliwe do zastosowania bez szczególnej wiedzy i praktyki prawniczej. Pierwszy konieczny warunek stwierdzenia nieważności nie jest zatem spełniony. Zdaniem Sądu, w sytuacji nieostrości i niejednoznaczności przepisów miejscowego plany zagospodarowania, zasadnym posunięciem organu drugiej instancji było również odwołanie się do obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy rozporządzenia są bowiem istotnym możliwym źródłem prawa ustalającym znaczenie terminu "uciążliwość". Wskazany akt prawny omawia bardzo szeroko ponad sto różnych typów rozwiązań technicznych lub budowlanych, które mogą zawsze lub też mogą choćby potencjalnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, a ujmując rzecz szerzej, oddziaływać na środowisko naturalne człowieka. Mimo znacznej liczby przypadków wymienionych w powołanym rozporządzeniu garaże i magazyny do takich rozwiązań nie są zaliczane. Można też dodać, że trafność sięgnięcia po wskazane przepisy uzasadniona jest przez treść § 2 ust. 9 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania, który odwołuje się do tych samych przepisów. Niezależenie wszakże od treści rozmaitych przepisów mogących mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie organy administracji rozstrzygające o wniosku skarżącego słusznie odwołały się do zwykłej praktyki społecznej, czyli skutków faktycznych, jakie mogła rodzić kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę z [...] marca 2013 r. Organy stwierdziły, że w przypadku magazynu, przed którym zlokalizowano plac manewrowy dla samochodów dostawczych, może występować nieco większy hałas lub kurz bądź spaliny niż w sytuacji typowego parkingu dla samochodów osobowych. Zdaniem organów takie rozwiązanie organizacyjno-techniczne i efekty jego zaprojektowania nie zasługują jednak na uznanie, że mamy do czynienia z uciążliwościami, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania. Parkingi dla samochodów a także ruch pojazdów o większej mocy lub większej głośności, takich jak samochody dostawcze lub np. autobusy, jest zwykłym doświadczeniem dla osób korzystających z zabudowy mieszkaniowej, zarówno jednorodzinnej, jak i wielorodzinnej. Trudno zatem uznać, że mamy do czynienia ze skutkami faktycznymi wydania określonej decyzji prawnej, których to skutków nie można żadną miarą zaakceptować w praworządnym państwie. Organy administracji orzekające w rozpatrywanej sprawie słusznie stwierdziły też, że w przedmiotowym budynku hali magazynowej, a także w bezpośrednim jego otoczeniu nie prowadzi się żadnej działalności gospodarczej, która generowałaby hałas, zanieczyszczenie lub zapachy uznawane za rzeczywiście uciążliwe dla otoczenia. Warunki zagospodarowania działek inwestycyjnych nie przewidywały lokalizacji na ich terenie żadnych młotów, pras, kuźni, lakierni samochodowych ani tartaków lub podobnych urządzeń zakłócających spokój właścicielom nieruchomości sąsiednich ponad zwyczajową miarę. W opinii Sądu trafne jest również rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który podkreślił, że w przypadku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji okoliczności sprawy bada się na dzień wydania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Nie można zatem powoływać się na opinię bądź ekspertyzę akustyczną lub podobną, gdyż takie opracowanie z natury rzeczy odwołuje się do stanu faktycznego późniejszego niż dzień wydania decyzji. Nie można zatem, zdaniem Sądu, czynić zarzutu wobec zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że narusza prawo nie uznając za dowód w sprawie opracowania przedłożonego przez skarżącego. Sąd podziela zatem opinię organów obu instancji, że w przypadku kwestionowanej decyzji Starosty [...] z [...] marca 2013 r. nie doszło też do wystąpienia innych przesłanek nieważności niż te, które wskazuje art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.