VII SA/Wa 2747/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Anna Dmowska - Paczuska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. K. i U. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej: kpa oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), zwanej dalej "specustawą", po rozpatrzeniu odwołań S. K., U. K., Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, A. M., oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację i zatwierdzeniu projektu budowanego inwestycji drogowej pn. "Budowa obwodnicy drogowej J. w ciągu drogi ekspresowej nr [...] K. – P. – B. długości 10+3 km." uchylił zapisy dotyczące terminu wydania nieruchomości (pkt I decyzji), przebudowy sieci melioracyjnej (pkt II decyzji), sieci uzbrojenia terenu (pkt III decyzji), sposobu zatwierdzenia projektu budowlanego (pkt IV decyzji), szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych (pkt V decyzji) i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie nowych zapisów, w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, reprezentowany przez M. B., Zastępcę Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w P. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2010 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Następnie inwestor pismem z dnia [...] września 2010 r., stanowiącym uzupełnienie ww. wniosku wniósł również o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w myśl przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku". Z uwagi na występujące w ww. wniosku braki formalne, Wojewoda [...], pismem z dnia [...] września 2010 r. wezwał inwestora do ich uzupełnienia, a inwestor dokonał stosownych uzupełnień. W dniu [...] sierpnia 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. wydał postanowienie uzgadniające realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Z kolei Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], znak: [...], działając na podstawie art. 104 kpa oraz art. 11 a ust. 1 specustawy, zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa obwodnicy drogowej J. w ciągu drogi ekspresowej nr [...] K. – P. – B. długości 10+3 km". Decyzja ta została następnie sprostowana postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...]. Na skutek wniesienia odwołania przez S. K., U. K., Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, A. M., oraz Towarzystwo Ochrony Środowiska [...] sprawę rozpatrzył działając jako organ II –ej instancji, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Organ odwoławczy w swojej decyzji opisał zarzuty podniesione w odwołaniach. Dokonując analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy wskazał, iż przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 specustawy uzyskał opinie Zarządu Województwa [...] - postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...], Zarządu Powiatu w J. - postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], Burmistrza J. - opinia z dnia [...] lipca 2009 r., znak:[...] i Wójta Gminy [...] nad W. z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...]. Organ odwoławczy dodał, że do wniosku załączono mapę w skali 1:2000, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, do wniosku załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Do wniosku inwestor dołączył także projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) dalej "pr. bud". Ponadto projekt budowlany został uzgodniony przez Powiatowy Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w J. (opinia z dnia [...] października 2009 r., Nr [...]). Dokonując analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że jest on zgodny z 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, ze zm.). Inwestor załączył do wniosku także opinie: Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]. Organ wskazał, iż brak odpowiedzi w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], którym to pismem inwestor wystąpił o opinię do P.S.A. Zakład [...] w [...], zgodnie z art. 11b pkt 2 specustawy, uznane zostało jako brak zastrzeżeń do złożonego wniosku. Dodał, że inwestor nie miał obowiązku przedkładania pozostałych opinii, wskazanych w art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych opinii. Natomiast Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 specustawy do wniosku inwestor dołączył również akty administracyjne wymagane przepisami odrębnymi tj. decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], udzielającą Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. pozwolenia wodnoprawnego na regulację wód oraz wykonanie urządzeń wodnych w ramach budowy obwodnicy drogowej J. w ciągu drogi ekspresowej nr [...] K. – P. –B., oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, dalej zwaną "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia". Analizując złożony przez inwestora wniosek z dnia [...] sierpnia 2010 r., uzupełniony pismami z dnia [...] września 2010 r., [...] września 2010 r., [...] listopada 2010 r., [...] grudnia 2010 r., [...] września 2011 r. oraz [...] września 2011 r. Minister uznał, że wniosek ten zawiera elementy wskazane w art. 11d ust. 1 specustawy. Oceniając postępowanie przeprowadzone przez Wojewodę organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo pismem z dnia [...] listopada 2010 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji oraz pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. o zmianie zakresu wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji, wysyłając zawiadomienia na adres widniejący w katastrze nieruchomości. Natomiast pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń. W związku z wnioskiem inwestora o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, który postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] wydał decyzję z dniu [...] grudnia 2011 r. o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej, a w jej uzasadnieniu ustosunkował się do zarzutów i wniosków wniesionych przez strony m.in. U. K. i S. K. Organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f ust. 1 specustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapy w skali 1:2000, będące załącznikami Nr 1, stanowiącymi integralną część decyzji). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału są załącznikiem Nr 2, stanowiącym integralną część decyzji). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący Załącznik Nr 3 do decyzji, będący integralną część decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, nieruchomości przeznaczone do czasowego zajęcia, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z potrzeb obronności państwa, jak również wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ I instancji zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy decyzję swoją doręczył wnioskodawcy, a pozostałe strony o wydaniu przedmiotowej decyzji zawiadomił w drodze obwieszczeń opublikowanych na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. w dniach od [...] grudnia 2011 r. do [...] stycznia 2012 r., tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...] nad W. w dniach od [...] grudnia 2011 r. do [...] stycznia 2012 r. oraz na stronie internetowej ww. urzędu w tych samych dniach, tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w J. w dniach od [...] grudnia 2011 r. do [...] stycznia 2012 r. oraz na stronie internetowej tego Urzędu w tych samych dniach, oraz w "Gazecie Wyborczej – [...]" z dnia [...] grudnia 2011 r. Ponadto dotychczasowych właścicieli organ I instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Analizując decyzję organu I instancji pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 16 ust. 2 specustawy organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu I instancji nie zawiera precyzyjnego określenia terminu wydania nieruchomości zgodnego z przepisami, dlatego też Minister, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w punkcie I niniejszej decyzji uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji znajdujący się na stronie 8, pkt 1.7.12, dotyczący obowiązku określenia terminu wydania nieruchomości i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, orzekając w tym zakresie o ustaleniu, w miejscu uchylenia, zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 16 ust. 2. Ponadto Minister w ww. pkt. odstąpił od orzekania w przedmiocie postanowień o nadaniu kontrolowanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie nadał takiego rygoru, a inwestor o to nie wnioskował. Rozpatrując odwołanie inwestora organ II instancji powołując się na art. 11i specustawy, uznał, że skoro w specustawie brak jest definicji legalnej pojęcia "sieci uzbrojenia terenu" to w sprawach nieuregulowanych w specustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane, normy możliwe do wyinterpretowania z niej na użytek postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i samej decyzji, ale również akty wykonawcze do ustawy Prawo budowlane. Zatem zastosowanie w tym zakresie znajdzie rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które swoje zastosowanie znajduje również na podstawie zakotwiczenia normatywnego w art. 2 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Rozporządzenie to w dziale IV reguluje wyposażenie techniczne dróg, które obejmuje stosownie do rozdziału 5 wyżej wskazanego działu rozporządzenia, infrastrukturę techniczną w pasie drogowym, która nie jest związana z drogą, precyzując w § 140 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, iż do infrastruktury tej należy w szczególności zaliczyć m.in. urządzenia wodnej melioracji. Natomiast zgodnie z ustawą Prawo wodne urządzenia melioracji wodnej dzielą się na podstawowe i szczegółowe. Do tych ostatnich zalicza się, stosownie do art. 73 ustawy Prawo wodne, urządzenia służące regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwieniu jej uprawy i ochronie użytków rolnych przed powodziami m.in. rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, drenowania. W związku z powyższym, w ocenie Ministra, do użytego w art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit g specustawy, pojęcia sieci uzbrojenia terenu należy odpowiednio zastosować w niniejszej sprawie przepisy rozdziału 5 działu IV rozporządzenia, stanowiące o infrastrukturze technicznej w pasie drogi niezwiązanej z drogą, a nie definicję zawartą w art. 2 pkt 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Minister zwrócił również uwagę na fakt, że skoro decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. udzielono Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. pozwolenia wodnoprawnego na regulację wód oraz wykonanie urządzeń wodnych w ramach planowanej inwestycji drogowej, nakładając jednocześnie na inwestora szereg obowiązków związanych z utrzymaniem bieżącej konserwacji koryt rowów melioracyjnych, obiektów drenarskich, jak również nałożono obowiązek naprawienia szkód związanych z utrzymaniem w należytym staniem rowów melioracyjnych i ciągów drenażowych, to Wojewoda [...] odmawiając w zaskarżonej decyzji ustalenia obowiązku i udzielenia zezwolenia na dokonanie przebudowy w zakresie sieci melioracyjnej uniemożliwił wykonanie części obowiązków nałożonych ww. decyzją Marszałka Województwa [...]. Ponadto doprowadził do sytuacji, w której wydana przez organ pierwszej instancji decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. Z jednej bowiem strony, zobowiązuje inwestora do realizacji obowiązków nałożonych decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], jednocześnie uniemożliwiając wykonanie części obowiązków wynikających z powyższej decyzji odmawiając w pkt V kontrolowanej decyzji ustalenia obowiązku i udzielenia zezwolenia na dokonanie przebudowy w zakresie sieci melioracyjnych. Minister stanął na stanowisku, że odmowa udzielenia przez organ pierwszej instancji zezwolenia na przebudowę sieci melioracyjnej stanowi naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, które decyzja o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej powinna chronić w myśl art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy. Uniemożliwienie inwestorowi przebudowy sieci melioracyjnej może bowiem doprowadzić do zaburzenia odpływu wody deszczowej z pól, a w konsekwencji doprowadzić do zalewania nieruchomości przyległych do realizowanej inwestycji. W związku z powyższym Minister w punkcie II, III i IV niniejszej decyzji, uchylając wskazane zapisy, znajdujące się na stronach 3, 28 - 37 oraz 41 kontrolowanej decyzji, orzekł o ustaleniu nowych zapisów, umożliwiających przebudowę sieci melioracyjnej na terenie nieruchomości przedstawionych w Tabeli 4, znajdującej się na stronie 36 i 37 kontrolowanej decyzji. Analizując zaskarżoną decyzję, Minister zauważył również, że Wojewoda [...] w pouczeniu ww. decyzji określił prawa i obowiązki inwestora, wynikające m.in. z przepisów ustawy Prawo budowlane, czyli organ I instancji w sposób wadliwy skonstruował pouczenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, umieszczając w nim szereg merytorycznych zapisów, kształtujących prawa i obowiązki inwestora. W ocenie organu odwoławczego, ww. ustalenia powinny znaleźć się w osnowie decyzji, gdzie rozstrzyga się o istocie sprawy, tj. o udzielonych uprawnieniach, bądź nałożonych obowiązkach. W związku z powyższym, Minister w punkcie V sentencji zaskarżonej decyzji, uchylając wskazane zapisy, znajdujące się na stronach od 43 do 45 oraz od 60 do 62, orzekł o ustaleniu nowego zapisu, określającego szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie oraz inne postanowienia w zakresie praw i obowiązków inwestora. Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 kpa, ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody [...] było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego, a te pozostają zgodne z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu pierwszej instancji. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I, II, III, IV i V sentencji zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów złożonych odwołań, na wstępie organ zaznaczył, że organy orzekające w sprawie pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które są zobowiązane wyłącznie do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań technicznych. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 i 3 specustawy, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno- wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości oraz decyduje o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, dlatego też organy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy obu instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Dodatkowo organ wskazał, że kopie wniesionych odwołań przekazał inwestorowi, który zgodnie z wezwaniem ustosunkował się do podniesionych w odwołaniach zarzutów w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. Po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych przez skarżących – U. K. i S. K. organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu nie wyrażenia zgody na zajęcie pod planowaną inwestycję drogową działek nr [...] i [...], stanowiących współwłasność U. K. i S. K., Minister po przeanalizowaniu Załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji stwierdził, iż działka nr [...] w R. nie znajduje się w liniach rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji i nie będzie na jej realizację zajmowana, a zatem zarzuty odnoszące się do działki nr [...] są bezpodstawne. Natomiast odnośnie zarzutów dokonania podziału i przejęcia na własność Skarbu Państwa wydzielonych działek z działki [...] w R., Minister wskazał, że na jej części będzie przebiegała trasa główna drogi [...] oraz będzie usytuowany fragment mostu na rzece L.. Wyżej wymieniona działka miała powierzchnię 7 ha 67 arów. Na mocy zaskarżonej decyzji została podzielona na działki o nr [...] o powierzchni 13 arów 75 m 2, [...] o powierzchni 4 ary 9 m2 oraz działkę [...] o powierzchni 7 ha 49 arów 16 m2 . Pod realizację przedmiotowej inwestycji zajęte zostały działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 17 arów 84 m2. W ocenie Ministra, powierzchnia gruntu należąca do skarżących przeznaczona do wywłaszczenia, jest niewielka w stosunku do pozostałej części i nie będzie miała znaczącego wpływu na prowadzone przez nich gospodarstwo rolne oraz nie doprowadzi do jego upadłości. Ponadto organ II instancji wyjaśnił, iż przepisy specustawy nie przewidują konieczności uzyskania przez inwestora zgody właścicieli nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na planowane rozwiązania projektowe oraz projektowany podział nieruchomości, a też Minister nie jest władny zmieniać rozwiązania przyjętego przez inwestora w projekcie budowlanym, w tym w zakresie rezygnacji z konieczności zajęcia pod realizację przedmiotowej inwestycji części nieruchomości oznaczonej, jako działka nr [...] w R. (ark. 3, obręb [...] - obręb R., gmina J.), ponieważ rozwiązanie to nie narusza przepisów prawa. Za nieuzasadniony i nieznajdujący potwierdzenia organ odwoławczy uznał zarzut, iż budowa drogi spowoduje naruszenie urządzeń drenarskich, co w konsekwencji przyczyni się do zalewania gospodarstwa. Minister po przeanalizowaniu Załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji nie stwierdził, aby na zajętej pod przedmiotową inwestycją części nieruchomości nr [...] znajdowały się urządzenia sieci drenarskiej, jak również zbiornik główny. Nawet gdyby się okazało, że na zajętej pod obwodnicę części nieruchomości nr [...] znajdują się niezinwentaryzowane urządzenia sieci drenarskiej, to inwestor na mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], w której udzielono Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. pozwolenia wodnoprawnego na regulację wód oraz wykonanie urządzeń wodnych w ramach budowy obwodnicy drogowej J. w ciągu drogi ekspresowej nr [...] K. – P. – B., jest zobowiązany do dokonania jej przebudowy w uzgodnieniu ze Związkiem Spółek Wodnych w J. Również zarzuty podniesione przez pozostałych odwołujących się – A. M. oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska [...] organ odwoławczy uznał za niezasługujące na uwzględnienie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli U. K. i S. K. Skarżący zaznaczyli, że nie wyrażają zgody na wywłaszczenie części ich nieruchomości po obwodnicę [...] oraz na wykonanie poprawki drenażu przez Związek Spółek Wodnych w J. Podnieśli, że utrzymują się z gospodarstwa, którego są właścicielami i z tego tytułu nie otrzymują żadnych dotacji od Państwa. W piśnie procesowym z dnia [...] grudnia 2012 r. odnosząc się od planowanej inwestycji wskazali, że przez ich łąkę jej proponowany duży łuk, a nie linia prosta R. M. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej: p.p.s.a. sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe unormowania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać należy, że kontrolowaną decyzją organ rozstrzygał wiele kwestii związanych z realizacją opisanej w decyzji inwestycji pn. "Budowa obwodnicy J. w ciągu drogi ekspresowej nr [...] K. – P. – B. długości 10+3 km" . Skarżący S. i U. K., w odwołaniu, a następnie w skardze podnieśli zarzuty, co do części decyzji obejmującej nieruchomości, których są właścicielami, to jest co do działek położonych w Obrębie [...]- R. o nr ew. przed podziałem [...] i [...]. Podnieśli, że nie zgadzają się z ich przejęciem na cele inwestycji. Już w tym miejscu należy podkreślić, że na potrzeby inwestycji została przejęta tylko część działki oznaczonej nr ew. [...], a zatem zarzuty dotyczące działki oznaczonej nr ew. [...] należy uznać za oczywiście bezprzedmiotowe. Kontrolując zaskarżoną decyzję, wskazać należy w pierwszej kolejności, że podstawą prawną jej wydania były przepisy specustawy drogowej. Przepis art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tego prawa w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 specustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpatrywanej sprawie inwestor – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, ubiegając się o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej (dalej: "GDDKiA") złożył zgodnie z art. 11 d ustawy wszystkie wymagane z w sprawie dokumenty. Jak wynika z uzasadnienia decyzji w toku postępowania brakujące dokumenty zostały uzupełnione. Zaskarżona decyzja czyni zadość art. 11f ust. 1 specustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera m.in. zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości wraz z odpowiednimi mapami stanowiącymi załącznik nr 2 do decyzji oraz ustala obowiązek dokonania przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu. Nakłada także na władających przedmiotowymi nieruchomościami obowiązek ich wydania na 120 dzień od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Wśród nieruchomości, które na potrzeby tej inwestycji ulegną podziałowi i przejęciu na własność Skarbu Państwa, została wskazana nieruchomość stanowiąca własność U. i S. K., położona w R. gm. J., obręb [...] - oznaczona nr ewidencyjnym [...]. Nieruchomość ta została podzielona na trzy odrębne nieruchomości oznaczone nr ew. [...], [...], [...] (tom IV załączników). Dwie z nich o nr [...] i [...] zostały na podstawie tej decyzji przejęte na własność Skarbu Państwa albowiem znalazły się w obszarze niezbędnym dla realizacji inwestycji. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji na wydzielonych działkach będzie przebiegała trasa główna drogi [...] oraz będzie usytuowany fragment mostu na rzece L. Powyższe rozwiązanie zostało zatwierdzone i uznane za optymalne przez Komisję Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych w W., a także zaakceptowane przez Urząd Miejski w J. Jak wynika z akt materiału znajdującego się w aktach sprawy, Państwo K. prowadzili obszerną korespondencję z organami wskazując, że związani są z tą nieruchomością od wielu lat, włożyli wiele trudu, by gospodarstwo dobrze funkcjonowało nie oczekując nigdy pomocy Państwa. Wskazali, że wybudowali na przedmiotowych działkach urządzenia drenażowe i zbiornik wody i wyrazili obawę, że budowa drogi spowoduje ich zniszczenie, a w konsekwencji zalewanie gospodarstwa i piwnic. Tożsame zarzuty podnieśli w skardze. Skarżącym były udzielane odpowiedzi, z których wynikało, że zmiana przebiegu obwodnicy nie jest możliwa, proponowano także zamianę gruntu na inny, złożona propozycja nie spotkała się z ich aprobatą, albowiem w ocenie Skarżących proponowane grunty stanowią odłóg lub ugór nie nadający się pod gospodarkę rolną. Wskazać należy, że organ II –ej instancji wyraził zgodę na przebudowę istniejących sieci uzbrojenia terenu. Zgoda ta dotyczy także przebudowy sieci melioracyjnej na działce nr [...] powstałej z działki Skarżących. Wskazać należy, że zgodnie z art. 12 specustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji zatwierdza podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Jak wynika z at. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem organ wydający decyzję winien rozważyć zasadność zakresu wywłaszczenia w kontekście realizacji celów ustawy. Winien on zatem przede wszystkim ustalić czy podlegające wywłaszczeniu nieruchomości są zgodnie z projektem przeznaczone pod realizację inwestycji drogowej, a także mieć na względzie, że prawo własności jest dobrem chronionym w art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji. Wywłaszczenie jest dopuszczalne tylko na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. W ocenie Sadu, organ w rozpatrywanej sprawie prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne. Mając na uwadze zarzuty Skarżących, organ wezwał pismem z [...] lutego 2012 r. inwestora do ustosunkowania się do wniosku i zarzutów, a zwłaszcza do wypowiedzenia się, czy istnieje możliwość rezygnacji z przeprowadzenia inwestycji przez nieruchomości należące do S. i U. K. W odpowiedzi na to wezwanie inwestor ponownie wyjaśnił, iż jest to rozwiązanie optymalne, zatwierdzone przez Komisję Oceny Przedsięwzięć i akceptowane przez władze gminy. Dodatkowo inwestor wyjaśnił, że w związku z wystąpieniami Państwa K. zrezygnowano z budowy drogi dojazdowej i ograniczono wykup powierzchni działki [...], przyjmując dostęp do pozostałych działek jak dotychczas. A zatem, należy stwierdzić, że organ zbadał ponownie i ocenił zasadność dokonanego podziału i wywłaszczenia, stwierdzając, iż działanie takie jest uzasadnione konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego, jaką jest budowa wskazanej w decyzji obwodnicy J. Dokonana ocena jest prawidłowa, wynika z niej, że inwestor wybrał najbardziej optymalny wariant przebiegu drogi oraz, że czynił starania o zminimalizowanie uciążliwości inwestycji dla znajdujących się w jej granicach nieruchomości. W sprawie Pana S. i U. K. starania ta potwierdza obszerna korespondencja znajdująca się w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę oddalił.