VII SA/Wa 2747/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. i U. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) września 2012 r. znak (...) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2013 r. w ten sposób, że w drugim akapicie od dołu na dziesiątej stronie uzasadnienia słowo "S." zastąpić słowem "S.", w pierwszym wersie od góry na dwunastej stronie uzasadnienia słowo "S." zastąpić słowem "S." oraz na stronie trzynastej uzasadnienia w wersie 7 i 19 od góry słowo "A." zastąpić słowem "S.". Jakkolwiek ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z zm.), nie stanowi wprost, że rektyfikacja może dotyczyć również treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, to jednak taką możliwość należy dopuścić, stosując wykładnię celowościową art. 156 § 1 powołanej ustawy. Pogląd ten potwierdzono m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). W myśl art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II FSK 445/09). Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W przedmiotowej sprawie, w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2013 r. pojawiła się oczywista omyłka pisarska polegająca na nieprawidłowym określeniu imienia skarżącego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skargę w niniejszej sprawie wnieśli S. K. i U. K., a zatem skarżącym jest S. i takie imię skarżącego powinno być wpisane w uzasadnieniu wyroku. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.