VII SA/Wa 2749/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenie na realizację inwestycji postanawia: przyznać K. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek K. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż K. B. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synem. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodów w łącznej wysokości 1 603,81 zł., na który składają się renty wnioskodawczyni i syna. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 80 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 0,33 ar. Wnioskodawczyni wskazała, że nie jest w stanie opłacić adwokata z uwagi na niską rentę rodzinna, koszty utrzymania, leczenia własnego i syna oraz z uwagi na wydatki utrzymania domu. Wydatki wskazała: leczenie, energia, gaz, telefon - 580 zł., dojazdy 100 zł., ścieki 300 zł. (rocznie), śmieci, środki czystości - 100 zł., stomatolog 100-300 zł. rocznie, żywność, ubrania – pozostała kwota. Wnioskodawczyni na mocy postanowienia z 6 lutego 2015 r. została zwolniona z kosztów sądowych. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową K. B. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie zawodowego pełnomocnika. Na obecnym etapie sprawy skarżąca zamierza wnieść skargę kasacyjną, która obowiązkowo powinna być sporządzona przez m. in. adwokata lub radcę prawnego. Wnioskodawczyni przy osiąganiu wskazanych dochodów i regulowaniu wskazanych wydatków, które należy zaliczyć do koniecznych, nie jest w stanie samodzielnie opłacić zawodowego pełnomocnika. Wnioskodawczyni wraz z synem utrzymują się z łącznego dochodu w wysokości 1 603 zł. i jest to dochód w postaci rent. Cały dochód jest wydawany na koszty utrzymania życiowego. Strona nie posiada oszczędności. W tej sytuacji uznano, że stronę nie stać na samodzielne poniesienie kosztów związanych z opłaceniem pełnomocnika. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni jest osobą ciężko chorą, żyje w niedostatku. Również syn jest osobą chorą, otrzymuje rentę chorobową. Okoliczności te wskazują, że wniosek strony jest zasadny. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.