VII SA/Wa 2754/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 7 grudnia 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011r., znak: [...], którą umorzono postępowanie administracyjne z wniosków B. K. oraz A. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty S. z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę A. B. i Wspólnicy Sp. J. elektrowni wiatrowej [...] o mocy 1800 kW o rozpiętości łopat 70,00 m, wysokości osi rotora 67,00 m umieszczonej na stalowej wieży o konstrukcji rurowej o wysokości 65,00m zakotwionej do fundamentu w formie ośmiokąta o powierzchni zabudowy 10,60 m ² -obiekt budowlany kategorii XXIX oraz kontenerowej stacji transformatorowej o powierzchni zabudowy 5,10 m ² - obiekt budowlany kategorii VIII, lokalizacja inwestycji – działka o nr geod. [...] położona w miejscowości O., gm. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja powołanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności leży w interesie procesowym strony ( por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II Oz 201/2005 ). Oznacza to, że strona powinna we wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności wskazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona skarżąca takich okoliczności nie uprawdopodobniła. Skarga w której zawarty jest wniosek w swojej treści obejmuje zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji, których Sąd nie bada na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Ponadto, podkreślić należy, że przedmiotem wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie decyzja utrzymująca w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona bowiem po stronie adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków. Zatem w okolicznościach tej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.